پاورپوینت کامل زندگی اسرار آمیز زنبور عسل ۹۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل زندگی اسرار آمیز زنبور عسل ۹۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل زندگی اسرار آمیز زنبور عسل ۹۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل زندگی اسرار آمیز زنبور عسل ۹۸ اسلاید در PowerPoint :

۹۶

مقدمه

خداوند در سوره نحل می فرماید:

پروردگارت به زنبور عسل وحی کرد (در طبیعت وی قرار داد) که از کوه ها و درختان و از داربست هایی که می زنند، خانه هایی فراگیر. سپس از همه میوه ها (و شیره درختان و گیاهان) بخور، آن گاه راه های (غریزی) پروردگارت را (در تبدیل مواد اولیه به عسل) به رامی و انقیاد بپیما. از درون شکم آن ها مواد قابل آشامیدنِ رنگارنگی بیرون می آید که در آن برای مردم شفا است. در حقیقت در این نشانه ای است، برای گروهی که می اندیشند .(۱ )

باتوجه به این آیات، خداوند در مرحله نخست به زنبور عسل مأموریت داد تا در کوه ها، در لابلای شاخه های درختان و گاهی در کندوهایی که انسان ها برفراز داربست ها در اختیارشان می گذارند، خانه سازی کند که این لازمه زندگی و فعالیت های دیگر است و امتثال امر خداوند سبحان و رام بودن در این امتثال(۲ )، وظیفه و مأموریت دوم زنبور عسل می باشد. سرانجام آخرین مرحله مأموریت آن ها، تولید عسل به رنگ های مختلف است که نوشیدنی ای حلال، دارویی شفابخش و مهم برای انسان می باشد.

زمانی انسان به عظمت پروردگار پی می برد که در حقیقت اهل تفکر و اندیشه باشد. این آیات در سرزمین مکه جایی که نه گل و گیاهی و نه زنبور عسلی وجود داشت، با این ظرافت بر پیامبر (ص) نازل شد.(۳ )

در این مقاله به جنبه علمی این مأموریت ها به طور مختصر اشاره شده است و به این وسیله، گامی کوچک به جهان پر از اسرار زندگی این حشره گذاشته، تا به ذره ای از عظمت خالق این مخلوق پر رمز و راز پی ببریم.

بحث:

شگفت آورترین برنامه زندگی زنبور عسل، ساخت خانه های شش ضلعی با ظرافت و مهندسی خاص می باشد. خانه هایی که نقشه آن بسیار حساب شده و زوایای آن دقیق است. برای استفاده از یک سطح، به گونه ای که هیچ قسمتی از آن هدر نرود و یا زوایای تنگ و تاریکی پیدا نشود، بهترین راه، ساختِ خانه های شش ضلعی با زوایای مساوی است تا مأوایی مطمئن برای زندگی و پرورش نسل و ذخیره گرده گل، شهد و عسل باشد.

مترلینگ دانشمند معروف بلژیکی در کتاب زنبور عسل از یکی از دانشمندان، به نام رایت نقل می کند: تنها سه روش علمی در هندسه برای تقسیم فاصله های منظم و ارتباط آن ها و ایجاد اشکال بزرگ و کوچک در دست است؛ این سه شکل عبارت است از مثلث قائم الزاویه، مربع و شش ضلعی. در ساختمان حجره های زنبور عسل از روش سوم استفاده شده است و این شکل برای استحکام بنا مناسب تر است (؛زیرا اگر کمی دقت کنیم، می بینیم که شکل شش ضلعی از هر طرف مانند طاق های ضربی است که در برابر فشار حداکثر مقاومت را دارد، در حالی که مثلث و مربع در مقابل فشار بسیار آسیب پذیر هستند). از این گذشته حجم بدن زنبور، به طور تقریبی استوانه ای شکل است و برای ورود و خروج در چنین خانه ای مناسب است. (۴ )

پروردگار متعال در ابتدای آیه ۶۹ سوره نحل به زنبور الهام می کند که از تمام ثمرات بهره ببرد و راه هایی را که برای زنبور عسل تعیین شده به راحتی بپیماید.

