پاورپوینت کامل هشدارهای نبوی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل هشدارهای نبوی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل هشدارهای نبوی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل هشدارهای نبوی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

پیامبر اعظم(ص) پیامبر بشارت و انذار است، هم هدایت گر است و هم هشدار دهنده در دعوت و تبلیغ ارزشهای دینی، این دو رکن باید وجود داشته باشد تا تأثیر گذار و سازنده باشد.

قرآن در ترسیم چهره رسولخدا(ص) می فرماید:

یا ایّها النبی انا ارسلناک شاهداً و مبشراً و نذیراً و داعیا الی الّه بأذنه و سراجا منیر(۱)

ای پیامبر ما تو را گواه بر امّت و مژده دهنده و ترساننده( اعلام خطر کننده)، و دعوت کننده بسوی خدا به اذن او و نیز چراغ فروزان، فرستادیم.

شهید مطهری در تفسیر و توضیح واژه انذار می نویسد:

معنای نذیر ترساننده نیست، ترساننده ترجمه مخوف است نذیر یک معنای اخصّ از ترساننده دارد، یعنی اعلام خطر کننده…انذار، نوعی ترساندن را می گویند که اعلام خطر باشد، شخصی تصمیمی گرفته است و از یک راهی می رود، کسی می آید اعلام خطر می کند، می گوید به دنبال این کار تو و این راه تو فلان خطر هست.(۲)

به دیگر سخن جنبه انذاری دعوت پیامبر(ص) همان جنبه هشدار دهندگی او در برابر هدایتگری اوست، هدایتهای او راه را نشان می دهد و هشدارهای او رهزنان را معرفی می کند، و خطرها و تورهای نامرئی را گوشزد می نماید.

در این بخش از نوشتار و با توجه به موضوع هشدارهای اجتماعی بر آن شدیم که بخش پایانی این مجموعه را با هشدارهایی که از زبان رسول مُنذر و هادی به ما رسیده است و نیز در ادامه با هشدارهای علوی مزیّن سازیم، امید آن که هدایتها و هشدارهای آن بزرگواران ما را در مسیر تکامل و تعالی توشه راه باشد و پشتوانه اطمینان بخش حرکت بسوی قلّه توحید و ارزشهای دینی.

دروغ گویی

یا علی ایّاک و الکذب فان الکذب یسود الوجه ثم یکتب عنداللّه کذاّباً و انّ الصدق یبیّض الوجه و یکتب عند اللّه صادقاً، و اعلم انّ الصدق مبارک و الکذب مشؤوم.(۳)

ای علی! از دروغ دوری کن چرا که دروغگویی سیاه چهرگی است و پس از آن (آدمی) پیش خدا دروغگو قلمداد می شود. و این که راستی و صداقت سفید چهره گی است و آدم راستگو نامش در ردیف صادقان نوشته می شود. و بدان که صدق برکت است و مبارک و کذب شوم است و تیره بختی.

در این کلام نورانی چند نکته قابل توجه است:

۱ روز قیامت به تعبیر قرآن روزی است که یوم تبیض وجوه و تسوّد وجوه، فأما الذین اسودّت وجوههم اکفرتم بعد ایمانکم فذوقوا العذاب بما کنتم تکفرون، و اما الذین ابیضّت وجوههم ففی رحمه اللّه فهم فیها خالدون(۴)

(روز قیامت روزی است که) چهره هایی سفید و چهره هایی سیاه می گردد اما آنها که صورتهایشان سیاه شده به آنها گفته می شود: آیا بعد از ایمان کافر شدید؟! پس بچشید عذاب را، به سبب آنچه کفر ورزیدید. و اما آنها که چهره هایشان سفید شده، در رحمت خداوند خواهند بود و جاودانه در آن می مانند.

نتیجه این آیه شریفه و آن کلام پیامبر(ص) این می شود که یکی از کسانی که در قیامت چهره هایشان سیاه است دروغگویان می باشند و از کسانی که چهره هایشان سفید می باشد راستگویان خواهند بود.

۲ از تعبیر (یکتب) روشن می شود که در قیامت که هر نهانی آشکار می شود انسانها بر اساس نیّت ها و رفتارهایشان نشانه گذاری می شوند به گونه ای که هر کس قیافه آنها را ببیند می تواند سرّ ضمیرشان را بخواند، از جمله راستگویان و دروغگویان علائمی دارند که مانند تابلو آنها را معرفی می کند و نیازی به اعلام نیست به خودی خود اهل محشر جرم و گناه دروغگویان را می شناسند.

۳ نکته سومی که از حدیث پیامبر(ص) به دست می آید آن است که: برکت و فرخندگی و خیر و خوبی در سایه صداقت رخ می نماید، در برابر، شوم و نکبت و شرّ و بدی از دروغ ریشه می گیرد، انسانهای راستگو منشأخیر و برکتند انسانهای دروغگو عامل بدبختی و ناهنجاری ها بشمار می روند.

لجاجت و لجبازی

یا علی ایّاک و اللجاجه، فأنّ اوّلها جهل و آخرها ندامه(۵)

ای علی از لجبازی بپرهیز که آغازش نادانی و انجامش پشیمانی است.

در این هشدار پیامبر(ص) دو نکته را باید توضیح داد:

الف: لجاجت و عناد و پافشاری در امر ناپسند. یک خطر بزرگ برای سقوط انسان است که او را به وادی ضلالت و شقاوت می کشاند، معمولاً لجاجت در مواردی است که انسان حاضر نیست حق را بپذیرد و بر همان باطل و پافشاری خود پای می فشرد قرآن می فرماید:

بل لجّوا فی عتو و نفور(۶)

ولی آنها (کافران و مکذّبان) در سرکشی و فرار از حقیقت لجاجت می ورزند.

