پاورپوینت کامل مبانی اقتدار سیاسی در قرآن ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مبانی اقتدار سیاسی در قرآن ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مبانی اقتدار سیاسی در قرآن ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مبانی اقتدار سیاسی در قرآن ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

۳۹

مقدمه

در اوج مذاکرات هسته ای ایران با اتحادیه اروپا و آژانس بین المللی مسأله عزت و اقتدار ایران اسلامی و حفظ و صیانت آن از سوی مردم و کارشناسان به شدت مورد توجه و پی گیری بود. بر آن شدیم تا با رجوع به قرآن مبانی عزت و اقتدار مسلمانان و جامعه اسلامی را تبیین نماییم. آن چه در این نوشتار آمده است، نگاهی کوتاه است به این مسأله، باشد که هم چون گذشته با حفظ اقتدار و عزت و درایت از کاربردهای فن آوری هسته ای در همه زمینه های صلح آمیز بهره مند شویم.

قرآن اصول روابط میان خودی و غیر خودی را بر احترام به حقوق انسان ها، مقام انسانیت، ارزش های انسانی و معنوی به ویژه عدالت بنا نهاده است. در همان حال به بیان خطوط قرمزی اشاره دارد تا زمینه عزت و افتخار جامعه اسلامی در همه اشکال ارتباطی آن حفظ شود. اسلام با حفظ احترام متقابل نسبت به اقوام و ادیان و پیروان آنان به هیچ کس اجازه نزدیکی و تجاوز به این خطوط قرمز را نمی دهد. کرانه مندی ارتباط جامعه اسلامی با دیگر جوامع اعتقادی این امکان را می دهد تا جامعه اسلامی از خطر نابودی در امان باشد. این حساسیت از آن رو مهم است که هویت جامعه در صورت تجاوز از حدود نه تنها دچار چالش و بحران های درونی می شود بلکه زمینه برای سقوط و تجاوز برونی را فراهم می آورد.

برای آنکه به دیدگاه قرآن درباره مبانی اقتدار سیاسی جامعه اسلامی و خطوط قرمز آن راه یابیم لازم است به معیار مرزبندی جوامع در صدر اسلام و در مدینه النبی توجه شود.در حوزه جغرافیایی حجاز، مرزهای اعتقادی مهم ترین مسأله برای تعیین هویت های جمعی بود. اقوام و نژادها هریک به نوعی در پاره ای از کره زمین مرزهای جغرافیائی و ملی خود را تعیین کرده بودند اما در حجاز ، این مرزهای اعتقادی بود که تعیین کننده مؤلفه اساسی به شمار می رفت. تنش ها و چالش ها به طور عمده در دو شهر بزرگ حوزه حجاز ـ مکه و مدینه ـ میان یهودیان کتابی با مشرکان از سویی و با مسلمانان از سوی دیگر بود. هر چند که بعدها با اوج گیری و اقتدار همه جانبه اسلام یهودیان کتابی که روزگاری ظهور پیامبر جدید را آغاز حاکمیت مطلق خود بر مشرکان قلمداد می کردند، سرخورده خود به یاری مشرکان شتافتند با این همه، دسته بندی ها و مرزها هم چنان بر اصول اعتقادی مبتنی بود. از این رو، پس از آن که پیامبر حکومت اسلامی را در مدینه با پذیرش اکثریت مردم مسلمان در قالب پیمان های متعدد تشکیل داد، پیمان های جداگانه ای نیز با یهودیان منعقد کرد تا حدود روابط میان یهودیان و مسلمانان و نحوه تعامل آن ها با حکومت اسلامی مشخص گردد.

بدین ترتیب جامعه اسلامی آنان را به عنوان یک جامعه جدا از جامعه اسلامی به رسمیت شناخت و حقوق خاص آنان را تأیید کرد، هر چند که به عنوان شهروند «امت واحد» از آنان نام می برد و از همه حقوق شهروندان نیز برخوردار است.

با توجه به این حقیقت تاریخی و تأکید بر تطور مفهوم جامعه از صدر اسلام تاکنون، برای پدیدارشناسی رابطه بین جوامع از دیدگاه قرآن می توان از آموزه های قرآنی و گزاره هائی که چگونگی تعامل مسلمانان با دیگران را گزارش می کند سود جست و ملاک های بدست آمده از این مطالعه را به عنوان اصول اقتدار سیاسی جامعه اسلامی از دیدگاه قرآن به زمان حاضر تعمیم دارد.

اصول حاکم بر روابط سیاسی میان جوامع از دیدگاه قرآن

۱ـ عدالت:

یکی از اصولی که در قرآن کریم بسیار مورد تأکید و اهتمام قرار گرفته(۱) مسأله «عدل» و عدالت است و این عقیده در فرد فرد مسلمانان و جوامع اسلامی اثر می گذارد و وقتی به مرحله اجرا درآید، می تواند مسلمانان را به سوی مدیریت صحیح در کارها، و برافراشتن پرچم عدل و داد، نه تنها در کشورهای اسلامی بلکه در کل جهان سوق دهد.

