پاورپوینت کامل بحثی درباره علم غیب امام علی «علیه السلام» ۷۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بحثی درباره علم غیب امام علی «علیه السلام» ۷۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بحثی درباره علم غیب امام علی «علیه السلام» ۷۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل بحثی درباره علم غیب امام علی «علیه السلام» ۷۳ اسلاید در PowerPoint :

اشاره:

یکی از عناصر و ابعاد وجودی و شخصیتی امام علی بن ابی طالب«ع» ارتباط ایشان با ملکوت عالم و بهره مندی از علوم غیبی است. باید اعتراف کرد پی بردن به هم اسرار علم غیب امام، خود از علوم غیبی است که هر کسی را بدان راه نیست. ما در این مختصر، کوشیده ایم برخی از نکات و جوانب این بحث مهم را بازگو کنیم و در حد سعه و توان ناچیز خویش پاره ای از دقایق این مبحث را در ساحت دید و نظر صاحب نظران قرار دهیم.

مفهوم لغوی غَیب

واژه «غَیب» به معنای «پنهان و ناپیدا بودن» است و به «شک» نیز از آن جهت که در این حالت چیزی بر انسان معلوم و پیدا نیست، «غَیب» اطلاق می شود.۱ این واژه، هم به معنای مصدری (:پنهان شدن) و هم به معنای اسمی (:پنهان) آمده است.

اقسام غیب و اطلاقات آن

«غیب» گاهی بر امری اطلاق می شود که از دایر شناخت حسی ما بیرون است، مثل اینکه می گوییم: «غابَتِ الشمس» یعنی خورشید از دیدگانِ ما پنهان شد؛ و گاهی مراد از «غیب»، امری است که به طور مطلق از دایر ادراک ما بیرون است و این، خود به دوگونه است:

الف) غیبی که از قلمرو ادراک حسی و عقلی و حتی علم حضوری ما خارج است، مانند کُنه ذات الهی.

ب) غیب اضافی؛ یعنی امری که برای پاره ای از افراد، پنهان و برای برخی آشکار است. این امور ممکن است در یک زمان فرض شوند، مثل اینکه هم اینک حوادث بعضی از کُرات آسمانی برای منجمان معلوم و برای دیگران مجهول است؛ و ممکن است این امور در طول زمان ملاحظه شوند، مانند حوادث گذشته و آینده که برای برخی افراد زمان حال «غیب» محسوب می شود، در حالی که امور گذشته برای گذشتگان و امور آینده برای آیندگان غیب نیست.

از آیات زیر معنای اخیر استفاده می شود:

ـ «ذلک من أنباء الغیب…» (آل عمران، ).

ـ «ذلک من أنباء الغیب…» (یوسف، ).

ـ «تلک من أنباء الغیب…» (هود،).

روشن است که وقتی به کسی مثل خداوند یا اولیای او، «عالِم الغیب» اطلاق می شود، امر معلوم نسبت به خود وی «غیب» نیست، بلکه منظور این است که او عالِم به امری است که برای دیگران غیب است.

نکت دیگر این است که «غیب»، گاهی در بار امری به کار می رود که راه عادیِ علمِ به آن، برای همگان میسر است؛ اما چون از راه غیرعادی برای کسی معلوم می شود، به آن غیب اطلاق می شود، مثل اینکه فردی که در داخل اتاقی نشسته و راه های عادیِ علمِ به خارج بر او بسته است، از حوادث بیرون از آن اتاق خبر دهد، که در این صورت حوادث مزبور نسبت به او غیب شمرده می شوند و او را «عالم به غیب» می گویند.

علم غیب ذاتی و کسبی

برخورداری از علم غیب، به دو صورت قابل تصور است: ذاتی و کسبی. مراد از علم غیب ذاتی این است که کسی بدون تعلیم و با اذن الهی، دارای علم غیب باشد و مراد از علم غیب کسبی این است که شخص عالِم، این علم را به اذن الهی و از طرف او کسب کرده باشد.

علمای شیعه بر این نکته اتفاق دارند که علم غیب پیامبران«ص» و امامان معصوم«ع» و هر کسی که برخوردار از علم غیب است، کسبی و به اذن الهی است، اما پاره ای از «غُلات»۲ معتقد بوده اند که علم غیب ائمه«ع»، ذاتی و بدون تعلیم خداوندی است.

در برخی ازآیات قرآن کریم، علم غیب، از غیر خداوند نفی شده است و این ناظر به علم غیب ذاتی است۳ و پاسخی است به قول کسانی همچون غالیان که در حق پیامبران«ص» و ائمه«ع» غلو می کردند. در برخی روایات نیز، پیشوایان دین علم غیب خود را انکار کرده اند که مراد از علم غیب در این گونه روایات، علم غیب ذاتی است والّا ـ چنانچه در بخش های آینده خواهیم دید ـ پیامبران و ائم معصومین«ع» از علم غیب اکتسابی از جانب خدای متعال برخوردار بوده اند.

