پاورپوینت کامل مهجوریت قرآن؛ اسباب و نشانه ها ۸۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مهجوریت قرآن؛ اسباب و نشانه ها ۸۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مهجوریت قرآن؛ اسباب و نشانه ها ۸۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مهجوریت قرآن؛ اسباب و نشانه ها ۸۷ اسلاید در PowerPoint :

۱۴

پیامبر خدا(ص) در عرصه قیامت در آن
روز هولناک و دشوار با افسوس و دلی پردرد،
قرآن بدست می ایستد و ـ این گونه ـ شکایت
جانکاهی را به پروردگار می کند: «پروردگارا!!
قوم من قرآن را رها کردند.» (فرقان/ ۳۰) گویا
رسول خدا می فرماید خداوندا مردم، نور،
روشنگری و بیانگری قرآن را رها کردند،
جداگر حق از باطل، رحمت و شفا را ترک
گفتند، تشنه گشتند در حالی که آب زلال و
گوارا در کنارشان بود، در ظلمات زندگی
کردند در حالی که در نزدشان نورِ آشکار و
روشنگر بود. آه چه سنگین زیان و بزرگ
خسارتی کرده است، کسی که این همه را
رها کند!

در این بررسی مقصود ما از رهاکنندگان
قرآن، سرکشان و ستمگران نیستند که قرآن
را بر سر نیزه کرده و با قرآن علیه قرآن
می جنگیدند در پوشش اسلام و قرآن با
سرنیزه های صفیّن قرآن را حمل می کردند و
یا مسجد ضرار را با انبوه منافقان پر می کنند؛
اینان دشمن ترین، دشمنان اسلام و قرآن اند
و روی سخن با ایمان آوردگان، دینداران و
پایبندان به مکتب است.

مهم ترین نشانه های دوری از قرآن

۱. تلاوت نکردن

(متأسفانه) از پدیده های آشکار در جامعه
اسلامی ترک تلاوت و قرائت قرآن کریم
است، با وجود آیات فراوان قرآن درباره
تلاوت آن، و دعوت پیامبر اکرم(ص) و
امامان(ع) به تلاوت قرآن، اندک افرادی
هستند که گوش شنوا دارند.

خداوند می فرماید: «و قرآن را با دقت و
تأمل بخوان» (مزمل/ ۴)

و نیز می فرماید: «اکنون آنچه برای شما
میسر است قرآن بخوانید» (مزمل/ ۴)

از حضرت رسول اکرم(ص) روایت شده،
هر کس قرآن را پیش از سن بلوغ بخواند،
حکمت را در کودکی فرا گرفته است. و
فرمود: هر کس دوست دارد با پروردگارش
سخن بگوید پس قرآن را بخواند، و هشدار
می دهند از این که روزی بر ما بگذرد و جزو
بی خبران باشیم، آنجا که می فرماید: هر کس
شبی ده آیه بخواند او را از «بی خبران»
نمی نویسند، و اگر پنجاه آیه قرائت کند با
«ذکران»، اگر سیصد آیه بخواند از شمار
«رستگاران» و اگر پانصد آیه از قرآن را
تلاوت نماید از مجتهدان شمرده می شود.

بعضی از مؤمنان از ترس اینکه احکامِ
تلاوت را نمی دانند خواندن قرآن را ترک
می کنند در حالی که رسول خدا می فرماید:
اگر قرآن خطا و یا با لحن اشتباه خوانده
شود و یا اعجمی آن را تلاوت نماید؛
فرشته ای آن را همان گونه که نازل شده
برایش می نویسد.

نقش تلاوت قرآن در شخصیت انسان

تلاوت همراه با ترتیل قرآن از امور
مهمی است که بر شکل گیری ایمان شخص
تأثیر می گذارد. به صورتی که انسان با
خواندن قرآن، لطافت و قوت را با هم
می آموزد. در (مسائل) عاطفی و احساسی،
نرم دل و در دشواری ها و برخورد با
مشکلات و رنج و دردها محکم و قوی
می شود. از این رو قرآن کریم خطاب به
پیامبر خدا می فرماید: «ای جامه به خود
پیچیده، شب را جز کمی به پاخیز، نیمی از شب
را، یا کمی از آن کم کن، یا بر نصف آن بیفزا، قرآن
را با دقت و تأمل بخوان» (مزمل/ ۱ ـ ۴)

همه ی اینها برای آمادگی تحمّل بار
سنگین و پذیرش مسؤولیت بزرگ است:
«چرا که ما بزودی سخنی سنگین به تو القا
خواهیم کرد.» (مزمل/ ۵)

و نسبت به مؤمنین تخفیف داده شده
می فرماید: «اکنون آنچه برای شما میسّر است
قرآن بخوانید. او می داند به زودی گروهی از شما
بیمار می شوند، و گروهی دیگر برای بدست
آوردن فضل الهی (و کسب روزی) به سفر
می روند. و گروهی دیگر در راه خدا جهاد می کنند
(و از تلاوت قرآن باز می مانند).»

