پاورپوینت کامل امامان علیهم السلام و نزول وحی ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امامان علیهم السلام و نزول وحی ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امامان علیهم السلام و نزول وحی ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل امامان علیهم السلام و نزول وحی ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

۱۰

مدخل

سخن ما درباره تفسیر زیارت بلند جامعه کبیره می باشد که ویژگی های برجسته امامان (ع) در آن تبیین شده است.

در این مقاله از «مهبط الوحی » بودن امامان سخن می گوییم. این مباحث ضمن آن که در مورد تحکیم مبانی اعتقادی شیعی
تاثیری به سزا دارد، پاسخی است به آنان که می گویند: «این روحانیت اند که برای امامان معصوم مقام های لاهوتی درست کردند.»

در این مقاله و نیز در مقاله های گذشته دیدیم که خداوند این مقام ها را به آن ها عنایت کرده و سخن فوق هم افترا به روحانیت و
هم بی معرفتی به ساحت تقدس امامان است. اینک به تفسیر مهبط الوحی می پردازیم.

دیگر ویژگی که در زیارت جامعه کبیره، امامان معصوم علیهم السلام را با آن می خوانیم، «مهبط الوحی » بودن این انوار تابناک
است.

باید دید معنای این جمله چیست. ابتدا باید به توضیح دو واژه «هبوط » و «وحی » بپردازیم.

واژه هبوط

واژه «مهبط » اسم مکان و از ماده هبوط به معنای نزول و فرود آمدن است. در برخی از کتاب های لغت آمده است:

«الهبوط نقیض الصعود; (۱) یعنی هبوط نقیض صعود است » . صعود به طرف بالا رفتن است و هبوط به طرف پایین آمدن.

«قال اهبطا منها جمیعا بعضکم لبعض عدو…; (۲) خداوند فرمود: هر دو از آن بهشت فرود آیند; در حالی که دشمن یک دیگر
خواهید بود [برخی ضمیر اهبطا را به آدم و حواء برگردانده اند.» با این تحلیل که در زندگی دنیا در معرض دشمنی هاست و بعضی
دیگر ضمیر را به آدم و شیطان برگردانده اند تا «بعضکم لبعض عدو» را به معنای حقیقی گرفته باشند.]

به این ترتیب می توان «مهبط » را به معنای محل نزول و فرود معنا کرد.

واژه وحی

واژه «وحی » در قرآن در معانی گوناگونی به کار رفته است:

۱. معنای متعارف وحی یعنی همان که با آن خداوند با پیامبران سخن گفته است «و ما ینطق عن الهوی ان هو الا وحی یوحی » (۳)
پیغمبر از روی هوس سخن نمی گوید، سخن او جز وحی الهی نیست.

«و ما کان لبشر ان یکلمه الله الا وحیا» (۴) ; و هیچ بشری را یارای سخن گفتن با خداوند نیست، مگر به صورت وحی.

این معنا یکی از مهم ترین موارد استعمال وحی است و مراد پیام های الهی مخصوص پیامبران است. «انا اوحینا الیک کما اوحینا
الی نوح والنبیین من بعده » (۵) ; ما به تو وحی فرستادیم، همان گونه که به نوح و پیامبران بعد از تو وحی فرستادیم.

اما این که حقیقت این معنا از وحی چیست؟ در علم کلام مباحثی فراوان مطرح شده است. خلاصه آن که وحی عبارت است از
تفهیم مطالبی از طرف خداوند به انسان از راه غیر عادی نه از راه «حس » ، عقل، حدس، غریزه و امثال آن .

۲. به معنای الهام از طریق غریزه، مانند: وحی به زنبور عسل «و اوحی ربک الی النحل ان اتخذی من الجبال بیوتا و مما یعرشون » (۶) ;
پروردگارت به زنبور عسل وحی کرد که از کوه ها و درختان و سقف های رفیع منزل تهیه کند.

«وحی » در این آیه شریفه همان فرمان غریزه و انگیزه های ناخود آگاهی است که خداوند در جانداران مختلف از جمله زنبور عسل
قرار داده است.

زنبور عسل آن چنان تمدن و زندگی شگفت انگیزی دارد که از جهت های زیادی بر تمدن انسان و زندگی اجتماعی او پیشی گرفته
است. تا به حال ۴۵۰۰ نوع زنبور عسل وحشی شناخته شده، ولی شگفتی در این است که همه آن ها یک نوع مهاجرت و کندوسازی
و مکیدن و خوردن از گل ها را دارند. (۷) همه این ها به تعبیر قرآن مصداق «اوحی » است.