مأموریت اول

چگونه این حشره جهت جمع آوری گرده گل و شهد، مسیرهای طولانی را طی می کند و دوباره به کندوی خود باز می گردد؟ و این شهد و گرده در کجا و به چه طریقی جمع آوری و حمل می شود؟

زنبورعسل کارگر، با توجه به شرایط آب و هوایی و نیاز کلنی(کندو)، معمول ۲۱ روز پس از تولد، قادر به جمع آوری شهد، گرده گل و آب است. وقتی زنبورعسل کارگر، شروع به جمع آوری گرده کند، ممکن است فقط به مدت چند روز یک نوع گل را ملاقات نماید. ۲۵ درصد از زنبورهای کارگر، گرده و ۱۷ درصد از آنان شهد و گرده و سایر زنبوران فقط شهد جمع آوری می کنند. از زنبوران کارگر جمع کننده گرده، فقط ۳ تا ۱۰درصد از زنبوران مخلوطی از گرده گل های مختلف را جمع آوری و به کندو حمل می کنند. زنبورکارگر فعالیت خود را در یک منطقه خاص جغرافیایی متمرکز می کند که می تواند با توجه به میزان دسترسی به گیاهان، جریان باد و موانع دیگر مانند درختان جنگل تغییر کند. هنگام برگشت به کلنی، زنبور کارگر به طور متوسط ۲۴ کیلومتر در ساعت سرعت پرواز دارد، ولی هنگام خروج از کلنی دارای سرعت پرواز متغیری بین ۱۰ تا ۲۹ کیلومتر در ساعت است. برای جمع آوری گرده، زنبور کارگر درفاصله ۱تا۴ کیلومتری از کندو پرواز می نماید. یک سفر رفت و برگشت به منظور جمع آوری نوش یا گرده بین ۶ دقیقه تا ۳ساعت متغیر است. هر کارگر بین ۸ تا ۱۰۰گل راملاقات می کند و بین ۱۲تا ۲۹میلی گرم گرده به همراه می آورد و هر زنبور بین ۶ تا ۴۷ بار برای جمع آوری گرده به خارج از کندو پرواز می کند.( ۵)

زنبور گرده آور، منابع گرده را شناسایی می نماید. برای جمع آوری دانه گرده، بر روی پرچم گل قرار می گیرد و با حرکات آرواره ها و پاهای جلو، دانه های گرده را از بساک پرچم بیرون می برد؛ سپس آن ها را با سرعت به زیر بدن خود برده و با کمی عسل، مرطوب و چسبنده می کند تا ذرات گرده که به صورت پودر می باشند، به یکدیگر بچسبند. با این کار به تدریج تودهای بزرگ از دانه های گرده را به وجود می آورد. این توده ها با حرکاتی منظم در اندامی به نام سبد گرده ، بسته بندی می شوند و به صورت دو برجستگی به نام بار گرده ، در دوطرف پاهای زنبورجمع آوری شده و به کندو حمل می شوند. در مکانیسم جمع آوری دانه های گرده، وضعیت ساختمانی پاهای سوم زنبور عسل کارگر، از اهمیت زیادی برخودار است؛ زیرا ساق و اولین بند پنجه پاهای عقب زنبور عسل به دلیل پهن و بزرگ بودن با سایر پاها فرق می کند. در زنبوران کارگر، اولین بند پنجه پاهای عقب دارای موهای ردیفی شانه مانندی است که در زنبوران نر و ملکه وجود ندارد، که این قسمت را در زنبوران کارگر برس گرده می گویند. گرده های گل که توسط پاهای جلویی و میانی بر روی برس گرده، منتقل می شوند از حد فاصل بین پنجه و ساق پا حرکت داده شده و در روی قسمت فوقانی ساق پاهای عقب جمع می شوند که این قسمت را سبد گرده می نامند.

