پاورپوینت کامل آثار و اهداف حق و تکلیف ۶۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آثار و اهداف حق و تکلیف ۶۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آثار و اهداف حق و تکلیف ۶۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آثار و اهداف حق و تکلیف ۶۵ اسلاید در PowerPoint :

۶

خدایی را اعتقاد دارد.

انسان هایی که دارای بینش الهی هستند
از آن جایی که هستی برای او به نظام مادی
محدود نیست، بلکه دنیا و نظام مادی را
نازل ترین نشئه از مراتب هستی می داند و
برای انسان زندگی ابدی را در نظر دارد و
مرگ را پایان زندگی نمی داند بلکه آن را
انتقال از عالم محدود به عالم نامحدود و از
نشئه ملک و ظاهر به نشئه ملکوت و باطن
می داند، اهدافی را برای حقوق و تکالیف
مطرح می کند و انسانی که هستی را به
نظام مادی محدود می کند و مرگ را
پایان زندگی می داند و هرچه را که
می نگرد در همین ظاهر خلاصه می کند
و می گوید انسان با مردن و دفن در
قبرستان می پوسد و نابود می شود
اهداف دیگری برای او قابل طرح است. در
آغاز به هدف خلقت از این دو دیدگاه اشاره
می شود.

هدف خلقت از دو نگاه

مادی مسلکان معتقدند با توجّه به جهان
بینی مادی، برای انسان هیچ غایتی جز
هدف مادی و غرض دنیایی وجود ندارد و
انسان چون سایر حیوانات برای خوردن،
خوابیدن، لذت بردن و برای بهره برداری از
آزادی ـ به معنای رهایی ـ و از امنیت مادی
و استقلال طبیعی و… خلق شده است.
پیشینه این تفکر به گذشته بسیار دور
برمی گردد و حس گرایان و مادی مسلکان
امروز، طفیلی همان کسانی هستند که در
مقابل انبیای الهی با همین تفکر مادی که
داشتند مبارزه می کردند. مخالفان و معاندان
انبیاء با این دیدگاه سطحی، تحمّل گفته های

انبیاء را نداشته و در مقابل آنان می گفتند:
«حسبنا ما وجدنا علیه اباءنا؛(۱) یعنی بس
است ما را آن چه که پدرانمان را بر ان
یافتیم». وقتی که پیامبر اسلام برای ارشاد و
هدایتشان حریصانه تلاش می کرد خداوند به
او خطاب فرمود: «ذرهم یأکلوا و یتمتّعوا و
یلههم الأمل فسوف یعلمون؛(۲) آنان را به
حال خودشان رها کن تا بخورند و به
آرزوهای مادیشان برسند، پس به زودی
خواهند دانست» یعنی این طایفه از
ظاهرگرایان به زودی خواهند فهمید
که زندگی به حیات مادی محدود نیست.
از نگاه این گروه، غایت خلقت انسان،
وصول به آمال و آرزوهای مادی
دنیوی است و فراتر از آن عالم دیگری
وجود ندارد. منظور ایشان از غایت همان
فائده، بهره و گاهی اثری است که مترتب بر
پدید آمدن جامعه انسانی می شود، و گرنه
هدف به معنای غرض آفرینش و اندیشه
پیشین و نتیجه پسین و مانند آن برای یک
متفکّر منکر خدا مبدأ فاعلی توجیه پذیر
نیست.

طایفه دیگری که از معرفتی عمیق تر
برخوردارند، هدف را بسیار متعالی دانسته و
محدود کردن آن به دنیای مادی را در شأن
بشری نمی دانند. قرآن کریم هر دو دیدگاه را
بیان می کند، دیدگاه گروه اوّل را با آیه «فمن
الناس من یقول ربّنا آتنا فی الدّنیا و و ماله
فی الآخره من خلاق؛(۳) پس از میان مردم
کسی است که می گوید: پروردگارا به ما در
همین دنیا عطا کن، و حال آنکه برای او در
آخرت نصیبی نیست»، و دیدگاه گروه دوم را
با آیه «و منهم من یقول ربّنا آتنا فی الدّنیا
حسنه و فی الآخره حسنه و قنا عذاب
النار؛(۴) و برخی از آنان می گویند پروردگارا
در این دنیا به ما نیکی و در آخرت نیز نیکی
عطا کن و ما را از عذاب آتش نگه دار»، با
توجّه به دو نگاه مزبور درباره هدف یا اثر
خلقت انسان، اهداف و آثار حق و تکلیف نیز

گوناگون خواهد بود که به برخی از آنها
اشاره می شود.