وجود علم غیب برای امام علی بن ابی طالب«ع»

در این بخش از مقاله، درصدد آنیم که اصل وجود علم غیب برای امام علی«ع» را توضیح دهیم که برای این کار، راهی جز مراجعه به اخبار و روایات نداریم:

سَلونی قَبلَ أن تَفقِدونی: قبل از اینکه مرا از دست دهید، از من بپرسید!

عبارت فوق در موارد مکرر و متعددی از آن حضرت، نقل شده است. با توجه به اطلاقِ «سلونی»، شمول آن نسبت به علوم غیبی استفاده می شود.

عبارت «سلونی قبل ان تفقدونی» ادعایی بس عظیم است که شایسته کسی جز پیامبر و امام نیست. به روایاتی در این موضوع توجه کنید:

الف) الامام علی«ع»: سلونی قبل أن تفقدونی.۴

از من بپرسید،پیش از آنکه مرا از دست دهید.

ب) الامام علی«ع»: ایها الناس! سلونی قبل أن تفقدونی، فَبَین الجبلَین مِنّی علمٌ جمٌّ.۵

ای مردم! از من بپرسید، پیش از آنکه از دستم دهید که بین دو شان من علم فراوانی است.

ج) الامام علی«ع»: سلونی قبل أن تفقدونی، فلأنا بطرق السماء أعلم منی بطرق الأرض.۶

از من بپرسید پیش از اینکه مرا از دست دهید، چرا که من راه های آسمان را بهتر از راه های زمین می دانم.

د) الامام علی«ع»: سلونی عن طرق السماء، فانی أعلم بها من طرق الأرض، سلونی قبل أن تفقدونی، فإنّ بین جنبیَّ علوماً کثیرهً کالبحار الزواخر.۷

از من دربار راه های آسمان بپرسید که آنها را از راه های زمین بهتر می دانم. از من سؤال کنید پیش از آنکه از دستم دهید، به راستی در بین دو شان من علوم فراوانی چون دریاهای پر از آب موجود است.

هـ) الامام علی«ع»: سلونی قبل ان تفقدونی، فأنی لا أُسأل عن شیء ٍ دون العرش الّا أخبرتُ عنه.۸

از من بپرسید پیش از آنکه از دستم دهید، به راستی از چیزی غیر از عرش الهی سؤال نشوم، مگر اینکه از آن خبر دهم.

و) الامام علی«ع»: سلونی عمّا فوق العرش، سلونی عمّا تحت العرش، سلونی قبل أن تفقدونی.۹

از من بپرسید دربار آنچه بالای عرش و پایین عرش است، سؤال کنید پیش از آنکه از دستم دهید.

ز) الامام علی«ع»: سلونی قبل ان تفقدونی، فوالله لا تسألونی عن شیٍ مضی و لا عن شیءٍ یکون الّا أنبأتکم به.۱۰

از من بپرسید پیش از آنکه مرا از دست بدهید، به خدا قسم پاسخ هر سؤال شما را درباره گذشته، یا حال و آینده می دهم.

ح) الامام علی«ع»: فاسئلونی قبل ان تفقدونی، فوالذی نفسی بیده لا تسألونی عن شیءٍ فیما بینکم و بین الساعه، و لا عن فئهٍ تهدی مائه و تضل مائه، إلّا أنبأتکم بناعقها و قائدها و سائتها، و مناخ رکابها، و محط رحالها، و مَن یقتل من أهلها قتلاً و من یموت منهم موتاً.۱۱

بپرسید از من پیش از آنکه مرا از دست دهید. قسم به آنکه جانم در دست اوست سؤال نمی کنید از اموری که بین شما تا روز بازپسین است یا از گروهی که صد فرد را هدایت می کند و صد فرد را به گمراهی می کشاند، مگر اینکه من از او خبر می دهم، هم از کسی که مردم را بدان می خواند و هم از آن کس که رهبری را به عهده دارد و هم از آنکه آنان را سوق می دهد، و هم از محلّی که در آنجا فرود می آیند و هم از مکانی که در آنجا بار می اندازند و نیز از کسی که در میان آنان به قتل می رسد و آن کس که فوت می کند.

ط) الإمام علی«ع»: سلونی قبل أن تفقدونی فإنّی عن قلیلٍ مقتولٌ.۱۲

از من بپرسید قبل از اینکه مرا از دست بدهید، به راستی من بزودی به قتل می رسم.

ی) کان علیٌ امیرالمؤمنین«ع» کثیراً ما یقول: سلونی قبل أن تفقدونی، فوالله ما مِن ارض مخصبه و لا مجدبه… إلّا و أنا اعلم… الی یوم القیامه.۱۳

امیرالمؤمنین«ع» بسیار می فرمود: از من بپرسید پیش از آنکه مرا از دست دهید، به خدا قسم تا روز قیامت هیچ زمین حاصلخیز و خشکی نیست، مگر اینکه من از آن آگاهم.