در زنبور عسل، پاها علاوه براینکه نقش دستگاه حرکتی را دارند، برای جمع آوری گرده نیز تغییر شکل یافته اند؛ به گونه ای که لبه داخلی ساق پاهای جلویی، دارای فرورفتگی عمیقی در انتهای قدامی بوده که در اصطلاح به تمیز کننده شاخک معروف می باشد و لبه خارجی آن از یک ردیف موهای ظریف، مانند دندانه شانه پوشیده شده است. وقتی اطراف شاخک آکنده از دانه های گرده شد، زنبورهای کارگر آن ها را پاک کرده و در داخل این فرورفتگی جمع می نمایند (اندام تمیزکننده شاخک در زنبور ملکه نیز وجود دارد). برس ها در سطح داخلی بند اول پاهای جلویی و میانی قرار دارند. به وسیله پاهای اول، دانه های گرده و سایر ذرات سر، چشم، قطعات دهانی و قسمت های جلوی بدن به پاهای دوم منتقل می گردند؛ پاهای دوم، گرده روی قفسه سینه و به ویژه سطح زیرین آن را جمع آوری و با گرده های دریافتی از پاهای جلویی به پاهای سوم منتقل می کنند. ساق پاهای سوم دارای سبد گرده می باشد که از یک فرورفتگی در سطح و چند ردیف موهای ظریف و بلند در اطراف آن به وجود آمده است. زنبور کارگر با حرکات منظم و ویژه ای قادر است دانه های گرده را که توسط برس ها جمع آوری کرده است، در سبد گرده قرار دهد و سپس به وسیله شهد، آن ها را مرطوب نموده و به قرص های فشرده ای تبدیل نماید. پس از پر شدن سبد گرده، زنبور به کندو مراجعت می کند و توده گرده را در اطراف منطقه پرورش لاروها ذخیره می نماید. سپس زنبورهای کارگر دیگر این سلول ها را بازدید نموده و قطعات گرده را به وسیله آرواره ها و سر کوبیدن در ته سلول، فشرده می کنند تا ذرات هوا از آن ها خارج گردد و همچنین به وسیله بزاق آن را مرطوب کرده و مقداری عسل یا شهد به آن اضافه می نمایند.پس از اینکه دو سوم ظرفیت یک سلول با گرده پر شد، سطح آن را با قشر نازکی از عسل می پوشانند تا به طور مستقیم با هوا تماس نداشته باشد و فاسد نگردد. زنبورهای عسل سلول های ذخیره گرده را هرگز مملو از گرده نمی کنند و روی آن ها را فقط به وسیله عسل می پوشانند؛ این در حالی است که سطح سلول های ذخیره عسل را فقط با موم می پوشانند.(۶ )

جمع آوری نوش، تفاوت چندانی با جمع آوری گرده ندارند و در بعضی موارد،زنبور کارگر ناگزیر است که خرطوم خود را به داخل گل فرو ببرد تا معلوم شود در آن نوش وجود دارد یا نه. در بعضی موارد دیگر، برای مشخص کردن محل نوش از حس دیدن استفاده می کنند(۷ ). اگر با یک دوربین عکاسی فرابنفش به گل ها نگاه کنیم، منظره ای از دید زنبور عسل مشاهده می شود که در آن طرح های چشمگیری ظاهر می گردد. خطوط روشنی که دیده می شود، به غدد شهد در پایه گلبرگ می رسد که در ظاهر زنبور را به منبع غذایی هدایت می کند. این علائم فرابنفش همچنین به زنبور کمک می کند که انواع گل ها را که در نور مرئی مشابه می باشند، از هم تشخیص دهد.(۸ )

