پاورپوینت کامل تأثیر قرآن و حدیث بر نثر فارسی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تأثیر قرآن و حدیث بر نثر فارسی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تأثیر قرآن و حدیث بر نثر فارسی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تأثیر قرآن و حدیث بر نثر فارسی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۵۴

قسمت دوم

تأثیر قرآن و احادیث وارده از اهل بیت پیامبر(ص) چنان تأثیری بر نثر فارسی نهاد که سبب تألیف کتاب هایی شد که تاکنون نیز جاودانه مانده و همچنان جایگاه برتر خود را حفظ کرده اند. این تأثیر به گونه ای بود که آیات نورانی آن بر زبان گویندگان و خامه نویسندگان همیشه جاری بود و در هر کاری از دین، شرع، لغت و انشا گرفته تا تهذیب اخلاق و تدبیر منزل و سیاست و تدبیر مملکت مرجعیت یافته بود. نویسندگان اسلوب آن را در خطابه ها و نوشته های خود اقتباس می کردند و در مؤلّفات خود به آیات آن تمثل می جستند.

در قسمت گذشته به معرفی برخی از این آثار ماندگار پرداختیم و اینک در ادامه بحث به دیگر کتب معروف در این زمینه می پردازیم.

خواجه نصیرالدین طوسی و اخلاق ناصری

مشهورترین و جامع ترین دانشمند سده هفتم هجری خواجه ابوجعفر نصیرالدین محمدبن حسن طوسی است که در فقه، کلام، نجوم، ریاضی و اقسام حکمت استاد بود و گذشته از این در عالم سیاست نیز از رجال برجسته به شمار می رفت. او با حسن تدبیر و سیاست از خرابی شهرها و کشتار مردم در دوران مغول جلوگیری کرد و هلاکو را واداشت تا به ایجاد کتابخانه و رصدخانه بپردازد. هلاکوخان برای او رصدخانه ای در مراغه بنا نهاد که خواجه نصیرالدین در آنجا زیجی ساخت که بعدها به «زیج ایلخانی» معروف شد.

خواجه نصیرالدین علاوه بر آثاری که به عربی تألیف کرده است، چند کتاب نیز به زبان فارسی دارد که در میان آن ها اخلاق ناصری در اخلاق و حکمت عملی، اساس الاقتباس در منطق و اوصاف الاشراف در عرفان و سلوک اهمیت بسیاری دارد. در میان کتب تألیف شده وی به زبان فارسی، اخلاق ناصری عمیق ترین و مهم ترین کتاب وی به شمار می رود. این کتاب در اصل “تهذیب الاخلاق و تطهیر الاخلاق” نوشته ابوعلی مسکویه رازی است که تنها یک بخش اخلاق داشته است و خواجه دو بخش تدبیر منزل و سیاست مدن را به آن افزوده تا اخلاق ناصری شامل هر سه بخش حکمت عملی باشد.

“همچنان که نقصان را مراتب است، بعضی به سبب صرف ناکردن تمامی قوّت رویت(۱) در طلب مقصود، و بعضی به سبب ضعف رویت از ملابست موانع،(۲) و بعضی به سبب توجه به طرف نقیض از جهت تمکن قوّت شهوت و غضب و تشبّه به بهایم و سباع، و مغرور شدن به شواغل محسوسات از وصول به کراماتی که او را در معرض آن آفریده اند، تا به هلاکت ابدی و شقاوت سرمدی رسیدن؛ همچنین کمال را مراتب است زیادت از مراتب نقصان، که عبارت از آن گاه به سلامت و سعادت و گاه به نعمت و رحمت، و گاه به مُلک باقی و سُرور حقیقی و قُرّت عین(۳) کنند، چنانکه فرموده است…: ((فَلا تَعْلَمُ نَفْسٌ ما أُخْفِی لَهُمْ مِنْ قُرّه أعْینٍ))(۴) و آن را در بعضی مقامات تشبیه به حور و قُصور و غِلمان وِِلدان(۵) کنند، و در بعضی صور کنایت به لذتی که: لاعَینٌ رأتْ وَلاَ اُذُنٌ سَمِعت وَلاَ خَطَرَ عَلی قَلْبِ بَشَرٍ(۶)، هم بر این منوال تا رسیدن به جوار ربّ العالمین و یافتن شرف مشاهده جلال او در نعیم مقیم. پس هر که به حذیعت طبیعت از چنین مواجب شریف جاودانه اعراض کند و در طلب چنان خساسات بی ثبات که به حقیقت ((کسَرابٍ بَقیعَه یحْسَبُهُ الظَّمآنُ ماءً))(۷) باشد، سعی نماید سزاوار مقت و غضب معبود خویش شود”.

