پاورپوینت کامل اهمیت خانواده در آینده فرزندان ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اهمیت خانواده در آینده فرزندان ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اهمیت خانواده در آینده فرزندان ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اهمیت خانواده در آینده فرزندان ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

مقدمه

خانواد ه به عنوان رکن اساسی تربیت، نقش بسیار مهمی د ر کمک به رشد و تربیت کود کان ایفا می کند، این امر به ویژه د ر نخستین سال های زند گی که تجربه های اولیه کود ک د ر حال شکل گیری است، از اهمیت شایان توجهی برخورد ار است.

غالب رفتارهای انسان براساس یاد گیری است و نخستین و مهم ترین پایگاه یاد گیری، کانون خانواد ه است. بسیاری از مهارت ها د ر نخستین سال های زند گی فراگرفته می شوند. د ر اصل، خانه و خانواد ه پایه های اجتماعی شد ن و ساختار شخصیت کود ک را بنیان می گذارند. ایفای نقش پد ر و ماد ر به عنوان عامل پرورشی د ر چهارچوب خانواد ه شرط استقرار شخصیت سالم کود ک خواهد بود.

از خانه و خانواد ه است که می توان پیرامون محورِ روانی کود کان نخستین نصف النهارهای شخصیت را ترسیم کرد؛ زیرا شکل دهی و شکل گیری انسان د ر د وران کود کی بسیار آسان تر از زمان بزرگسالی است. طبع لطیف و زمینه مساعد ی که کود ک د ر محیط خانواد ه د ارد، بهترین شرایط است که می توان شایسته ترین بذرهای تربیتی را پرورش د اد. حضرت علی(ع) می فرماید: «صفحه د ل کود ک همچون زمین مستعد ی است که هیچ گیاهی د ر آن نرویید ه و آماد ه هر نوع بذرافشانی است». در این مقاله به بررسی انواع خانواده از نظر تربیت، تربیت دینی از منظر قرآن کریم و روایات، شاخص های تربیت اسلامی در قرآن و روش های نوین تربیت در عصر حاضر می پردازیم.

خانواده و عملکرد آن در تربیت دینی

تربیت دینی از جایگاه رفیعی برخوردار است. تحقیقات انجام شده نشان می دهد که تربیت دینی از سوی خانواده ها نقش اساسی در سلامت روان و سازگاری اجتماعی دارد.

می توان گفت تربیت دینی فرایندی است دو سویه میان مربی و متربّی که ضمن آن مربی با بهره گیری از مجموعه عقاید، قوانین و مقررات دینی تلاش می کند تا شرایطی فراهم آورد که متربی آزادانه در جهت رشد و شکوفایی استعدادهای خود گام بردارد و به سوی هدف های مطلوب رهنمون شود.(۱)

یادگیری در تربیت دینی دارای سه بعدِ شناختی، عاطفی و رفتاری است که خانواده ها باید در هر بُعد وظایف خاصی را به کار گیرند که در اینجا به دو نمونه از این ابعاد اشاره می کنیم.

۱. بعد شناختی: نخست خانواده ها باید به کودکان اندیشیدن را بیاموزند. این هدف به دست نمی آید، مگر آنکه مقدمات آن فراهم آمده باشد. فکر، نخست با احساس آغاز می شود. از ترکیب تأثرات حسی، عقل حسی و مفاهیم و از ترکیب مفاهیم، ادراک عقلانی حاصل می شود. ابتدا خانواده باید آموزش را از آشنایی کودک با طبیعت آغاز کند؛ بدین معنا که درباره نظم و زیبایی سخن گوید، سپس رابطه طبیعت را با خدا تبیین کند. به تدریج که کودک رشد می کند می توان مفاهیم دینی را به او آموخت. باید به کودک آموخت که تصور خداوند در هر حالت و هر شکل باید همراه با تقدیس و تکریم باشد. باید مراقب بود تا والدین و دیگر اعضای خانواده بی جهت نام مقدس خداوند را به زبان نیاورند؛ زیرا دیده شده که به خاطر هر چیز بی ارزشی به نام خدا قسم می خورند و با این کار قداست نام خدا را کم رنگ می کنند و کودکان نیز به تبعیت از خانواده به طور مکرر و بی جهت نام خدا را به زبان می آورند.

۲. بعد رفتاری: مربی در خانواده، چه در جایگاه پدر و مادر و چه در جایگاه خواهر و برادر باید سعی کند تا فضایل اخلاقی در کودک به ملکات اخلاقی مبدل شود. برخی از فلاسفه معتقدند که باید فضایل اخلاقی چنان در روح آدمی رسوخ کند که حتی در خواب هم به عمل خلاف نیندیشد و این ممکن نیست مگر آنکه عادات نیک از کودکی در وی پرورش یابد.

یکی از راه هایی که کودک می تواند به وسیله آن صاحب عاداتی نیک و رفتاری پسندیده شود، داشتن الگوی مناسب است. بهترین الگو برای کودک، خانواده و در خانواده پدر و مادر در رتبه نخست قرار دارند. کودکان از سال های نخستین زندگی خود از راه الگوپذیری به یادگیری می پردازند. والدین که عامل اصلی تربیت او هستند و مهم ترین نقش را در پرورش وی ایفا می کنند؛ آنها از یک سو عامل وراثت هستند و از سوی دیگر عامل محیطی. در جنبه وراثت خصایص بسیاری را از خود و اجداد خود به فرزندان منتقل می کنند و در جنبه محیط نیز دامان والدین نخستین مدرسه برای کودک است که در آن همت های بلند، ارزش های عالی، خلق و خوی نیکو و آزادگی یا به عکس پستی ها، توسری خوری ها، کج خلقی ها و انزواطلبی ها را می آموزد. برای اینکه این الگوپذیری کودک از والدین در خانواده به نحو احسن صورت گیرد، مهم ترین عامل یکسان بودن و هماهنگیِ کردار و گفتار در خانواده است.