از نشانه های اساسی و جدّی پرهیزکاران
که در طول شبانه روز به طور طبیعی در
آن ها مشاهده می شود. این است که با
خواندن قرآن به خود ـ نفس خود ـ حالت
حزن و اندوه می دهند. حضرت علی(ع)
علاقه آنها را چنین وصف می فرماید:
«پرهیزکاران در شب بر پا ایستاده مشغول
نمازند، قرآن را جزء جزء و با تفکر و اندیشه
می خوانند، با قرآن جان خود را محزون و داروی
درد خود را می یابند. و اضافه می فرماید: و هر گاه
به آیه ای می رسند که ترس از خدا در آن باشد
گوش دل به آن می سپارند، و گویا صدای بر هم
خوردن شعله های آتش، در گوششان طنین
افکن است»(۱) ما کجائیم و آن ها کجا؟

تفاوت تلاوت با ترتیل و بدون ترتیل

میان تلاوت با ترتیل و بدون ترتیل
فرق وجود دارد؛ تلاوت با ترتیل به خواندن،
فضای روحانی و جوّ معنوی می دهد و قلب
انسان همراه با خواندن کلمات به حرکت در
می آید، و متناسب با انبساط روحی، آیات
خدا در عمق جان رسوخ می کنند. تفسیر
درّالمنثور به نقل از حضرت علی(ع)
می نویسد: از پیامبر خدا(ص) درباره ی آیه
«و رتل القرآن ترتیلا» سؤال شد. حضرت
در پاسخ فرمود: یعنی قرآن را واضح و
شمرده بخوانید و چون ماسه، آن را پراکنده
نکنید و مانند شعر، آن را نسرایید، در
شگفتی هایش اندیشه و درنگ کنید و دلها را
به حرکت وادارید و دغدغه تان در تلاوت به
آخر رسانیدن سوره نباشد.

۲. گوش نسپردن

از بلاهایی که در میان مردم ـ مسلمان و
بلکه مؤمنین از آن ها ـ رسوخ کرده این است
که صحبت ها و گفتگوهایشان پیش از آغاز
تلاوت و بعد از شروع آن تفاوت نمی کند. در
حالی که خدای سبحان ـ هر گونه ـ سخن
گفتن هنگام تلاوت را بیهوده و لغو اعلام
کرده است. آیه می فرماید: «هنگامی که قرآن
خوانده شود، گوش فرادهید و خاموش باشید،
شاید مشمول رحمت خدا شوید.»(اعراف/ ۲۰۴)

بدرستیکه قرآن تنها گوش دادن را از ما
نمی پذیرد؛ بلکه با گوشِ جان شنیدنی که
همراه با تدبّر و هوشیاری باشد. به احتمال
زیاد کسانی که هنگام خواندن قرآن عمل لغو
مرتکب می شوند و به تلاوت گوش
نمی دهند، ارزش گوش سپردن به قرآن کریم
را نمی دانند. در حالی که معنای صریح آیه
مبارکه و روایات ضرورت استماع قرآن و
سکوت هنگام تلاوت آن است. در آن
صورت است که درهای رحمت الهی گشوده
می شود و دلهای مؤمن به سوی آن روی
می آورند. «و إذا قُرئ… ترحمون» اینجاست
که رحمت الهی بر کسانی که ساکت اند و
گوش فرا می دهند نازل می شود.

رسول خدا(ص) فرمود: بلای دنیا از
قاری قرآن و بلای آخرت از شنونده ی آن
برطرف می شود. براستی بلای دنیا نسبت به
آخرت چقدر است؟!

در روایت است که زراره می گوید: از
حضرت امام صادق(ع) پرسیدم آیا بر کسی
که صدای تلاوت قرآن را می شنوند سکوت
کردن ضروری است؟ امام(ع) در پاسخ
فرمود: «بلی»، اگر در نزد شما قرآن تلاوت
شد، سکوت نمایید و گوش فرادهید.

