پاورپوینت کامل آموزه های اخلاقی در دعای حضرت مهدی(عج) (۱۴) ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آموزه های اخلاقی در دعای حضرت مهدی(عج) (۱۴) ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آموزه های اخلاقی در دعای حضرت مهدی(عج) (۱۴) ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آموزه های اخلاقی در دعای حضرت مهدی(عج) (۱۴) ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۵

در چهاردهمین فراز از دعای امام عصر(عج)
چنین می خوانیم: «وَعَلَی الْمُتَعَلِّمین بالْجهْدِ و
الرّغْبهِ؛ کوشش و شوق در راه تحصیل را به
شاگردان کرامت فرما.»

در این فراز از دعا، سخن از دو ویژگی
شاگردان ممتاز و برجسته به میان آمده که در
عرصه تحصیل علم و کمال، پرتلاش شده و
اشتیاق سرشاری به آموختن داشته باشند.
شاگردی که شوق و تلاش به تحصیل و کسب
علوم و فضایل نداشته باشد، هرگز به مقامات
عالی علم و کمالات نخواهد رسید، چنان که در
همه کارها، شوق و تلاش اثر به سزایی در
رسیدن به مقامات و اهداف دارند. در مورد
ویژگی اول اگر شوق و عشق به کاری نباشد،
انسان نسبت به آن کار، دل سرد و دل زده است،
و نمی تواند به توفیق عالی دست یابد، و اصولاً
یکی از اصلی ترین ارکان توفیق عشق و شوق، و
به عبارت دیگر ذوق است، از این رو استعداد
سنجی و شناخت ذوق و شوق انسان در آنچه که
دوست دارند، یکی از عوامل ترقّی و رشد
شایسته است، و نقش مهمی در ترقّی انسان ها
دارد. به هر حال آنان که از درس و بحث لذّت
می برند، و با همه وجود مشتاق تحصیل و رشد
هستند قطعاً به توفیقات عالی دست می یابند،
ولی اگر چنین ذوق و شوقی در کار نباشد، در
نیمه راه می مانند، و یا رشدشان بسیار کند و
ناقص خواهد بود. با توجه به این که ویژگی دوم
یعنی کوشش و تلاش نیز بستگی به عشق و
شوق دارد.

بسیاری هستند که در مسیر راه خسته شده
و با کمال افسردگی توقّف می کنند و یا به عقب
بر می گردند، وقتی علت را از آنها می پرسی، در
پاسخ می گویند ذوق و شوق این کار را ندارم، و یا
شوق من در این راستا اندک است. بر همین
اساس می توان گفت که برترین دعا برای
شاگردان آن است که از درگاه الهی بخواهیم تا
به آنها شوق و تلاش خستگی ناپذیر در راه
تحصیل بدهد، که اگر خدای نکرده آنها از این دو
موهبت محروم شوند، قطعاً به جایی نخواهند
رسید.

تشویق اسلام به تحصیل و
آموختن

فراز فوق در لباس دعا، انسان ها را به
تحصیل علم و کمال، و شاگردی از محضر استاد
و معلّم می ستاید، و از خدا می خواهد که شوق و
تلاش را به شاگردان عطا فرماید. بنابراین تا
شاگرد نباشیم، مشمول این دعای امام
عصر(عج) نیستیم. در اسلام به تحصیل علم و
کمال، و شاگرد شدن، و معلم شدن برای پرورش
و آموزش شاگردان، اهمیت بسیار داده شده، و از
آن بسیار تمجید و تشویق به عمل آمده است.
قرآن می فرماید: «یرْفَعُ اللّه الَّذین آمنوا منْکُمْ
و الّذینَ اوُتُوا الْعِلْمَ دَرَجاتٍ؛(۱) خداوند کسانی
را که ایمان آورده اند، و کسانی را که علم به آنان
داده شده درجات عظیمی می بخشد.»

روشن است که کسی دارای علم می شود، که
به تحصیل علم بپردازد و مدتی شاگرد و محصّل
باشد، بنابراین چنین شاگردی، از نظر قرآن در
جستجوی درجاتی عظیم از موهبت های الهی
است. مقام تحصیل علم در درجه ای است که
مطابق قرآن، خداوند به موسی (ع) که از
پیامبران اولواالعزم است دستور می دهد برای
شاگردی در محضر معلّمی (به نام خضر) سفر
کند، و در نزد او به آموختن بپردازد. موسی(ع)
مطابق دستور، به این سفر پر رنج تن می دهد و
با یک نفر یار همسفر از مصر بیرون آمده، پس
از پیمودن چند فرسخ به محل تلاقی دو دریا
می رسند، حضرت خضر(ع) را در آنجا می بینند،
موسی (ع) به محضر او رسیده و با کمال فروتنی
به او می گوید: «… هَلْ اَتَّبِعُک علی انْ تُعلّمن
ممّا عُلّمْت رُشْداً؛(۲) آیا از تو پیروی کنم تا از
آنچه به تو تعلیم داده شده و مایه رشد و صلاح
است به من بیاموزی؟» از این عبارت استفاده
می شود که موسی(ع) برای تحصیل و علم و
شاگردی نمودن از محضر یک معلم، حاضر شده
که از او پیروی کند و در همه جا دنبال او حرکت
نماید، تا در پرتو آن، به مقام علم و کمال و
صلاح دست یابد. آن معلم نیز مطابق آیات قرآن
به او مشروط به این که صبر کند قول مساعد
می دهد.(۳)

رسول اکرم(ص) فرمود: «ما اسْترْذَلَ اللّهُ
تعالی عَبْداً اِلّا حُرِّمَ الْعلْمُ؛(۴) خداوند هیچ
انسانی را مانند کسی که خداوند او را از تحصیل
علم محروم نموده، کوچک و حقیر و خوار ننموده
است.»