ک) عن زراره: منت عند ابی جعفر«ع» فقال له رجلٌ من اهل الکوفه یسأله عن قول امیرالمؤمنین«ع»: سلونی عمّا شئتم، فلا تسألونی عن شیء إلّا أنبأتکم به. قال: إنّه لیس احدٌ عنده علم شیء إلّا خرج من عند أمیرالمؤمنین«ع».۱۴

زراره می گوید در نزد امام باقر«ع» بودم، مردی از اهالی کوفه از آن حضرت دربار این سخن امیرالمؤمنین توضیح خواست که فرموده است: «از هر چه می خواهید از من بپرسید، شما از من دربار هیچ چیزی نمی پرسید مگر اینکه از آن خبر می دهم». امام باقر«ع» فرمود: هیچ کس در هیچ زمینه ای علمی ندارد که از جانب امیرالمؤمنین«ع» حاصل نشده باشد.

ل) عن سعید بن مسیّب: ما کان أحدٌ من الناس یقول: «سلونی»، غیر علی بن ابی طالب«ع».۱۵

سعید بن مسیّب می گوید: هیچ کسی از مردم جز علی بن ابی طالب«ع» نگفت: «از من بپرسید».

م) عن أصبغ بن نباته: لمّا جلس علی«ع» فی الخلافه و بایعه الناس، خرج الی المسجد… ثم قال: یا معشر الناس! سلونی قبل أن تفقدونی… سلونی فانّ عندی علم الأولین و الآخرین، اما والله… لأفتیت أهل التوراه بتوراتهم حتی تنطق التوراه فتقول: صَدَقَ علیٌ ما کَذِبَ لقد أفتاکم بما انزل الله فیّ، و أفتیت اهل الأنجیل بإنجیلهم حتی ینطق الإنجیل فیقول: صدق علیٌ ما کذب، لقد أفتاکم بما أنزل الله فیّ…۱۶

أصْبغ بن نباته می گوید: وقتی علی «ع» بر کرسی خلافت نشست و مردم با او بیعت کردند، به مسجد آمد و گفت: ای گروه مردم! از من بپرسید قبل از اینکه مرا از دست بدهید… از من بپرسید، که براستی علم اولین و آخرین در نزد من است. آگاه باشید که به خدا قسم… من برای اهل تورات، بر طبق تورات فتوا می دهم به گونه ای که تورات بگوید: علی«ع» راست گفت و دروغ نگفت، به راستی او براساس آنچه در من [تورات] نازل شده برای شما فتوا داد و برای اهل انجیل بر طبق انجیل فتوا می دهم به گونه ای که انجیل بگوید: علی«ع» راست گفت و دروغ نگفت، براستی او براساس آنچه در من [انجیل] نازل شده برای شما فتوا داد و…

إخبار از مغیبات در نهج البلاغه

برخی معتقدند که در نهج البلاغه امام علی«ع»، هفتاد و پنج خبر غیبی آمده است.۱۷ در این فصل به تعدادی از این موارد اشاره می کنیم:

ـ امام علی«ع» در خطب خطاب به اصحاب خود می فرماید: أما انه سیظهر علیکم بعدی رجلٌ رحب البلعوم مند حق البطن. یأکل مایجد و یطلب ما لا یجد.

آگاه باشید که پس از من مردی بر شما غلبه پیدا می کند که حلقومی گشاده و شکمی فراخ دارد؛ هر چه پیدا کند می خورد و آنچه را نیابد، می جوید.

در اینکه سخن آن حضرت اشاره به چه کسی است، اختلاف است. برخی گفته اند مقصود آن حضرت، مغیره بن شعبه است. بعضی گفته اند مراد، زیاد بن ابیه است و گروهی معتقدند اشار حضرت به معاویه بن ابی سفیان بوده است و پاره ای گفته اند که منظور، حجاج بن یوسف است.۱۸

به هر حال هریک از این موارد که مراد آن حضرت باشد، نوعی پیشگویی و اِخبار غیبی از ناحی آن حضرت تلقی می شود.

ـ امام علی«ع» در خطب پیشین، از امر به سبّ خود در آینده، خبر می دهد: أما انّه سیظهر علیکم بعدی رجلٌ… ألا و إنّه سأمرکم بسبیّ و البرائه منّی.۱۹

آگاه باشید که بزودی کسی بر شما مسلط می شود… که به شما دستور می دهد مرا سبّ کنید (ناسزا گویید) و از من بیزاری بجویید.

ـ امام علی«ع» در خطب نهج البلاغه می فرماید: وأیمُ الله لتجدن بنی أمیه لکم أرباب سوءٍ بعدی.۲۰

به خدا قسم، به این حقیقت خواهید رسید که بنی امیه، پس از من، اربابان بدی برای شما خواهند بود.

ـ امام علی«ع» در خطب نهج البلاغه، از حکومتِ کوتاه مدت مروانِ بن حکم در بصره خبر می دهد و چنین می فرماید: أما إنَّ له إمرهً کَلَعْقهِ الکلب ِ أَنفَه.۲۱

آگاه باشید، حکومت وی کوتاه مدت است، چندان که سگ بینی خود را لیسد.

ـ امام علی«ع» در همین خطبه از حکومت چهارتن از فرزندان مروان بن حکم در آینده خبر می دهد و می فرماید: و هو ابوالأکبُش الاربعه.۲۲ و او [مروان بن حکم] پدر چهار فرمانرواست.

محمد عبده درباره این چهار