زنبورهای جمع آوری نوش و گرده گل، در ظاهر هنگام ملاقات گل ها، بویی از خود به جا می گذارند؛ زیرا زنبوران به سمت گل هایی که به تازگی مورد ملاقات کارگران دیگر قرار گرفته اند، نمی روند. وقتی زنبور بارآور به کندو باز می گردد، محموله نوش را بین ۳ تا ۴ زنبور کارگر دیگر تقسیم می کند و با شاخک و پاهای جلویی خود با آن ها تماس بر قرار می نماید. این زنبور، نوش را به صورت قطره ای به قاعده خرطوم، بین آرواره های بالا از دهان خودبر می گرداند. زنبورهای کارگر با خرطوم خود بدون آنکه قطره ای فرو بیفتد، آن را به درون عسل دان(چینه دان) خود فرو می برند. زنبور بارآور، سپس با پاها خرطوم خود را تمیز می کنند و برای آوردن محموله دیگر به خارج پرواز می نمایند و به محض آنکه نوش به اندازه کافی دریافت کردند، به یک محل خلوت تر در کندو حرکت می کنند و در حالی که سر خود را بالا نگه داشته، به کمک خرطوم و آرواره های خود، یک سری عملیات برای تبخیر نوش و مخلوط کردن آن با آنزیم دیازستاز و انورتاز انجام می دهند. آنزیم انورتاز، ساکاروز را به گلوکز و فروکتوز(قند میوه) تجزیه می کند. محتویات عسل دان به آرامی به دهان بر می گردد. زنبور، نوش را در این حالت به صورت قطره های کوچک و پهن بین آرواره های بالا و قاعده خرطوم نگه می دارد و خرطوم را پایین می برد تا قطره در مجاورت هوا قرار گیرد و به این ترتیب رطوبت نوش را تبخیر می کند. وقتی این زنبور آماده ریختن نوش به داخل سلول گردید، زیر شکم خود رابالا نگاه می دارد، داخل سلول می شود و نوش را به داخل دیواره سلول پخش می کند. این مواد از دیواره سلول به سمت پایین سرازیر و در ته سلول جمع می شوند. مقداری از رطوبت نوش در هنگام نقل و انتقال در داخل کندو تبخیر می شود و بقیه در داخل سلول و به وسیله جریان هوا بخار می شود. هر چه سرعت انتقال نوش به داخل کندو بیشتر باشد، به همان نسبت عملیات تبخیر قبل از ذخیره در داخل سلول کمتر می شود. در صورتی که در کندو فضای کافی وجود نداشته باشد، نوش در سلول های بیشتری که نیمه پر و در بسته نیستند، پخش می گردد و به محض اینکه مقدار رطوبت عسل به کمتر از ۲۰ درصد رسید، کارگران درِ آن را با ورقه نازکی از موم می پوشانند و آن را در برابر ورود هوا غیر قابل نفوذ می کنند.(۹ )

زنبور عسل دارای حواس هفتگانه است که هر کدام از این حواس در زندگی پرتلاش این حشره نقشی اساسی دارند. بینایی زنبور عسل به وسیله دو چشم مرکب و سه چشم ساده و بسیار ریز که بین دو چشم مرکب و در وسط پیشانی قرار دارند، انجام می گیرد. در مورد این سه چشم و طرز فعالیت آن ها، هنوز اطلاع دقیقی در دست نیست، اما آنچه تاکنون از فعالیت آن ها به دست آمده، این است که به زنبور می فهمانند که نور از کدام سمت می آید و یا خورشید در کدام سمت قرار دارد. کار اصلی بینایی، به عهده دو چشم مرکب است. هر چشم ملکه و کارگر از ۵۰۰۰ و زنبور نر از ۱۰۰۰۰ چشم منفرد تشکیل شده است که هر چشم منفرد، فقط مقدار بسیار کوچکی از محیط خود را ضبط و تجسم می نماید و همه چشم ها با هم، محیط های کوچک را موزائیک وار در مغز زنبور کنار هم گذاشته و وی را قادر به دیدن یک محیط به نسبت وسیع می نمایند. چشم زنبور عسل فاصله های نزدیک را خیلی دقیق تشخیص می دهد و هر حرکت مختصری مورد توجه آن قرار می گیرد، با این حال چشم های انسان اجسام را در حدود ۸۰ بار دقیق تر از چشم های زنبور عسل می بیند.

