پاورپوینت کامل انواع دوگانه حسن ادب ۳۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انواع دوگانه حسن ادب ۳۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انواع دوگانه حسن ادب ۳۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انواع دوگانه حسن ادب ۳۰ اسلاید در PowerPoint :

ـ ادب انسانی و معنای آن

ادب در علم اخلاق و مباحث معرفتی به دو بخش تقسیم می‎شود: ادب انسانی، ادب الهی. ادب انسانی عبارت است از روش رفتاری ای که از آنچه عقل عملی‎ حکم می‎کند به دست آمده است، یعنی ادب به یک معنا حفاظت عملی نسبت به مرزهای شناخته شده ای است که از ناحی عقل عملی تأیید شده است.

انسان دو گونه عقل دارد: عقل نظری و عقل عملی. عقل نظری عبارت است از آن نیرویی که انسان به وسیل آن کلیّات را ادراک می‎کند و زیربنای تمام ادراکات انسان نسبت به اصول اعتقادی است. عقل عملی نیرویی است که انسان به‎ وسیل آن حُسن و قبح اشیا و افعال، یعنی زیبایی و زشتی آنها را درک می‎کند. گاهی از عقل عملی به قوّ تشخیص بایدها و نبایدها هم تعبیر می کنند.

ادب انسانی در حقیقت مراقبت و حفاظت عملی نسبت به روش رفتاری است تا انسان از مرزهای شناخته شد انسانی تجاوز نکند، به شناسایی و ادراکات عقل عملی‎ مربوط می شود و ربطی به عقل نظری ندارد. این ‎طور نیست که اگر کسی به مبدأ، معاد و دیگر اصول اعتقادی باور نداشته باشد، به طورکلی فاقد ادب باشد؛ بلکه انسان به حکم این که صاحب عقل عملی است، زشتی و زیبایی کارها را می فهمد و می تواند به همان اندازه ادب داشته باشد.

۲ـ ادب الهی و معنای آن

قسم دوم ادب یعنی ادب الهی عبارت است از روش رفتاری و گفتاری ای که مرزهای آن از ناحی خداوند شناسایی و القا گردیده است. به تعبیر دیگر ادب الهی حفاظت عملی نسبت به مرزهای شناخته شده ای است که از ناحی خداوند مورد شناسایی قرار گرفته اند. پس گاهی این عقل عملی است که می‎‎گوید این عمل نیک است و یک ‎وقت خداوند می‎گوید. ملتزم شدن به حدود عقلی و شرعی و مرزشناسی، ادب است و ادب نیز به حسب درک کنند مرزها، به اقسام مختلف انسانی و الهی تقسیم می شود.

رابط عقل و حُسن ادب در معارف اسلامی

ادب انسانی، فعلیت و ظهور عقل عملی است

در روایتی آمده است: ادب، صورت عقل است(۱). اگر بخواهیم این‎ مسئله را در یک قالب علمی توضیح دهیم باید بگوییم که در عالم ماده هر موجودی از ممکنات، دارای یک «هیولی و قوّه» و «صورت و فعلیّت» است.(۲) به تعبیر دیگر شیء گاهی در حال قوه و استعداد است و گاهی به فعلیّت می رسد و صورت فعلیّه پیدا می‎کند. عقل عملی است که مشخص می کند چه رفتاری زیباست و چه رفتاری زشت.(۳) اگر کسی بخواهد رفتار و گفتار زیبا در او تبلور پیدا کند و به فعلیت برسد، باید آن رفتار را آن قدر تکرار کند تا تدریجاً به صورت یک روش رفتاری و یا یک ملک اخلاقی در بیاید. اینجاست که روش گفتاری و رفتاری شخص، یعنی ادب و صورت و فعلیت عقل عملی او شکل می گیرد.(۴)

ادب الهی، فعلیت و ظهور عقل نظری است

هرچند ریش تمام اقسام ادب را باید در عقل جستجو کرد، اما ادب الهی، برخاسته از عقل نظری است. عقل نظری نیرویی است که به وسیل آن کلیات ادراک می شوند و منشأ استدلالات عقلیّه ای است که به صحیح بودن آنچه که الله تعالی بیان می فرماید، حکم می کنند. از این جهت، زیربنای مبدأ، معاد و نبوت و همچنین وحی و تشریع الهی، عقل است.

عقل نظری نیرویی است که به وسیل آن اصول اعتقادی صحیح را پیدا می کنیم و بعد از اعتقاد به آنها، به مسئل وحی، احکام الهی و… التزام عملی پیدا می کنیم. منظور از این احکام، روش های رفتاری ای هستند که از ناحی خداوند مشخص شده اند، بنابراین عقل، زیربنای ادب، اعم از ادب انسانی و ادب الهی به شمار می آید.

ادب برخلاف عقل، امری اکتسابی و نیازمند تکرار است

عقل موهبت الهی است؛ یعنی اکتسابی نیست که لازم باشد انسان برای به دست آوردن آن تلاش کند؛ ولی ادب که مترتب بر شناخت عقلانی است، اکتسابی است.

امام هشتم«ع» در روایتی به ابوهاشم جعفری فرمودند: عقل عطیه و موهبتی الهی است که در فطرت هر انسانی وجود دارد.(۵) امّا ادب را باید با تلاش به دست آورد. اگر کسی برای تحصیل ادب تلاش کند، آن را به دست می‎آورد.(۶) اما اگر کسی بخواهد تلاش کند تا عقل را به دست آورد، خود را بی‎جهت به زحمت می اندازد و چیزی دستش را نمی گیرد.(۷) چون عقل را نمی توان به دست آورد؛ بلکه باید آن را به کار انداخت. اگر کسی بگوید: برو عقل پیدا کن! یا شوخی می کند و یا نمی داند که مسئله چیست؛ امّا کسی که در مقام نکوهش می گوید: عقلت را به کار بینداز! حرفش کاملاً صحیح است. این یعنی آنکه از موهبت الهی عقلت استفاده کن!

در روایت دیگری آمده است: ادب انسانی و دین که همان ادب الهی است، ریشه در عقل موهبتی دارند؛(۸) یعنی هرگاه عقل نظری بارور شود، دینداری و هرگاه که عقل عملی بارور شود، ادب انسانی محقق و متبلور می