قرآن کریم در وصف حالت مؤمنان
صالح هنگام گوش دادن به تلاوت
می فرماید: «کسانی که پیش از آن به آنها
دانشی داده شده، هنگامی که (این آیات) بر
آن ها خوانده می شود، سجده کنان به خاک
می افتند.» و می گویند: «منزه است پروردگار
ما، که وعده هایش به یقین انجام شدنی است.»
آن ها (بی اختیار) به زمین می افتند و گریه
می کنند؛ و (تلاوت این آیات همواره) بر
خشوعشان می افزاید.» (اسراء/ ۱۰۷ ـ ۱۰۹)

قرآن در نشان دادن حالتی که شایسته
است مؤمنان در زمان شنیدن قرآن داشته
باشند می فرماید: «خداوند بهترین سخن را
نازل کرده، کتابی که آیاتش (در لطف و زیبایی و
عمق و محتوا) همانند یکدیگر است؛ آیاتی
مکرر دارد (با تکراری شوق انگیز) که از شنیدن
آیاتش لرزه بر اندام کسانی که از پروردگارشان
می ترسند می افتد؛ سپس برون و درونشان نرم
و متوجه ذکر خدا می شود.» (زمر/ ۲۳)

۳. حفظ نکردن

حفظ قرآن و صحیح خواندن آن در این
روزگار حتی نزد مؤمنان تحصیل کرده کمتر
مورد توجه است به همین علت می بینیم
وقتی یکی از آن ها به آیه مبارکه ای استشهاد
می کند در تلاوت آن در می ماند و به
زحمت می افتد.

پیامبر اکرم(ص) شیفته و حریص بر
حفظ کردن قرآن بود حتی بر جبرئیل(ع)
پیشی می گرفت. گفته اند رسول اکرم(ص)
پیش از آن که جبرئیل مقدار آیاتی که فرو
آورده کامل کند، حضرت آنها را از بَر
می خواند تا از حفظ قرآن مطمئن شود. و این
را از ظاهر آیه می فهمیم: «زبانت را بخاطر
عجله برای خواندن آن [= قرآن] حرکت مده،
چرا که جمع کردن و خواندن بر عهده ی ماست
پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی
کن. سپس بیان [و توضیح] آن (نیز) بر عهده ی
ماست.»(قیامت/۱۶ـ۱۹) حافظ قرآن دارای
منزلتی عظیم و جایگاه بلندی است و کسی
را یاری آن نیست به آن دست یابد. رسول
خدا(ص) به حافظ قرآن این گونه اطمینان
می دهد: «خداوند به هر کسی ـ توفیق ـ حفظ
قرآن را بدهد سپس گمان کند کسی بر او برتری
دارد به بهترین نعمت ها جفا روا داشته است. و
می فرماید: «کسی که در قلب اش چیزی از قرآن
نیست، خانه دلش ویران است».

چه بسا کسی برنامه حفظ ـ سوره هایی یا
آیاتی ـ را آغاز کند سپس آن ها را فراموش
کند و برنامه ی حفظ قرآن را کنار بگذارد این
ـ حالت ـ در روز قیامت باعث افسوس و
حسرت اش می شود.

امام صادق(ع) می فرماید: کسی که
سوره ای از قرآن را فراموش کند در بهشت
به صورت چهره ای نیکو و مرتبه ای بلند در
برابرش ظاهر می شود. وقتی او را ببیند از او
می پرسد کیستی؟ چقدر نیکویی! ای کاش
برای من می بودی. او در پاسخ می گوید: آیا
تو مرا نمی شناسی؟! من همان سوره ی فلان
در فلان جای قرآن هستم. اگر مرا فراموش
نمی کردی تو را به این مرتبه می رساندم!!

۴. تدبّر نکردن

انسان به هر مرحله ای از علم و آگاهی
نائل شده باشد حق دارد حالت روح تدبر در
آیات را در خود زنده کند و در آن ها بیندیشد
و از آن ها الهام بگیرد. قابل فهم بودن قرآن
در هر سطح، یکی از معجزات قرآن است.
حتی افراد بی سواد که خواندن و نوشتن بلد
نیستند قرآن را می فهمند لکن مراتب فهم و
فراگیری متفاوت و مختلف است و این
ویژگی خاص قرآن کریم است و امتیازی
است که هرگز در هیچ کتابی یافت نمی شود.

بسیاری از مؤمنان به اشتباه تصور
می کنند تدبر در قرآن جایز نیست مگر برای
کسانی که از شرایط مفسر مانند لغت شناسی،
بلاغت، اصول، منطق، فلسفه و… برخوردار
باشند با این توهّم خود را از تدبر نمودن در
آیات قرآن که شایسته است هرکس آن را
دارا باشد، محروم می سازند. قرآن فریاد
می زند: «ما قرآن را برای تذکر، آسان ساختیم؛
آیا کسی هست که متذکر شود؟!»(قمر/۲۲)

خداوند عمل کسانی که در قرآن تفکر و
تدبر نمی ورزند ناپسند می داند و می فرماید:
«آیا آنها در قرآن تدبّر نمی کنند، آیا بر دلهایشان
قفل نهاده شده است؟!» (محمد/ ۲۴) (در
حقیقت) قرآن برای تدبّر ورزیدن نازل شد.
خداوند می فرماید: «این کتابی است پر برکت
که بر تو نازل کرده ایم تا در آیات آن تدبّر کنند و
خردمندان متذکر شوند.»(ص/۲۹)

