پاورپوینت کامل شبهات شیطانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل شبهات شیطانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل شبهات شیطانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل شبهات شیطانی ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

یکی از شیوه های قرآن کریم برای تشویق مردم به صبر و مقاومت، توجه دادن به مسئله تقدیرات الهی است که بر اساس تدبیر حکیمانه او در عالمی که «کتاب محفوظ» نامیده می شود، ثبت شده و جز خدای متعال و کسانی که او اراده بفرماید، کسی را بدان دسترسی نیست. یکی از فواید ذکر برای مردم این است که در مقام عمل مبتلا به غرور و یا گرفتار دلسردی و یأس نمی شوند؛ «لِکیلَا تَأْسَوْا عَلَی مَا فَاتَکمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاکمْ» (۱)

اما شیطان که برای فریب انسان از هر راهی وارد می شود، در اینجا چنین القا می کند که اگر همه حوادث و اتفاقات مقدر و مکتوب است و قابل تغییر نیست، پس انسان برای چه بی جهت خود را به زحمت بیندازد و تلاش کند؟ هنگام صبر بر طاعت، شیطان می گوید هر چه باید بشود مقدر است؛ تلاش بیهوده نکن! موقع صبر از معصیت، می گوید اگر قرار باشد کسی مبتلا به معصیت بشود، می شود؛ بهشت یا جهنم، هر یک مقدر شده باشد، نصیب انسان می شود؛ پس تلاش بیهوده چرا؟! هنگام صبر بر مشکلات و مصیبت ها هم می گوید مقدر بوده که مبتلا به گرفتاری شوی، پس تلاشی برای انجام وظیفه و حل مشکل لازم نیست! اگر مقدر شده باشد که بیماری یا فقر برطرف شود، می شود و اگر چنین مقدر نشده باشد، هر تلاشی در این جهت بی فایده است.

تقابل تقدیر و تکلیف!

یکی از مهم ترین مواردی که شیطان تلاش می کند با القای چنین شبهاتی مانع انجام وظیفه شود، باب جهاد به اموال و انفس برای مقابله با دشمنان است؛ مخصوصاً اگر در مبارزه ای باشد که امید چندانی به پیروزی نباشد. کسانی هر چه را که در اختیار داشتند برای صرف کردن در هزینه های جنگ، عاشقانه به محضر پیغمبر اکرم «ص» می آوردند و همچنین برای حضور در جبهه و جنگ با یکدیگر مسابقه می گذاشتند. اما در مقابل، افرادی بودند که می گفتند اگر مقدر است ما پیروز شویم، این همه تلاش برای چه؟ و اگر مقدر است شکست بخوریم با قبول این زحمت ها ضرر ما دو چندان می شود.

در این شبهه، بین مقام تشریع و مقام تکوین خلط شده است. بعضی از تکالیف مشروط است و تا زمانی که شرط آن محقق نشود، تکلیف منجز نمی شود. اما ما تکالیفی شرعی داریم که برای ما ثابت شده و موظفیم نسبت به انجام آنها اقدام کنیم. وظیفه ما این است که طبق موازین شرعی و ادله فقهی وظایما ن را بشناسیم و سعی کنیم با کمال دقت به آن عمل کنیم و سر سوزنی از آن کم نگذاریم. تا اینجا مربوط به مقام تشریع است. اما این که در خارج و در مقام تکوین چه اتفاقی خواهد افتاد و اگر اتفاقا آنچه واقع شد خلاف انتظار ما بود و برای ما مصیبت یا شکست تلقی می شد، در این جا باید صابر باشیم و بالاتر از آن، باید به آنچه خدا برای ما رقم زده راضی و خشنود باشیم. ما به وظیفه مان عمل کردیم و در عمل هم آنچه خدا صلاح می دانست و مقدر فرموده بود، واقع شد. ما باید همانند بندگان خالص خدا سر به سجده بگذاریم و در مقام شکر بگوییم: «اللهم لک الحمد حمد الشاکرین لک علی مصابهم؛ خدایا! تو را شکر می گوییم که به ما لیاقت دادی که چنین مصیبتی را برای رضای تو تحمل کنیم».

گاهی این شبهه ها آن چنان پرورانده و تقویت می شوند که کمتر کسی می تواند خودش را کاملا از آن رها کند. کمترین ضرر گرفتار شدن در دام این شبهات آن است که انسان در جهت انجام تکلیف سست می شود و وظیفه اش را با تنبلی انجام می دهد و در نتیجه از ثواب صبر و رضا و تسلیم در برابر تقدیرات الهی که بالاتر از ثواب انجام تکلیف و بر اساس بعضی از روایات با اجر هزار شهید برابری می کند، محروم می شود. این پاداش را به کسی می دهند که خداپسندانه بر مصیبت صبر کند. صبر خداپسندانه وقتی محقق می شود که انسان وظایفش را درست انجام داده باشد.

متأسفانه در اثر القائات شیطانی، بعضی از ما برداشت صحیحی را که اولیای خدا از بعضی مفاهیم دارند، نداریم. مثلاً تلقی ما از صبر، توقف و دست کشیدن از کار و سکون است؛ در حالی که در منابع دینی، صبر یک فعالیت است؛ فعالیتی که گاهی خیلی بیشتر از فعالیت های سنگین جسمی به انرژی و توان روحی نیاز دارد و ارزش آن فراتر از تصور ماست. چون صبر به معنای توقف تا برطرف شدن عامل مخالف نیست؛ بلکه به معنای خویشتنداری و مقاومت و پایداری انسان در برابر عامل مخالف است.