آنچه پدر و مادر می گویند و بدان عمل می کنند برای کودک به منزله حجت تلقی شده و از اعتبار خاصی برخوردار است؛ بنابراین همخوانی کردار و گفتار، تأییدی است بر آنچه والدین، کودک خود را به آن ترغیب می کنند. ناهماهنگی میان گفتار و رفتار ایشان، نه تنها نصایح آنان را بی اثر می کند، بلکه موجب می شود تا شخصیت پدر و مادر نزد فرزند کم رنگ و بی رونق شود و در موارد دیگر نیز خود را ملزم به اطاعت از پدر و مادر نبیند. پیامبر اکرم (ص) می فرماید: «کل مولود یولد علی الفطره حتی تکون ابواه یهودانه و ینصرانه»؛ (هر نوزادی به فطرت (اسلام و توحید) متولد می شود، آنگاه پدر و مادر او را به یهودیت و نصرانیت گرایش می دهند و از راه فطرت منحرف می کنند).(۲)

غریزه تقلید یکی از غرایز نیرومند و ریشه دار انسان است. اگر این غریزه نبود کودک چگونه می توانست بسیاری از رسوم زندگی، آداب معاشرت، غذا خوردن و… را فرا گیرد؟ خانواده و به خصوص والدین باید از غریزه تقلید، کمال بهره را بگیرند و تربیت دینی را به این روش به کودک خود بیاموزند. والدین نمی توانند تنها با توسل به گفتار، کودکان خود را به رفتار نیک رهنمون شوند، مگر آنکه با رفتار و عمل، گفتار خود را تأیید کنند.(۳)

امام صادق (ع) می فرماید: «کونوا دعاه الناس باعمالکم و لا تکونوا دعاه بالسنتکم»؛ (مردم را با رفتار و عمل خود به حق رهبری کنید، نه با زبان خویش).

قرآن این حقیقت را به زیباترین لفظ و معنی در آیه ۲ سوره صف بیان می کند: «یا ایها الذین آمنوا لم تقولون ما لا تفعلون»؛ (ای ایمان آورندگان، چرا می گویید آنچه را که عمل نمی کنید).

در خانواده والدین به عنوان اصلی ترین عضو آن باید در تربیت دینی کودکان تلاش کنند تا متربی از سر شوق و اشتیاق به تجارب درونی دست یابد؛ به نحوی که خود بتواند فطرت خداجوی خود را کشف کند و تجربه دینی را به طور حضوری شهود کند، این ممکن نخواهد شد جز با عشق. عشق کلید تربیت دینی است. کسب فضایل اخلاقی باید به واسطه عشق به خداوند حاصل شود. انسان کامل کسی است که بتواند گرایش های والای انسانی، همچون کمال طلبی، حقیقت جویی، خداجویی، علم طلبی، عدالت خواهی و… را در خود کشف کند و بپروراند.

اهمیت تربیت در خانواده از دیدگاه قرآن و روایات

خداوند متعال در آیه ۷۴ سوره فرقان یکی از ویژگی های بندگان راستین را توجه خاص به تربیت فرزند و خانواده خویش می داند تا آنجا که در برابر آنها احساس مسئولیت فوق العاده ای می کنند، چنان که می فرماید: «و آنان هستند که هنگام دعا با خدای خود گویند پروردگارا! ما را از جفتمان فرزندان مرحمت فرما که خلف صالح و مایه چشم روشنی ما باشند و ما را (سر خیل پاکان) و پیشوای اهل تقوی قرار ده». مسلماً چنین افرادی آنچه در توان دارند در تربیت فرزندان و همسران و آشنایی آنها به اصول و فروع اسلام و راه های حق و عدالت، فروگذار نمی کنند و در آنجا که دستشان نمی رسد، دست به دامن لطف پروردگار می زنند و دعا می کنند. همچنین در آیه ۶ سوره تحریم، خیرخواهی برای اعضای خانواده و تربیت دینی آنان را تکلیفی بایسته برعهده مؤمنان دانسته و می فرماید: «ای کسانی که به خدا ایمان آورده اید! خود و خانواده خویش را از آتش دوزخ نگاه دارید، چنان آتشی که مردم کافر و سنگ خارا آتش افروز اوست و بر آن دوزخ فرشتگانی بسیار دل سخت مأمورند که هرگز نافرمانی خدا را نخواهند کرد و آنچه به آنها حکم شود فوراً انجام دهند».

در حدیثی می خوانیم: «هنگامی که آیه فوق نازل شد، کسی از یاران پیامبر (ص) سؤال کرد: چگونه خانواده خود را از آتش دوزخ حفظ کنم؟ حضرت (ص) فرمود: آنها را امر به معروف و نهی از منکر می کنی، اگر از تو پذیرفتند آنها را از آتش دوزخ حفظ کرده ای و اگر نپذیرفتند وظیفه خود را انجام داده ای».

امیرمؤمنان علی (ع) نیز در تفسیر آیه یاد شده فرمود: «منظور این است که خود و خانواده خویش را نیکی بیاموزید و آنها را ادب کنید.» همچنین امام سجاد (ع) در رساله حقوق خود، تربیت نیکو در فرزندان را از وظایف والدین برمی شمارند و فرموده اند: «و اما حق فرزندت آن است که بدانی او از توست و خیر و شر او در همین دنیا به تو نسبت داده می شود و تو نسبت ب