هر کس که قرآن را می خواند یا به آن
گوش فرا می دهد حق دارد در هر حرفی از
حروف آن یا کلمه ای از کلماتش و یا آیات آن
اندیشه و تدبر کند؛ حق دارد هنگام تلاوت
کلام خدا سخن حضرت ابراهیم را با تدبر
بنگرد آنجا که می فرماید: «الَّذِی خَلَقَنِی فَهُوَ
یَهْدِینِ * وَ الَّذِی هُوَ یُطْعِمُنِی وَیَسْقِینِ *
وَ إِذَا مَرِضْتُ فَهُوَ یَشْفِینِ * وَ الَّذِی یُمِیتُنِی
ثُمَّ یُحْیِین»(شعراء/۷۸ـ۸۱) پس از مطالعه آیات
باید بیاندیشد علت اختلاف در استفاده از
حروف عطف، واو، فاء، ثم و… چیست؟ چرا
ضمیر «هو» بکار برده می شود. چگونه سیاق
از (مرضتُ) به خلقنی، یطعمنی، یمیتنی
تبدیل می شود؟ و چرا نگفت (یمرضنی)! و
در آیه: «ولنبلونّکم بشی ء… الصابرین»
(بقره/ ۱۵۵) چه رازی در تقدم کلمه خوف بر
جوع و جوع بر نقص اموال هست؟

و چه سرّی در تقدم اموال بر جانها در
آیات جهاد وجود دارد؟ در حالی که جان ها را
بر اموال در آیات سوره ی شعراء مقدم کرده
«و جاهدوا فی سبیل اللّه بأموالکم و
انفسکم» ؛ «ان اللّه اشتری من المؤمنین
انفسهم و اموالهم»

رسول اکرم(ص) برای کسانی که
می خواهند در آیات خدا تدبر کنند، دو
سفارش مهم فرموده: ۱. در تلاوت قرآن
همتتان این نباشد که سوره ای را که آغاز
کردید به پایان برسانید. ۲. قرآن بخوانید و
گریه نمایید و اگر نتوانستید حالت گریه به
خود بگیرید.

۵. عدم اهتمام به عمل

در عصر رسالت، دشمنان به راز نهفته
«درنگ کردن» و «به ترتیب فرود فرستادن»
در قرآن پی نبردند.

«… و قرآنی که آیاتش را از هم جمع کردیم،
تا آن را با درنگ بر مردم بخوانی؛ و آن را بتدریج
نازل کردیم.»(اسراء/۱۰۶)

دشمنان اسلام حتی، این بهانه را مطرح
می کردند و می گفتند: «چرا قرآن یکجا بر او
نازل نمی شود؟!» (فرقان/ ۳۲)

در حالی که از این حقیقت بی خبرند که
اگر قرآن به صورت تدریجی در مدتی بیش
از ۲۰ سال نازل نمی شد، اولاً: امکان تحقق
رسالت دین در تشکیل ساختار سالم قرآنی و
تربیت امت و ایجاد دگرگونی و تحول در
متن وقایع بدون حضور در فراز و نشیب
زندگی میسر نبود. ثانیاً: لازمه ی دگرگونی و
تغییر در روح و جان مردم تدریجی بودن
است. ثالثاً: نزول تدریجی قرآن باعث
دلگرمی و استوار ماندن رهبر در میدان عمل
و صحنه ی برخورد می شود. خداوند در
این باره می فرماید: و کافران گفتند: «چرا قرآن
یکجا بر او نازل نمی شود؟! این بخاطر آن است
که قلب تو را به وسیله آن محکم داریم، و از این
رو آن را بتدریج بر تو خواندیم.»(فرقان / ۳۲) قرآن
برای توأم ساختن علم و عمل و جهت دادن
به حرکت ها و رهبری مردم و مراقبت
مستمر نازل شده است.

سیوطی در الاتقان، به نقل از
عبدالرحمن سلمی، می گوید: درباره کسانی
که قرآن را می خواندند چنین می گفتند: هر
گاه ۱۰ آیه از پیغمبر(ص) می آموختند بر
تعداد آیات نمی افزودند تا اینکه می فهمیدند
به علم و عمل رسیده اند سپس می گفتند:
قرآن و علم و عمل را با هم آموختیم. و به
همین دلیل مدتی را در حفظ سوره سپری
می کردند. پیامبر در تفسیر آیه ی «و الذین
آتیناهم الکتاب یتلونه حق تلاوته» فرمود:
حق تلاوته یعنی آن را بطور کامل تبعیت
کرده و حقش را بجا آورند.

در تلاوت، به آسانی آیه «وَمَن لَّمْ یَحْکُم
بِمَآ أَنزَلَ اللَّهُ فَأُوْلَئکَ هُمُ الْکَافِرُون» را
می خوانیم. اما در عمل به آن سختی های
بسیاری را باید به جان خرید.