شاه پرسیدش که باری وحی چیست؟

یا چه حاصل دارد آن کس کو نبی است

گفت خود آن چیست کش حاصل نشد

یا چه دولت ماند کو واصل نشد

گیرم این وحی نبی گنجور نیست

هم کم از وحی دل زنبور نیست

چون که «اوحی الرب الی النحل » آمده است

خانه وحیش پر از حلوا شده است

او به نور وحی حق عزوجل

کرد عالم را پر از شمع و عسل

این که کرمناست و بالا می رود

وحیش از زنبور کمتر کی بود (۸)

۳. الهام غیر غریزی، مانند: آن که در مورد مادر حضرت موسی (ع) بود؟

«و اوحینا الی ام موسی ان ارضعیه فاذا خفت علیه فالقیه فی الیم و لاتخافی و لاتحزنی انارادوه الیک و جاعلوه من المرسلین »; (۹) و
به مادر موسی وحی کردیم که طفلت را شیر ده و چون بر او ترسیدی، او را به دریا افکن و بر او مترس و محزون مباش که ما او را به
تو بازگردانده و او را از پیامبران قرار خواهیم داد؟

«وحی » در این آیه شریفه به معنای «الهام و القاء به قلب » است؟

مادر موسی چو موسی را به نیل

درفکند از گفته رب جلیل

خود ز ساحل کرد با حسرت نگاه

گفت کای فرزند خرد بی گناه

گر فراموشت کند لطف خدای

چون رهی زین کشتی بی ناخدای

وحی آمد کاین چه فکر باطل است

رهرو ما اینک اندر منزل است

ما گرفتیم آن چه را انداختی

دست حق را دیدی و نشناختی

سطح آب از گاهوارش خوش تر است

دایه اش سیلاب و موجش مادر است

رودها از خود نه طغیان می کنند

آن چه می گوییم ما آن می کنند

ما به دریا حکم طوفان می دهیم

ما به سیل و موج فرمان می دهیم

نقش هستی نقشی از ایوان ماست

خاک و باد و آب سر گردان ماست

به که برگردی به ما بسپاریش

کی تو از ما دوست تر می داریش (۱۰)

۴. به معنای اشاره نیز آمده است:

«فخرج علی قومه من المحراب فاوحی الیهم ان سبحوا بکره و عشیا» (۱۱) ; پس زکریا از محراب عبادتش به سراغ مردم آمد و با اشاره
به آن ها گفت صبح و شام تسبیح پروردگار را بگویید.

در این آیه سخن از هدیه خداوند به حضرت زکریا است که بعد از مدت ها چشم انتظاری، خداوند وعده داد که «یحیی » را به او
عنایت کند پیامبری که سمبل وارستگی و زهد در دنیا بود و از آن جا که از این نعمت همه قوم زکریا بهره مند می شدند و در
سرنوشت آینده همه آن ها تاثیر داشت; حضرت زکریا همه آنان را دعوت کرد که به شکرانه این نعمت به تسبیح خداوند برخاسته
مدح و ثنای او گویند.

در این آیه شریفه «فاوحی » به معنای اشارت است.

۵. به معنای امر تشریعی

«و اذا اوحیت الی الحواریین » (۱۲) ; زمانی که به حواریون وحی کردیم.

از آن جا که حواریون، پیامبر نبودند، قطعا وحی به معنای متعارف یا نازل شده بر انبیا نیست، لذا این جا وحی را به معنای امر
گرفته اند و برخی احتمال داده اند مراد از وحی در آیه همان معنای متعارف باشد و منظور وحی هایی باشد که به واسطه حضرت
مسیح و با پشتوانه معجزه ها برای آن ها فرستاده می شد.

۶. به معنای امر تکوینی

«یومئذ تحدث اخبارها بان ربک اوحی لها» (۱۳) ; آن هنگام زمین اخبارش را بازگویی کند که خدا به او چنین وحی کرده است.

این جا مراد «امر تکوینی » است که به زمین گفته می شود: تمام حوادثی که بر آن واقع شده بازگو کند.

در این آیه شریفه برخی از مفسران «اوحی لها» را به معنای فرمان الهی به زمین گرفته اند. در قیامت خداوند به زمین فرمان
می دهد که اعمال هر یک از بندگان خدا را اعم از زن و مرد که روی زمین انجام داده اند، بازگوکند.

بر این اساس است که در حدیثی از امام علی (ع) می خوانیم:

«صلوا المساجد فی بقاع مختلفه فان کل بقعه تشهد للمصلی علیها یوم القیامه; در قسمت های مختلف مساجد نماز بخوانید، زیرا
هر قطعه زمینی در قیامت برای کسی که روی آن نماز خوانده گواهی می دهد.» (۱۴)

در این جا باید ببینم آن معنایی که ائمه را به آن می ستاییم کدام معنا از وحی بوده است.

مقصود از جمله مهبط الوحی قطعا مراد آن نیست که «امامان » دارای مقام نبوت بودند، زیرا این معنا خلاف واقع و «غلو» است که
به شدت امامان از آن نهی کرده و به ما دستور داده اند، این بزرگواران را در حدی ستایش کنیم که خداوند ستوده است.

از دیدگاه فقها، (غلات) همانند نواصب نجس اند. آنان که بگویند: امامان علیهم السلام خدایند. یا قایل به نبوت آن ها باشند. به
تعبیر امام راحل عظیم الشان «فلا اشکال فی کفرهم; (۱۵) اشکالی در کفرشان نیست.»

(این جا بحث های مبسوط فقهی مطرح است، از جمله آن که غلوی که سبب کفر می شود آن است که کسی فقط امامان را خدا
بداند و الوهیت غیر آن ها را انکار کند، یا آن که اگر کسی امامان را خدا بداند و الوهیت غیر آنها را انکار کند آیا باز هم محکوم به
کفر است؟

این بحث فقهی است فی الجمله این که قایل شدن به نبوت امامان غلو می باشد، مورد تردید نیست) حال باید دید که «مهبط
الوحی » بر چه معنای صحیحی قابل حمل است.

مجموعا چند احتمال در