اهمیت این موضوع به حدی است که هیچ چیز نمی تواند مانع آن گردد، و هر گونه انحراف از آن متابعت از هوای نفس است(۲) در آیات قرآن به صراحت از ستم روا داشتن به دشمن – چه دشمن شخصی و چه دینی ـ نهی شده است.

در برنامه های اجتماعی، سیاسی، نظامی و اقتصادی جامعه اسلامی عدالت باید به عنوان زیر بنا و اصل اساسی در روابط متقابل بین مسلمانان و دیگران باشد؛ چرا که یک جامعه پیشرو، سربلند و قوی، جامعه ای است که روی پای خود بایستد و

۴۰

پیوند و ارتباطش با دیگران، پیوندی بر اساس رعایت عدالت و منافع متقابل باشد، همانطور که قرآن می فرماید: «لاتَظلِمون و لاتُظلَمون»(۳) «نه ستم کنید و نه زیر بار ستم روید.» هرگاه حکومتها از این اصل اساسی غفلت کرده یا به آن پشت پا زده اند، باعث تباهی خود و دیگران شده اند و هرگاه به آن اصل پای بند بوده اند از عزت و سربلندی برخوردار بوده اند.

۲ـ تعادل در روابط و حفظ احترام متقابل:

اصل اعتماد متقابل، پشتوانه فعالیتهای هماهنگ اجتماعی و همکاری در سطح وسیع می باشد. همین معنا در روابط بین المللی و در سطح جهانی نیز صادق است.

یکی از مصادیق بارز و تعیین کننده به عنوان ضامن اجرای این اصل، وفای به عهد و پیمان می باشد، چرا که وفاداری به عهد و پیمان، تأکیدی بر حفظ این هم بستگی و اعتماد متقابل است و اگر عهد و پیمان ها شکسته شود، دیگر اثری از این سرمایه بزرگ (اعتماد عمومی) باقی نخواهد ماند، و این مطلب هم در داخل جامعه اسلامی، در روابط با اقلیتها، و هم در سطح جهانی در ایجاد روابط با کشورهای غیراسلامی صادق است.

به همین دلیل در آیات قرآن و احادیث اسلامی، به طور گسترده به مسأله وفای به عهد و ایستادگی در برابر سوگندها تأکید شده است، و شکستن آن، از گناهان کبیره محسوب می شود.(۴) بدون تردید پای بندی به عهد و پیمان تا زمانی لازم است که طرف مقابل به مفاد آن وفادار باشد و در صورت پیمان شکنی و عدم رعایت اصول عهدنامه از سوی یک طرف، طرف دیگر نیز ملزم به رعایت آن نخواهد بود.

۳ـ حفظ سیادت اسلام:

حفظ سیادت اسلام و جامعه اسلامی از جمله وظایف مسؤولان نظام اسلامی است که نقض آن از حدود اختیارات مسلمین خارج بوده و بر اساس «قاعده نفی سبیل»(۵) حتی تعهدات بین المللی نیز نمی تواند ناقض آن باشد. این اصل کلی را فقها تحت عنوان «أَلإِسْلامُ یَعْلُو وَ لا یُعْلی عَلَیْهِ» به صورت یک قاعده حقوقی(۶) در فروع و موارد مختلف حقوق اسلامی مورد بهره برداری قرار داده اند و نیز عبارت مزبور عینا به صورت حدیث در کتابهای روایی نقل شده است(۷).

بنابراین دادن هر نوع امتیاز سیاسی، اقتصادی، نظامی، قضایی و اجتماعی به غیرمسلمانان که به سیادت اسلام و جامعه مسلمین لطمه وارد آورد، بی ارزش و بی اعتبار خواهد بود.

قرآن در این زمینه می فرماید: «وَ لَنْ یَجْعَلَ اللَّهُ لِلْکَفِرینَ عَلَی الْمُؤْمِنینَ سَبِیْلاً».(۸) و از سوی دیگر به مسلمانان هشدار می دهد که: «یا أَیُّهَا الَّذِینَ ءَامَنُواْ لا تَتَّخِذُواْ بِطَانَهً مِّنْ دُونِکُمْ لا یَأْلُونَکُمْ خَبَالاً وَدُّواْ مَا عَنِتُّمْ قَدْ بَدَتِ الْبَغْضاءُ مِنْ أَفْوَاهِهِمْ وَ مَا تُخْفِی صُدُورُهُمْ أَکْبرُ قَدْ بَیَّنَّا لَکُمُ الاَیَاتِ إِنْ کُنتُمْ تَعْقِلُونَ».(۹) «هان ای مؤمنین، غیر مسلمانان را دوست مخصوص و محرم اسرار خویش نگیرید، زیرا آنان از فساد و تباه نمودن امور شما کوتاهی نمی کنند و هرچه را که باعث رنج و زحمت شما گردد دوست می دارند، عداوت و کینه از زبانشان هویدا گشته و آنچه که در دل کتمان نموده اند بیش از اینها است، ما نشانه ها و دلایل را بر شما روشن نمودیم، اگر شما تعقل نمایید».