پاورپوینت کامل آیات و روایات در حماسه سترگ ادب فارسی ۳۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیات و روایات در حماسه سترگ ادب فارسی ۳۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیات و روایات در حماسه سترگ ادب فارسی ۳۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیات و روایات در حماسه سترگ ادب فارسی ۳۹ اسلاید در PowerPoint :

۴۴

اشاره

می گفت:

نمیرم از این پس که من زنده ام که تـخم سـخن را پراکـنده ام

و همیشه هم ماند؛ در ژرفای زبان فارسی ماندگار شد که با هموار ساختن رنجی سی ساله بر خود، توانست اندیشه پویا و تصویری زیبا را در همگونی دین و فرهنگ ملی در قالب یادگاری هزار ساله، اما همواره تازه و سودمند باقی گذارد؟ او که کاخی رفیع از نظم در زبان فارسی بر پا داشت، چنان استوار قامت که در اعصار و قرون، مصون از باد و باران و فرسایش، سرفراز بر تارک فرهنگ ایرانی و اسلامی می درخشد و نام بلندش را برای همیشه زنده نگه داشته است.

شاهنامه، شاهکار فردوسی

حکیم ابوالقاسم فردوسی، شاعر بلند پایه ایرانی در سال ۳۲۹ هجری که رودکی، پدر شعر فارسی، بدرود حیات گفت، در روستای باژ از توابع خراسان دیده به جهان گشود. او با سرودن شاهنامه خدمت بزرگی به زبان فارسی نمود. فردوسی برای اظهار هنر خود، زبان ساده ای را به کار برده و شاهنامه را شاهکار زمان و بیان ساخته است. پس از اسلام و با ورود ادبیات عرب به ایران، اندک اندک بسیاری از واژگان و ترکیب های اصیل فارسی، به دست فراموشی سپرده می شد، اما حکیم توس با به نظم درآوردن شاهنامه تا حد زیادی از این کار جلوگیری کرد. از این رو، با بیان اینکه بیش از هزار سال از تاریخ نظم شاهنامه می گذرد، امروزه نیز زبان این کتاب، برای فارسی زبانان قابل فهم است. این، معجزه سادگی زبان فارسی است که فردوسی آن را به وجود آورد. بسیاری از واژه های ساده به کار رفته در شاهنامه، از آفت فراموشی مصون مانده است؛ زیرا بیشتر این واژه ها که در ادبیات شاهنامه آمده، بر زبان ها جاری گشته و تا امروز باقی است. [۱]

شاهنامه، شاهکاری مردمی و به زبان مردم روزگار سراینده آن است. رمز هوشیاری فردوسی نیز در این است که آن را به نثر ننوشته که فقط باسوادان معدود آن عصر و قرن های بعد بتوانند آن را بخوانند و از آن بهره گیرند؛ آن را به نظم درآورده تا دست مایه کار شاهنامه خوان ها گردد و در خاطره ها جای گیرد و در میان توده های مردم رواج یابد و تأثیر بخشد.

اما به راستی چرا فردوسی را حکیم نامیده اند؟ راز حکمت فردوسی را شاید بتوان از این کلام گهربار مقام معظم رهبری یافت که فرمودند: “خوش بختانه ادبیات سلف ما همه اش در جهت ارزش های الهی و اسلامی است؟ از جمله همین شاهنامه.. . حقیقت قضیه این است که فردوسی یک حکیم است. تعارف که نکردیم به فردوسی حکیم گفتیم. الان چند صد سال است که دارند به فردوسی حکیم می گویند. حکمت فردوسی چیست؟ حکمت الهی اسلامی. شما خیال نکنید که در حکمت فردوسی، یک ذره حکمت زرتشتی وجود دارد.. . فردوسی، خدای سخن است؛ او زبان مستحکم و استواری دارد و واقعاً پدر زبان فارسی امروز است؛ او دلباخته و مجذوب مفاهیم حکمت اسلامی بود؛ شاهنامه را با این دید نگاه کنید”.[۲]

شاهنامه حکیم توس، گنیجنه خرد و دانایی است و سراسر آن، درس انسانیت و اخلاق و فضیلت است. آزادگی و گردن فرازی و تسلیم نشدن در برابر ناحق، اصول ثابت انسانی ـ اخلاقی تمامی پهلوانان شاهنامه است.

