پاورپوینت کامل نقش مادران در سعادت جامعه از دیدگاه امام خمینی(ره) ;قسمت اول ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل نقش مادران در سعادت جامعه از دیدگاه امام خمینی(ره) ;قسمت اول ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل نقش مادران در سعادت جامعه از دیدگاه امام خمینی(ره) ;قسمت اول ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل نقش مادران در سعادت جامعه از دیدگاه امام خمینی(ره) ;قسمت اول ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

۶۲

شکوفایی استعدادها و توانایی های انسان و هدایت آن ها در مسیر صحیح، رشد و تعالی او را به ارمغان می آورد؛ هم چنان که عدم بهره برداری صحیح از امکانات و استعدادها، سبب سقوط آدمی در پرتگاه های انحراف از حقیقت و فلسفه وجودی خویش و جهان می شود.

در جهان امروز اگر چه انسان از نظر صنعت و تکنولوژی به پیشرفت های چشم گیری دست یافته، اما از نظر اخلاقی نه تنها به پیشرفتی نایل نیامده، بلکه از ارزش های راستین تهی گشته و در نابسامانی ها دست و پا می زند، چنان که این عصر را، عصر بحران تربیت نامیده اند. از این رو بایستی بیش از پیش به مسأله تربیت و نقش کاربردی آن پرداخته شود؛ چرا که در فرایند تربیت، تفکرات و خط مشی ها شکل گرفته و متربی با پرورش و تربیت صحیح، در آینده با فعالیت های خویش جامعه را به سوی سعادت یا انحطاط سوق می دهد. از دیدگاه حضرت امام خمینی(ره) تربیت، نعمتی است خاص انسان ها که با توجه به اثرات آن، در تمام مراحل زندگی و به خصوص دوران حساس کودکی، بسیار لازم و پراهمیت می باشد. ایشان بخش اعظم این مسؤولیت را متوجه مادران، به عنوان الگویی سرشار از عاطفه برای کودکان، دانسته و آن را وظیفه ای انسانی و الهی برای بانوان می دانستند؛ هم چنان که همواره می کوشیدند تا با احیای مقام واقعی مادران و نقش آنان در مسأله تربیت، حضور مؤثر و نامحسوس بانوان در امور اجتماع و رابطه مستقیم آن با سعادت اجتماع را به همگان یادآوری کنند.

اهمیت تربیت

تربیت، در حقیقت علم، هنر و یا خدمتی است که فردی با صلاحیت، استعدادهای نهفته آدمی را طی جریانی مستمر و هدفمند کشف و شکوفا می کند. در مکتب اسلام، تربیت یعنی احیای فطرت خداآشنای آدمی و پرورش ابعاد وجودی او در جهت حرکت به سوی کمال بی نهایت. ([۱]) امام خمینی(ره) نیز با در نظر گرفتن این فطرت توحیدی، تربیت را عامل شکوفایی آن دانسته اند. ([۲]) از نظر ایشان، انسان حیوانی قابل تربیت است([۳]) که در بدو خلقت چیزی جز استعداد محض نیست. ([۴]) اگر این طبع خالی النقش در میان دو بی نهایت کمال و شقاوت به وسیله تربیت مهار نگردد، در طلب امور برای خود به حد افسار گسیختگی خواهد رسید. ([۵]) از این روست که نعمت تربیت پذیری انسان دستمایه و غایت بعثت انبیاء قرار گرفته است. ([۶]) اگر چه تعلیم و تربیت از نظر بزرگان دین و علم جزء برترین دانش هاست، اما امروزه اغلب روان شناسان، هیچ یک از سرشتوراثت و تربیت را به تنهایی عامل اصلی رشد نمی دانند؛ بلکه معتقدند این دو در جهت هدایت رشد همواره با یکدیگر در تعامل اند. ([۷]) البته در برخی موارد نیز تربیت می تواند بر وراثت غالب شود؛ چنان چه دکتر کارل، زیست شناس، معتقد است زمینه های ارثی هرچه باشند، فرد تحت تأثیر تربیت در مسیری قرار می گیرد که یا وی را به قله کوه های مرتفع، یا به دامنه تپه ها و یا به میان گل و لای منجلاب ها می کشاند.

در مکتب اسلام، تربیت افراد، چه از جهت پرورش شایسته انسانی و چه از جهت مقدمه بودن برای ساختن جامعه توجه خاصی شده است؛ چنانچه حضرت امام(ره) ریشه گرفتاری ها را تربیت نشدن انسان هایی دانسته اند که در کسوت های مختلف اجتماعی، فردی در جامعه ظاهر می شوند. ([۸]) این گونه افراد دارای پایه های استوار فکری برای اعمالشان نیستند و عقایدشان از عمق معانی و ارزش ها سیراب نگشته است.

ویژگی دوران کودکی در اثرپذیری

امروزه مکتب روان کاوی برای اثر بنیادی اولین سال های زندگی در رشد و شکل گیری شخصیت، ارزش بسیاری قایل است؛ زیرا در این دوره که ساختمان عصبی از قدرت انعطاف پذیری بالایی برخوردارند، سرعت یادگیری و پایداری آن بیشتر است. ([۹]) همچنین روان شناسان رشد روانی کودک را به دوره های مهمی تقسیم می کنند که در هر یک از حوزه های رشد، اثر گذار است. اگر در این دوره ها رفتار خاصی شکل نگیرد، ممکن است در آینده رشد آن به حد بالقوه نرسد. ([۱۰]) این مطالب، در حقیقت همان فرمایش امام علی(ع) است که قلب کودک را زمین کاشته نشده ای توصیف می کند که آماده پذیرش هر بذری است: ما ألْقِیَ فِیها مِن شَیْءٍ قَبِلَتْهُ([۱۱])؛ آماده پذیرش هر بذری است که در آن پاشیده می شود.