امیرمؤمنان علی(ع) فرمود: «اَلنّاسُ ثلاثَهٌ،
فعالِمٌ رَبّانیٌ، و مُتَعَلّمٌ علی سبیل نَجاهٍ، و هَمَجٌ
رعاعٌ…؛(۵) مردم سه گروهند، اول علمای ربّانی
و الهی، دوم دانش طلبان و شاگردان که در
راستای نجات(در محضر استاد) دنبال
تحصیل علم و کمال هستند. و سوم احمقان
بی سرو پا ….»

از این عبارت استفاده می شود که انسان
شایسته کسی است که یا استاد الهی باشد و یا
شاگرد چنین استادی. بنابراین اگر از این دو
محور خارج شود، در سرازیری هلاکت قرار
گرفته است. نظیر این مطلب از پیامبر اعظم (ع)
نقل شده که فرمود: «اَلْعالمُ و الْمُتَعَلّمُ شریکان
فی الْأجْر، و لاخیْر فی سائرِ النّاسِ؛(۶)
دانشمند و شاگرد آن، در کسب پاداش الهی
شریک هستند، اما در سایر مردم که از این دو
محور بیرون هستند، خیر و سعادتی نخواهد
بود.»

و نیز از گفتار آن حضرت است: «مَنْ خرَجَ
من بیْتِهِ یَطْلُبُ عِلْماً شَیّعَهُ سبْعوُن اَلْفَ مَلَکٍ
یَسْتَغْفرُونَ لَهُ؛(۷) کسی که از خانه اش برای
تحصیل علم بیرون رود، هفتاد هزار فرشته او را
بدرقه نموده و برای او از درگاه الهی طلب
آمرزش می کنند.»

و امام صادق(ع) فرمود: «من دوست ندارم
جوانی از شما را بنگرم مگر این که صبح کند در حالی
که یکی از دو حال باشد، یا دانشمند باشد و یا شاگرد
دانشمند، اگر چنین نباشد از قافله عقب مانده، و
چنین کسی که عمرش را تباه ساخته، و چنین کسی
گنهکار است.»(۸) و از گفتار حضرت علی(ع)
است: «الْعِلْمُ ضالّهُ الْمُؤْمِن؛(۹) علم گم شده
مؤمن است.» یعنی انسان با ایمان به جستجوی
آن می پردازد تا آن را بجوید.

جالب این که ابوذر می گوید: پیامبر(ص)
فرمود: «نشستن یک ساعت در نزد دانشمند
برای مذاکرات علمی، و علم آموزی، نزد
من محبوب تر و بهتر از هزار شبی است که هر شب
آن هزار رکعت نماز بخواند، و نیز بهتر از شرکت در
هزار جهاد، و ختم قرآن است… ای ابوذر! ساعتی
نشستن برای گفتگوی علمی بهتر از عبادت یک سال
است که روزهایش را روزه، و شبهایش را به شب
زنده داری به سر برد. و نگاه به چهره دانشمند، برای
تو بهتر از آزاد نمودن هزار برده است. و از سخنان
لقمان به فرزندش این است که: «پسر جانم در
مجلس علما، تنگاتنگ بنشین، که خداوند با نور
حکمت، قلب ها را زنده می کند، چنان که باران شدید
و پر آب آسمان، زمین خشک را زنده و سرسبز
می سازد.»(۱۰)

از این روایات که پاره ای از روایات بسیار
است، به روشنی استفاده می شود که تحصیل
علم و دانش طلبی از نظر اسلام، از ارزش های
بسیار والایی است، که حتماً هر مسلمانی به آن
اهمیت می دهد و با شوق و تلاش فراوان برای
دست یابی به آن سعی و کوشش می نماید.

ارزش بسیارِ سعی و تلاش برای
کسب علم

علم و معرفت به قدری ارزشمند است، که
قرآن و معصومین(ع) با تعبیرات مؤکّد و گوناگون
انسان ها را به تلاش پی گیر و کوشش فراوان
برای تحصیل آن فرا خوانده اند. پیامبر اکرم(ص)
فرمود: «اُطْلُبوُا الْعِلْم وَلَوْ بِالصّینِ، فانّ طَلَبَ
الْعِلْمِ فریضَهٌ علی کُلِّ مُسْلِمٍ؛(۱۱) علم را
فراگیرید گرچه با مسافرت به چین باشد، بدانید
که تحصیل علم بر هر انسان مسلمان واجب
است.»

امام صادق (ع) فرمود: «در راه تحصیل علم
بکوشید گرچه با غوّاصی و غوطه ور شدن در اعماق
دریاها، و ریختن خون دل باشد، اگر مردم
می دانستند که علم و دانش در چه مقام بسیار
ارزشمند است، آن را گرچه با ریختن خون دل، و
رفتن در اعماق دریاها می جستند و کسب
می کردند.»(۱۲)

یعنی تا این حد به سعی و تلاش خود ادامه
می دادند، و هرگز در این مسیر خسته نمی شدند،
بلکه با شوق و عشق فراوان و با تحمل خطرها و
زحمات طاقت فرسا، آن را دنبال می کردند.

روزی یکی از مسلمین مدینه به محضر
رسول خدا(ص) آمد و گفت: «ثواب حضور در
تشییع جنازه مؤمن بیشتر است، یا حضور در مجلس
کسب علم؟» آن حضرت در پاسخ فرمود: «هرگاه
کسانی بر