انسان لجوج بر مرکب غرور و طغیان و معصیت سوار است. و این مرکب چموش او را بهرجا که بخواهد می برد او بر نردبان امنیّت بالا می رود و عاقبت زین نردبان افتاده است.

ب: لجبازی در نگاه کارشناسانه پیامبر نوعی از نادانی است، اگر درخت جهل را ریشه هر شرّی بدانیم که چنین است الجهل اصل کلّ شرّ(۷) یکی از شاخه های آن لجاجت است، انسان آگاه و حقیقت فهم روحیه تسلیم و پذیرش دارد و در برابر حق گردنکشی نمی کند و آن را می پذیرد.

اما آدم نادان با عینک تاریک جهل به حقایق می نگرد و چون خود در ظلمات است همه چیز را تاریک و تار می بیند، از این رو هیچگاه به حقیقت دست نمی یابد و چشم بسته و گوش بسته با آن می ستیزد. به همین جهت عاقبت این گونه کسان با پشیمانی و ندامت همراه است، هنگامی که پرده جهل از جلو چشم آنان کنار می رود و آفتاب حقیقت بر دل و جان و اندیشه آنها می تابد، می فهمند که چقدر ضرر و خسران کرده اند و تباهی را به جای تعالی اشتباه گرفته اند.

پیامبر اکرم(ص) به هنگامی که معاذبن جبل را به سوی یمن گسیل داشت دستورالعملی جامع و سودمند به وی داد که سرشار از هدایتها و نکته های روشنگر و نورانی است، در کنار آن هشدارهایی نیز داشت که خطاب به معاذ فرمود:

ایّاک ان تشتم مسلماً، او تطیع آثما، او تعصی اماما عادلاً او تکذب صادقا او تصدّق کاذب(۸)

بپرهیز که مسلمانی را دشنام گویی یا گنهکاری را فرمان بری یا از امام عادلی نافرمانی کنی، یا راستگویی را تکذیب و یا دروغگویی را تصدیق کنی.

دشنام گویی

زشت گویی، ناسزاگویی، دشنام دادن از نشانه های کمبود شخصیت در انسانهاست انسان با شخصیت هم برای خود حرمت و احترام قائل است و هم احترام دیگران را دارد و حریم حرمت انسان ها را پاس می دارد.

دشنام دهنده ارتباط ایمانی و انسانی خود را با دیگران قطع می کند و کرامتی که خدای به انسانها بخشیده درهم می شکند و شکستن این حرمت گناهی بس بزرگ و عظیم است.

از این رو پیامبر اکرم(ص) در جای دیگری فرمود:

سباب المؤمن فسوق(۹)

دشنام به مؤمن فسق (و مایه خروج از ایمان است).

در فرهنگ آموزه های تربیتی اسلام به آن اندازه ناسزاگویی و دشنام زشت و ناپسند است که قرآن مسلمانان را از ناسزاگویی به کافران هم برحذر داشته است (۱۰) و علی (ع) هم می فرماید:

انی اکره لکم ان تکونوا سبّابین(۱۱)

من خوش ندارم که یاران من فحاش و ناسزا گو باشند.

دشنام دادن افزون بر آن که نوعی بی تربیتی، بی حرمتی و بی شخصیتی است، به گونه ای ظلم هم بشمار می رود از این رو آن که آغاز کننده به دشنام است ظالمتر است.

امام موسی بن جعفر(ع) به هنگامی که مشاهده کرد دو مرد به یکدیگر سخنان زشت و ناروا نسبت می دهند فرمود:

البادی اظلم و وزره و وزر صاحبه علیه ما لم یعتذر المظلوم(۱۲)

آن که نخست ناسزاگویی را آغاز کرد ستمکارتر است و گناه او هم به گردن اوست مگر آنکه از مظلوم عذرخواهی کند.

فرمان بردن از گناهکار

انسانها در رابطه با گناه چند دسته اند:

برخی گناه پذیر و گناهکارند، حدود الهی را نادیده گرفته و از خطوط قرمز عبور کرده اند و فضای روح و جانشان را با ابر سیاه گناه تیره و تار ساخته و در گرداب شهوات نفسانی گرفتار گردیده اند.

در برابر، گروهی دیگر هستند که گناه ستیزند نه تنها به دنبال گناه نمی روند، بلکه در برابر گناه و گناهکار موضع محکم می گیرند و با گفتار و کردار خود از گناه و گناهکار بیزار و متنفرند.

دسته سومی هم هستند که نه شهامت گناه کردن دارند و نه شجاعت ایستادن در برابر گناه بلکه دنباله رو و فرمانبر گناهکارانند و به نوعی آنان را در گناه یاری و کمک می کنند و به این هشدار قرآن که فرموده است:

ولاتعاونوا علی الأثم و العدوان(۱۳)

با گناه و تجاوز همراه و همکار نباشید.

این دستور هشدار دهنده را نادیده گرفته و مطیع گناهکارانند پیامبر(ص) در حدیث فوق فرمود: ایّاک…ان تطیع آثم بپرهیز از این که اطاعت کنی از گناهکار. او خود در تاریکی فرو رفته و در گرداب گرفتار شده است نه تنها تو را نجات نخواهد داد بلکه تو را نیز به باتلاق گناه خواهد کشاند و سیه روزت خواهد کرد.

نافرمانی از رهبر عادل

رهبران دوگونه اند: رهبران نور و رهبران نار، آن دسته از رهبرانی که زمینه شکوفایی فطرت آدمیان را فراهم می آورند تا غنچه وجودشان را بشکفند و به ثمر نشانند رهبران نور و هدایتند، اطاعت و تبعیّت از آنان امری خردپسند و خداپسند است.