مولوی و فیه ما فیه

مولانا جلال الدین محمد بلخی رومی، شاعر بلند آوازه فارسی زبان است که در اشعار و نثرهایش بهره های وافری از آیات و احادیث برده است. از آثار نثری وی «فیه ما فیه» مشهور است و آن کتابی است به فارسی بسیار لطیف که حاوی مجالس وعظ او می باشد و بیشتر آن ها به صورت پاسخ به سؤالاتی است که از او شده است، و از این روی نظم و ترتیب معینی ندارد. «فیه ما فیه» کنایه یا تعبیری است از گفتار و نوشتاری که در آن فواید و نکات بسیاری باشد. تاریخ تألیف این کتاب به درستی معلوم نیست.

“درد است که آدمی را رهبر است در هر کاری که هست: تا او را درد آن کار و هوس و عشق آن کار در درون نخیزد، او قصد آن کار نکند و آن کار بی درد او را میسر نشود؛ خواه دنیا خواه آخرت، خواه بازرگانی خواه پادشاهی، خواه علم، خواه نجوم و غیره. تا مریم را درد زه پیدا نشد قصد آن درخت بخت نکرد که: ((فَأجاءَهَا الْمَخاضُ إِلی جِذْعِ النّخْلَه))(۸)، او را آن درد به درخت آورد و درخت خشک میوه دار شد؛ تن همچون مریم است و هر یک عیسیی داریم، اگر ما را درد پیدا شود عیسی ما بزاید و اگر درد نباشد، عیسی هم از آن راه نهانی که آمد باز به اصل خود پیوندد الاّ(۹) ما محروم مانیم و از او بی بهره:

جان از درون بفاقه(۱۰) و طبع از برون بِبَرگ(۱۱) دیو از خورش بِهِیضَه(۱۲) و جمشید ناشتا(۱۳)

اکنون بکن دوا که مسیح تو بر زمی(۱۴) است چون شد مسیح سوی فلک فوت شد دوا

«در عالم خدا هیچ چیز صعب تر از تحمّل محال نیست. مثلاً تو کتابی خوانده باشی و تصحیح و درست و معرب کرده(۱۵)، یکی پهلوی تو نشسته است و آن کتاب را کژ می خواند، هیچ توانی آن را تحمّل کردن؟ و اگر آن را نخوانده باشی تو را تفاوت نکند اگر خواهد کژ خوانَد، و اگر راست، چون تو کژ را از راست تمییز نکرده ای. پس تحمّل مُحال مجاهده عظیم است: اکنون انبیا و اولیا خود را مجاهده نمی دهند. اول مجاهده که در طلب داشتند، قتل نفس و ترک مرادها و شهوات [بوده] و آن جهاد اکبر است؛ و چون واصل شدند و رسیدند و در مقام امن مقیم شدند بر ایشان کژ و راست کشف شد، راست را از کژ می دانند و می بینند، باز در مجاهده عظیم اند؛ زیرا این خلق را همه افعال کژ است و ایشان می بینند و تحمّل می کنند که اگر نکنند و بگویند و کژی ایشان را بیان کنند یک شخص پیش ایشان ایست نکند و کس سلام مسلمانی بر ایشان ندهد؛ الاّ حق تعالی ایشان را سِعَتی و حوصله یی عظیم بزرگ داده است که تحمّل می کنند از صد کژی یکی را می گویند تا او را دشوار نیاید و باقی کژی هاش را می پوشانند؛ بلکه مدحش می کنند که آن کژت راست است تا به تدریج این کژی ها را یک یک از او دفع می کنند. همچنانکه معلم کودکی را خط آموزد، چون به سطر رسد، کودک سطر می نویسد و به معلم می نماید، پیش معلم آن همه کژ است و بد، با وی به طریق صنعت و مدارا می گوید که جمله نیک است و نیکو نِبِشتی احسنت احسنت، الاّ این یک حرف را بد نبشتی چنین می باید،… تا دل او نَرَمد و ضعف او به آن تحسین قوّت می گیرد».(۱۶)