برای تقریب به ذهن به این مثال توجه کنید: اگر کسی به هر دلیلی سحر خواب ماند و تا موقع افطار بیدار نشد، آیا به چنین کسی روزه دار گفته می شود؟ روزه ترک منفعلانه مفطرات نیست بلکه باید با نیت باشد؛ یعنی شخص روزه دار باید خود را برای خودداری از مفطرات آماده و اگر زمینه ای برای مفطری پیش آمد، از آن پرهیز کند. اگر گرسنه شد غذا نخورد؛ اگر تشنه شد آب نخورد. به تعبیر فقها صوم، کفّ است نه ترک.

صبر از معصیت هم فقط ترک گناه نیست بلکه خودداری کردن از انجام گناه در جایی است که زمینه آن فراهم باشد و اگر زمینه و امکان انجام گناه فراهم نباشد، لذا به آن صبر به معصیت اطلاق نمی شود.

درک این حقیقت که صبر، مقاومت و خویشتنداری در مقابل عامل مزاحم است، اولین قدمی است که برای مبارزه با وسوسه های شیطانی مفید است. قدم دوم این است که بر اساس ادله فقهی و با استفاده از شیوه فقاهت (نه بر اساس برداشت شخصی از یک آیه یا روایت) وظیفه خود را بشناسیم. وقتی حکمی براساس روش فقاهتی ثابت شد، باید به آن عمل کنیم و جای هیچ مسامحه ای در آن نیست. ذوق و سلیقه افراد، وابستگی های قومی و قبیله ای، روابط سیاسی و پسند دیگران آن را تغییر نمی دهد، مگر این که بر اساس همان شیوه فقاهتی انجام این تکلیف مشروط به تحقق شرطی شده باشد و یا حکم حکومتی بر آن حاکم باشد.

مصلحت و تکلیف

مسئله دیگر این است که نتیجه عمل به بسیاری از احکام مطابق انتظار ما نیست. این از مواردی است که در نظر محدود ما، تکوینیات با تشریعیات درست وفق نمی دهد؛ زیرا ما نمی توانیم مصالح احکام را دقیقا به دست بیاوریم؛ چون فرمول دقیق کشف مصالح احکام در اختیار ما نیست. البته در روایات اشاراتی به بعضی از مصالح شده، ولی ممکن است علاوه بر آنها حکمت دیگری هم در کار باشد که ما از آن اطلاع نداریم. کشف حکمت و مصلحت احکام هم جزء وظایف ما نیست و نمی توانیم تا فهمیدن مصلحت یک حکم از انجام آن سر باز بزنیم. این کار نوعی شرک است؛ یعنی خدا حکمی کرده که من دلیل آن را نمی دانم و بگویم تا زمانی که حکمتش را ندانم، آن را انجام نمی دهم! شاید خدا نخواسته تو حکمت آن را نفهمی! همچنان که بعد از ۱۴۰۰ سال هنوز حکمت بسیاری از احکام برای ما روشن نیست. اما این بهانه ای برای خودداری از اجرای احکام خداوند نمی شود. همچنان که زمانی که خداوند به حضرت ابراهیم در زمان پیری اش امر می کند فرزندت اسماعیل، این جوان زیبا، موحد، عارف و با ادب را ذبح کن؛ آن حضرت حتی نمی پرسد چرا و مگر او چه گناهی کرده است؟ خود حضرت اسماعیل هم در برابر این دستور می گوید: «یا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِی إِن شَاء اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِینَ؛(۲) پدر! به دستور خدا عمل کن. ان شاءالله من هم بر این فرمان صبر می کنم.»

بندگی این است. وقتی به او می گویند فرزندت را ذبح کن، بدون چون و چرا می گوید: چشم! البته این کار حکمتی دارد. حضرت ابراهیم هم می دانست که این دستور بدون حکمت نیست؛ اما نمی دانست حکمتش چیست. عظمت کار او هم به همین بود که بدون هیچ تأملی برای اجرای حکم خدا اقدام کرد. عبودیت یعنی همین که هر چه خدا می گوید، بگوییم چشم! تو خدایی؛ همه ما هم بندگان و متعلق به تو هستیم؛ حکم، حکم توست. البته می دانیم که حکم خدا حکمت هایی دارد؛ اما این به معنای آن نیست که ما همه حکمت ها را می دانیم و تا زمانی که ندانیم، نباید عمل کنیم.

بعضی از روشنفکرمآبان چنین سخنانی را مطرح می کنند؛ اما این از تعالیم و تربیت دینی دور است. ما بعضی از حکمت های برخی احکام را می دانیم و تصور می کنیم با عمل کردن به آنها حتماً باید حکمت هایی که ما می دانیم تحقق پیدا کند؛ ولی غافلیم از این که ممکن است حکمت های دیگری هم باشند که با آنچه ما می دانیم جرح و تعدیل می شود. ما نباید در پی این باشیم که به تشخیص ما کدام مصلحت مقدم است و یا کدام یک بیشتر اهمیت دارد. این همان فرمایش حضرت امام رحمت الله علیه است که فرمود: ما موظف به تکلیفیم؛ مسئول نتیجه نیستیم.

نتیجه و تکلیف

یکی دیگر از شبهاتی که در اینجا مطرح است و سوء استفاده فراونی از آن می شود، مربوط به همین فرمایش امام راحل است. شبهه افکنان می گویند: اگر احکام تابع م