۱. تحصیل معرفت متعالی به حقایق

انسانها در مقابل حقوق و تکالیف به دو
دسته کلی تقسیم می شوند، افرادی که از
پذیرش هرگونه تکلیف در مقابل دیگران
استنکاف ورزیده و در مقام عمل موضع
بلاتکلیفی را در زندگی خود پیش می گیرند،
و دسته ای دیگر خود را موظّف و مکلّف به
انجام تعالیم و تکالیف دین خاص
می دانند. مسلّماً این دو دسته از انسانها
از حیث معرفتی یکسان نیستند، بلکه مراتب
معرفت و شناخت آنان کاملاً از هم متمایز
است.

این نکته باید معلوم باشد که بر مبنای
غیر علمی بودن ایمان و اینکه باور کردن و
معتقد شدن به چیزی، از سنخ علم و
استدلال نیست، سخن از مسبوق بودن
ایمان به علم مطرح نخواهد بود، لیکن بر
مبنای صحیح که ایمان و باور کردن چیزی
حتماً می تواند برهانی شود و هرگز از قلمرو
علم استدلالی بیرون نیست، علم حصولی و
اندیشه برهانی زمینه ایمان را فراهم می کند
و ایمان به حقیقت و عمل صالح مطابق آن
وسیله علم شهودی خواهد بود، چنان که
اصل ایمان و باور نمودن چیزی گاهی به
وسیله علم شهودی حاصل می شود، یعنی
ممکن است ابتدا بارقه ای بهره کسی شود و
او واقعیت را در حدّ توان خود مشاهده
نماید، آنگاه به آن معتقد شود و بعد از
ایمان و عمل صالح بهره علمی ببرد و آن
علم که نتیجه ایمان است هم می تواند
حصولی باشد و هم حضوری، یعنی ایمان و
عمل صالح هم برای حکیم و متکلّم
سودمند و هم برای عارف، ناجح و مفید
است.

با روشن شدن این مطلب می توان گفت
که یکی از آثار مهمّ دین داری و

تکلیف مداری در ادراک و فهم انسان متجلّی
است. نمی توان گفت دو شخصی که یکی
برای حقوق و انجام تکالیف خویش تلاش
می کند و در این مسیر زحماتی را متحمّل
می شود، با کسی که کمترین زحمت را در این
راه متقبل نمی شود در فهم حقایق و درک
واقعیات نظام هستی و مبدأ حق
یکسان اند. وضوح این مطلب به حدّی است
که برخی از اندیشمندان قائل شده اند،
ایمان به تعالیم الهی و عمل به تکلیف
دینی بر فهم و معرفت انسان مقدم است.
آنسلم، اسقف اعظم کانتربری
(حدود ۱۰۳۳ ـ ۱۱۰۹) گفته است: «ایمان
می آورم تا بفهمم»،(۵) یعنی فهم حقایق از
آثار و لوازم ایمان است. مشابه همین بیان
در کلمات بزرگان و عالمان مسلمان دیده
می شود و در آیات و روایات بدان تصریح
شده است.

در بیان عرشی صدرالمتألّهین آمده
است:

ایمان حقیقی نوری است که از
پروردگار عالم بر دل بنده می تابد، پس هر
که در انکار آن نور می کوشد و در اطفای آن
نور سعی می نماید یا استهزاء به مؤمنی
می کند در حقیقت با خدا و ملائکه و کتابها و
پیامبران و امامان معصوم(ع) دشمنی کرده
است.(۶)

نیز در بیانی دیگر گوید:

اکنون بدان که پیش از آنکه این نور بر
دل فایض گردد، می باید که آن دل همچون
آیینه مصفّا و مجلّی گردد از زنگ معاصی و
تعلّقات، زیرا که همه دلها در آیینه
بودن به حسب اصل فطرت بالقوّه اند و
بعضی از قوت به فعل می آیند به وسیله
اعمال و افعال صالحه و تکالیف و ریاضیات
شرعیه و بعضی هنوز از قوّت به فعل
نیامده اند و در بعضی، آن قوّت به سبب
اعمال قبیحه و اعتقادات ردیئه فرسوده و
دفن شد.(۷)

و در آثار عارف نامی ملاعبدالصمد
همدانی آمده است:

معرفت، علم به خدای بزرگ است و آن
نوری از انوار ذی الجلال و خصلتی از
شریف ترین خصلتهاست که خداوند دلهای
طالبان خود را بدان گرامی داشته، اهل
ولایت و دوستان خویش را بدان مخصوص
گردانیده و این علم را بر سایر علوم برتری
بخشیده است و بیشتر مردم از شرافت آن
غافل، به لطایف آن جاهل، از ارزش بزرگ
آن بی خبر و از معانی غامض و پیچیده آن
بی اطلاع اند و این معانی را جز صاحبدلان
درنیابند و این علم اساس سایر علوم
است.(۸)