سعدی و گلستان

سعدی، تلخّص یا نام شاعرانه و شهرت ابوعبدالله مشرف بن مصلح یا مشرف الدین بن مصلح الدین عبدالله شیرازی است که معروف به شیخ سعدی، شیخ شیراز می باشد و از بزرگ ترین نویسندگان و گویندگان زبان فارسی و از ارکان ادب ایرانی است. تاریخ تولد وی به درستی معلوم نیست.

شهرت سعدی بیشتر در غزل است. غزلیات سعدی بیشتر معرّف شور جوانی و لطایف عوالم عشق سرشار به زندگانی و نشاط طبع است، با این حال یکسره عشق مادی را بیان نمی کند؛ بلکه از غزل های پر شور عرفانی نیز آکنده است و پیوسته متذکر می شود که صورت نگارین معشوقه او صورتگری توانا دارد که همه هستی در چنبره قدرت اوست:

بوی گل و بانگ مرغ برخاست هـنگـام نـشاط و روز صحراست

گـویـند نـظر بـه روی خـوبان نهیست، نه این نظر که ما راست

در روی تـو سـرّ صـنع بیچون چـون آب در آبـگـینه پـیداسـت

شاهکار سعدی و نمایانگر استادی او در نثر، «گلستان» است. سعدی این کتاب را در سال ۶۵۶ قمری به نام اتابک ابوبکر نوشته و دیباچه آن را به اسم سعدبن ابی بکر مربی و حامی خود نگاشته است. این کتاب که هشت باب دارد، مجموعه ای است از حکایات منثور آمیخته به اشعار و سعدی غالب آن حکایات را برای نمودن قدرت انشا یا بیان نصیحت و موعظه و عبرت به شیوه مقامات کوچک به رشته تحریر کشیده و در این راه به راستی داد سخن داده و بهترین نمونه نثر ظریف و لطیف روان فارسی را ایجاد نموده است.

«بزرگی را پرسیدم از سیرت اخوان صفا(۱۷). گفت: کمینه(۱۸) آنکه مراد خاطر یاران بر مصالح خویش مقدم دارند و حکما گفته اند: برادر که در بندِ خویش است نه برادر و نه خویش است…

چون نبود خویش را دیانت و تقوی قطع رحم بهتر از مودّت قربی

یاد دارم که مدّعی در این بیت بر قول من اعتراض کرده بود و گفته: حق تعالی در کتاب مجید از قطع رحم(۱۹) نهی کرده است و به مودّت ذی القربی فرموده و اینچه تو گفتی مناقض آن است. گفتم غلط کردی که موافق قرآن است:… ((وَ إِنْ جاهَداک عَلی أنْ تُشْرِک بی ما لَیسَ لَک بِهِ عِلْمٌ فَلا تُطِعْهُما))(۲۰)

هزار خویش که بیگانه از خدا باشد فدای یک تن بیگانه کاشنا باشد».

در این حکایت، سعدی به آیه ۸۳ سوره بقره اشاره کرده و از آن در متن خویش بهره وافری برده است.

«یاد دارم که شبی در