آن حضرت ضمن بیان ویژگی های این دوران، درباره ویژگی تربیت در این دوران می فرماید: العلمُ فی الصِغَر، کالنقش فِی الحجر([۱۲])؛ علم آموزی در کودکی همانند نقش بر روی سنگپایدار می باشد. از این رو خطاب به فرزند گرامی خویش می فرماید: بر آن شدم، تو را با خوبی ها تربیت کنم؛ زیرا در آغاز زندگی قرار داری، تازه به روزگار روی آورده ای، نیتی سالم و روحی با صفا داری([۱۳]). امام خمینی(ره) نیز با الهام از این مکتب فرموده است: اطفال را معلومات یا اخلاقی که در اول صباوت حاصل شده، تا آخر کهولت باقی و برقرار است.([۱۴])

اگر فراگیری در کودکی ریشه ای تر و پایه آموزش های پسین است، از این روست که به گفته ابن خلدون، آموزش نخستین، مبدأ ملکات قلبی است([۱۵])؛ هم چنان که برخی معتقدند کودک در پنج سالگی نسخه کوچک شخص جوانی است که در آینده شخصیتش شکل خواهد گرفت. ([۱۶]) شاید این سخنان، شبهه نفی اختیار برای هرگونه تغییر روش در آینده فرد را به دنبال داشته باشد یا بسیار مبالغه به نظر برسد، اما باید توجه داشت که اگرچه انسان موجود قابل تغییر و بازگشتی است که در صد سالگی هم امکان تغییر خود را دارد، اما بی شک حالات روحی کم­کم به صورت ملکه درآمده و برگرداندن آن ها دشوار خواهد شد. ([۱۷]) امام(ره) نیز با درک این ضرورت ها، همواره به جوانان تأکید می کردند در جوانی به مجاهده و تربیت نفس بپردازند؛ زیرا آدمی با افزایش سن از ملکوت اعلی دور شده و ذهنش مکدر می گردد. ([۱۸])

امام علی(ع) نیز خطاب به فرزندشان، امام حسن(ع) می فرماید: در تربیت تو شتاب کردم، پیش از آن که دل تو سخت شود و عقل تو به چیز دیگری مشغول گردد.([۱۹])

خانواده و تربیت فرزندان

خانواده اولین هسته طبیعی و فراگیرترین واحد سازنده جامعه است و والدین نیز اولین معماران شخصیت کودک هستند که باید به این مسؤولیت خود در قبال کودک و جامعه اهمیت به سزایی بدهند؛ زیرا تربیت صحیح از حقوق اولیه و اساسی فرزند است که بر عهده والدین می باشد. تأثیر محیط خانواده در روند رشد و تربیت به اندازه ای است که برخی ریشه شخصیت را از دوران کودکی و نوع روابط فرد با اعضای خانواده دانسته([۲۰]) و برخی دیگر پا فراتر نهاده و از دید جامعه شناسی، خانواده را یکی از پنج عامل تکوین، رشد و یا انحطاط تمدن ها([۲۱]) و یا معیار شناخت و سنجش آسیب های اجتماعی([۲۲]) می دانند. امام(ره) نیز اولین محیط و محل شروع تربیت را خانواده و به خصوص دامان مادر معرفی می کند که در کنار پدر پایه ریز استقلال و آزادی و تعهد است([۲۳]) و کودکی که به این شیوه خوب تربیت شود، جز با عوامل قوی قدم در بی راهه نمی گذارد. ([۲۴])

جایگاه محوری مادر

امام خمینی(ره) با در نظر گرفتن اوّلیت و اولویت مادر در تربیت کودک، اغلب خطابات خود را در مورد تربیت کودکان، متوجه مادران و بانوان نموده و فرموده اند: [بچه] در دامن مادر بهتر تربیت می شود، تا در جوار پدر.([۲۵]) عاطفه مادری سبب می شود وی بیش از دیگران به کودک خود توجه نماید؛ و نیز موقعیت زیستی روانی و همراهی دائمی مادر با کودک، نقش بالاتری نسبت به پدر که زمان کمتری با کودک می گذراند، دارد و کودک، او را به عنوان اولین و مطمئن ترین رهبر می پذیرد. خانم طباطبایی، عروس بزرگوار امام(ره) نقل می کنند:

امام(ره) نقش مادر را در خانه بسیار تعین کننده می دانستند و به تربیت بچه اهمیت زیادی می دادند. گاهی ما به شوخی می گفتیم: پس زن باید همیشه در خانه بماند؟ ایشان در جواب می گفتند: شما خانه را کم نگیرید، تربیت بچه ها کم نیست. اگر کسی بتواند یک نفر را تربیت کند، خدمت بزرگی به جامعه کرده است. ایشان معتقد بودند که تربیت فرزند از عهده مرد بر نمی آید و این کار دقیقاً به زن بستگی دارد؛ چون عاطفه زن بیشتر است و قوام خانواده هم باید براساس محبت و عاطفه باشد.([۲۶])

تأکید بر نقش مادر به منظور نفی نقش پدر و یا کم اهمیت جلوه دادن آن نیست؛ چرا که اسلام بار کلی صیانت از حریم خانواده و رشد دادن اعضای آن به سوی کمال را بر دوش مردان نهاده است. اما از جایگاه ارزشمند و تأثیرگذار مادر در این زمینه، نسبت به نقش پدر، نباید غافل شد؛ جایگاهی که نزد امام(ره) از شرافت بسیار بالایی برخوردار بود؛ آن چنان که زنان را در این شرافت جلوتر از مردان می دانستند. ([۲۷]) و با الهام از آموزه های دینی در زمینه مقام و شأن مادر می فرمود: یک شب مادر نسبت به فرزندش ا