مراتب این علوم بر درجات ایمان فرد
مبتنی است، چنان که پیامبر بزرگوار
اسلام(ص) خطاب به اباذر فرموده است:
ایمان برخی مانند پیاله ای است که گنجایش
اندکی از علوم و معارف را دارد، اگر زیاده از
قدر حوصله اش بر آن بریزند، از سر به در
رود و بر اثر کثرت عبادات و کمالات وسعت
آن زیادتر شده و استعداد قبول معارف بیشتر
می گردد، تا آنکه به منزله دریایی می شود که
هرچند نهرهای حقایق بر آن ریزند مطلقاً او
را از جا به در نمی آورد. آن انوار معنوی است
که سبب وسعت آن شده تا پذیرش درک آن
بیشتر گردد.(۹)

امام صادق(ع) در حدیث منسوب و
معروف به «عنوان بصری» فرمود: «لیس
العلم بالتعلّم انّما هو نورٌ یقع فی قلب من
یرید اللّه تبارک و تعالی ان یهدیه فان
اردت العلم فاطلب أولاً فی نفسک حقیقه
العبودیه؛(۱۰) علم به آموختن و تعلیم دیدن
نیست، بلکه نوری است که در دل کسی که
خداوند تبارک و تعالی اراده هدایت او را کرده
است واقع می شود، پس اگر علم می خواهی
باید در اولین مرحله نزد خودت حقیقت
عبودیت را طلب کنی و به واسطه عمل
کردن به علم، طالب علم باشی» در ادامه

«عنوان بصری» سؤال می کند که حقیقت بندگی
چیست؟ امام می فرماید: سه چیز است: ۱.
بنده برای خودش ملکیتی نبیند در آنچه که
خداوند به وی عطا کرده است. ۲. بنده خدا
به سود خویش مصلحت اندیشی نکند. ۳.
تمام اهتمامش از لحاظ فعل و ترک در
اموری منحصر گردد که خداوند او را بدان امر
نموده یا از آن نهی کرده است.

در آیات الهی همین نکته تأکید شده که
معرفت ناب مرهون عبودیت محض است:
«ان تتّقوا اللّه یجعل لکم فرقاناً؛(۱۱) اگر
تقوای الهی پیشه کنید خداوند به شما فرقان
(ابزار تشخیص حق و باطل) می دهد، نیز
فرمود: «الّذین جاهدوا فینا لنهدینّهم
سبلنا؛(۱۲) آنان که در راه ما اجتهاد و اهتمام
ورزند ما آنان را به راه خود هدایت می کنیم»
«و اتّقوا اللّه و یعلّمکم اللّه؛(۱۳) تقوای الهی
داشته باشید و خداوند به شما علم و معرفت
عطا می کند.»

از مجموع آنچه گذشت این نتیجه
حاصل می شود که معلّم حقیقی، ذات
ربوبی خداوند و کمال علم، معرفت پروردگار
است و این کمال معرفت حاصل نمی شود
جز با عبودیت حق، پس اگر کسی گام در
وادی سلوک نهاد و تعهد به معبود سپرد و
تکلیف الهی را در مقابل هر حقی که قرار
داده شد پذیرفت به معرفتی دست می یابد
که برترین معرفت و دانش بشری است.(۱۴)
و این عالی ترین اثر و لازم تکالیف
دینی است.

به نظر می رسد مهم ترین اثر تعهد
سپاری در قبال دستورهای الهی، ظهور
استعداد بالقوه انسانی، رشد و بالندگی امور
فطری در بعد حقیقت جویی، ارتقای عقول
بشری و ارشاد قلوب انسانی است و در
مقابل، تکلیف گریزی و عدم تعهد موجب
تحیّر و سرگردانی، خموشی تمایلات فطری،
رکود ادراک عقل و تاریکی قلب است.
بنابراین، احکام و تعالیم شریعت که مطابق با

مقتضای فطرت و تکالیف دینی است برای رفع
حجابهای نفس و نورانیت فطرت است که
نتیجه آن حصول غایت معرفت خواهد بود.

۲. آرامش روحی و اطمینان درونی

اثر دیگری که بر حق و تکلیف مترتب
است و جزء اغراض و اهداف آن به شمار
می آید، آرامش روح، اطمینان باطن و امنیت
درونی انسان است،