زنبور عسل قادر نیست رنگ قرمز را تشخیص دهد، اما رنگ های فرابنفش که برای انسان فقط یک رنگ خیالی است و چشم هایش قدرت دید و جذب آن را ندارد، امواجش به وسیله چشم های زنبور عسل جذب شده و برای آن یک رنگ و یا حتی یک سلسله از رنگ های واقعی است. رنگ هایی را که چشم های زنبور عسل قادر به تشخیص آن ها می باشد، عبارتند از نارنجی، زرد، سبز، آبی، سبزآبی، آبی بنفش و فرابنفش. از بین این رنگ ها زنبور رنگ نارنجی و سبز را به زحمت از یکدیگر می تواند تشخیص دهد؛ برعکس رنگ های فرابنفش را خیلی راحت از همه رنگ ها تمیز می دهد. از بین گل ها، آن هایی که رنگ های آبی و زرد دارند، برای زنبور عسل خیلی واضح بوده و وی را جذب می کنند، در صورتی که به گل های قرمزرنگ توجهی ندارد و به طور معمول هم روی آن ها نمی نشیند. گل شبدر قرمز گرچه به چشم ما قرمز است، ولی در حقیقت مخلوطی از رنگ های قرمز و آبی است. چشم های ما رنگ قرمز و چشم های زنبور عسل آن را آبی می بیند. در همین رابطه، گل خشخاش قرمز یا شقایق،باعث تعجب دانشمندان زنبور شناس شده است؛ زیرا ملاحظه کردند، با وجود اینکه زنبور، قادر به تشخیص رنگ قرمز نیست و به طور معمول آن را خاکستری و اگر قرمز تیره باشد، سیاه می بیند و به همین دلیل روی گل های قرمز رنگ نمی نشیند، اما روی گل خشخاش با وجود رنگ قرمز تندش نشسته و از آن، گرده گل بسیاری جمع آوری و به کندو حمل می نماید. این امر باعث شد که دانشمندان به تحقیق بپردازند. آن ها با استفاده از طیف نما متوجه شدند، نوری که از خورشید بر روی گلبرگ های قرمز رنگ خشخاش می تابد، مقدار زیادی اشعه فرابنفش از خود منعکس می کند و چشم های زنبور که در مقابل رنگ های فرابنفش حساسند، آن ها را دریافت و جذب می کنند. بدین طریق همان گل خشخاش که رنگش در چشم ما قرمز تیره است، زنبور آن را به رنگ فرابنفش می بیند. گرچه قدرت بینایی زنبور عسل، ضعیف است، اما قدرت تشخیص رنگی قوی ای دارد و اگر در جمع آوری شهد، نقصی وجود داشته باشد، حس بینایی رنگی و حس بویایی، این نقص و کمبود را جبران می کنند؛ و به وسیله بوییدن، زنبور عسل قادر به تشخیص انواع گل ها و شهدشان از یکدیگر است.

حس بویایی در زندگی زنبور عسل نقش بسیار مهمی دارد. مسئولیت بوییدن به عهده شاخک های زنبور عسل است. قسمت اصلی هر شاخک از هشت قطعه متصل به هم درست شده است که در زیر میکروسکوپ، بر روی هر قطعه تعدادی برآمدگی و فرورفتگی دیده می شود. از یک سو زیر هر کدام از آن ها اعصابی وجود دارد که وظیفه آن ها دریافت اثرات بو و انتقال آن به مغز، به منظور تشخیص و ایجاد عکس العمل است. برآمدگی ها بوها را خیلی سریع دریافت نموده و باعث می شود که زنبور خیلی سریع عکس العمل نشان دهد. در حالی که فرو رفتگی ها بوها را کمی دیرتر دریافت می نمایند، اما در عوض مدت زیادی آن ها را داخل خود نگهداشته و از وضع، نوع و مقدارش به طور دقیق آگاه شده و زنبور عسل را در جریان می گذارد. قدرت بویایی زنبور عسل کمی قوی تر از قدرت بویایی انسان است؛ پس بنابر این باور