تأثیر آیات و روایات در شاهنامه

اندیشه توحیدی حکیم توس، براساس آموزه های شیعی است. از دیدگاه تشیع، پروردگار جهانیان، خدای توانایی است که اندیشه انسانی به درک ذات او توانا نیست؛ چنانکه امام علی علیه السلام می فرماید: “اوست خدای توانایی که اگر اوهام را هوای آن در سر افتد، که منتهای قدرتش را دریابد… یا دل ها شیفته آن گردند که به چگونگی صفاتش پی ببرند.. . دست رد به سینه آن ها زند و باز پسشان گرداند”.[۳]

شعر فردوسی نیز همچون بسیاری از شعرا بی تأثیر از آیات و روایات نبوده است. این تأثیر را در جای جای اشعارش به وضوح می توان دید.

او می سراید:

بیـارای خـوان و بپیـمای جــام ز تیـمار گـیتی مبـر هـیچ نـام

اگر چرخ گردان کشد زین تو سرانجام خشت است بالین تو

دلـت را به تیـمار چندین مـبند پس ایمن مشو بر سپـهر بـلنـد

و در سرایش این قطعه به آیه شریفه ( کلّ نَفْسٍ ذائِقَه الْمَوْتِ ) [۴] اشاره کرده است.

در جای دیگری می سراید:

دلاور کــه ننـدیشد از پیــل و شــیر تو دیوانه خــوانش مـخوانش دلیر

هــنر خــود دلـیری است بر جایگاه کـه بـد دل نـباشد خـداونـد گــاه

دگر مهتر آن مرد با هنـگ و جنـگ که هم بـا شتابست و هـم با درنگ

از خـــاک و ز آتــش میـانه گـزیـد چنـان کـز ره هـوشیـاران گــزیـد

و به این آیه شریفه اشاره می کند که می فرماید: ( وَلا تُلْقُوا بِأیدیکمْ إِلَی التّهْلُکه ) [۵]

زنده داشتن روح امید به پروردگار جهان و پرهیز از ناامیدی، حقیقتی است که فردوسی، مردمان را به آن رهنمون می شود. وی انسان نا امید را نیک بخت نمی داند و آگاهانه سفارش می کند که حتی در تیره ترین دوران روزگار نیز ناامید نشوید. او می سراید:

چو نومید گردد ز یزدان کسی ازو نیـک بخـتی نیاید بسـی

ز یــزدان نـباشد کسی نا امـید وگـر تیره بـینند روز سپیـد

بـریـده نـبایــد امــیر از خــدا کـه تا جتاودان او بود پادشا

و در بیان این حقیقتی که در شعرش نهفته است، خود را وام دار این آیه شریفه می داند که می فرماید: ( وَ لا تَیأسُوا مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِنّهُ لا ییأسُ مِنْ رَوْحِ اللّهِ إِلاّ الْقَوْمُ الْکافِرُونَ ) [۶] پناه آوردن به خدا، هنگام رو به رو شدن با وسوسه های شیطانی حقیقتی است که فردوسی در شاهنامه از آن یاد کرده است. او چنین سروده:

سرِ نامه کرد آفرین بزرگ به یزدان پناهش، ز دیو سترگ

و در سرایش این بیت از این آیه شریفه وام می گیرد که می فرماید: ( وَ قُلْ رَبّ أعُوذُ بِک مِنْ هَمَزاتِ الشّیاطینِ ) [۷]

قرآن کریم درباره پاسخ بدی را با نیکی دادن، می فرماید: ( یدْرَؤُنَ بِالْحَسَنَه السّیئَه ) [۸] و اساس کار انسان های نیکوکار را بر این قرار می دهد که به کسانی که در حقشان بدی کرده اند، همواره نیکی می کنند. حکیم ابوالقاسم فردوسی نیز با بهره گیری از این آیه شریفه چنین می سراید:

مکافات بد گر کنی نیکویی به گیتی درون داستانی شوی

کـه هرگز نگردد کهن نام تو برآید به مـردی هـمه کام تـو

قرآن به همه خدا باوران اطمینان می دهد که سربلندی و سرافکندگی، همه در دست خداست و اوست که بنابر مصلحت و مقتضای محاسبه دقیق، بر اندام برخی جامه عزت می پوشاند و بر برخی نیز ذلت و می فرماید: ( ق