پاورپوینت کامل با عمل امیدوار باش ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با عمل امیدوار باش ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با عمل امیدوار باش ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با عمل امیدوار باش ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

در بخش های قبلی این مقاله با طرح یکی از سرمایه های روانی انسان یعنی امید وآرزو، سعی در بررسی موشکافانه آن کردیم تا از این رهگذر برای مشکلات روحی و روانی نسل حاضر پیشنهادات و راه حل های راه گشایی را ارائه نماییم.

اکنون بحث را از زاویه ای دیگر بررسی می نماییم.

انواع خوش بینی به آینده

مثبت گرایی وخوش بینی نسبت به هر چیزی نیکوست و موجب انبساط خاطر وایجاد انگیزه وحرکت می شود، مگر مواردی که استثناء شده باشند، مانند موارد فریبنده واشیا و اشخاصی که با ظاهرسازی ودورنگی، قصد اغفال و ضربه زدن دارند؛ به این دلیل در معارف اسلامی به مفاهیم و معارف امیدبخش توجه و توصیه شده و از آنها برای درمان های روحی استفاده شده است.

اما خوش بینی وتکیه به آینده و لذت بردن از آن شرایطی دارد. انسان به دلیل برخورداری از روح بلند می تواند تا بی نهایت پرواز کند و در افق های دور و آینده نادیدنی، کاخ هایی از خواسته ها و مطلوبات خود بسازد. اگر می شد به این سادگی و صرفاً با یک تصویر ذهنی به همه خواسته ها رسید که هیچ انسانی نیازمند فعالیت نبود. در حالی که جهان مادی، جهان محدودیت است و برای تحقق هر خواسته ای علاوه بر نقشه و تصویر ذهنی، تلاش و فعالیت ضرورت دارند. از سوی دیگر مگر جهان و امکانات آن تا چه اندازه در اختیار انسان است؟ آیا به اندازه ای هست که فرد با یک آرزو وخواسته بتواند برای همه اسباب و شرایط حساب باز کند؟

این نکات، موجب تفکیک مثبت اندیشی ها وخوش بینی ها به دوقسم واقع گرایانه وغیرواقعی می شود.

خوش بینی واقع گرایانه (امید و رجا)

ارزش امید و توصیه به امیدواری

در آیات و روایات به «امید» اشارات فراوانی شده است. در اخلاق نیز در مدح امید سخن رانده شده و از آن برای درمان بیماری های اخلاقی و روانی مانند نومیدی و خوف زیاد استفاده کرده اند.

امام صادق «ع» در روایت بلندی در شمارش سپاهیان عقل وجهل، فرموده اند: «والرجاء وضده القنوط: امید، چهارمین لشکر عقل و قنوط، چهارمین لشکر جهل است.»

امید و آرزو از بهترین و شیرین ترین هدیه های معنوی و سازنده خداوند است، هم او که فرمود: «وَرَحمَتِی وَسِعَت کُلَّ شَیءٍ: و رحمتم همه چیز را فراگرفته. »

و نیز فرمود: «لاتقنَطوا مِن رحمتِ الله: از رحمت خداوند نومید نشوید.» و در واقع حیات را به انسان بخشید. اگر کسی به بهبودی وضعش و به نتایج شایسته ای که برای اعمال نیکش بدو باز می گردد، امید نداشته باشد، نه برای دنیا کاری انجام می دهد، نه برای آخرت.

امام علی«ع» در کلامی فرمود:«کُلُّ راجٍ طالبُ و کُلُّ خائِفٍ هاربٌ: هر امیدواری جوینده است و هر بیمناکی گریزان است.» اگر انسان امیدی به یاری خداوند نداشته باشد، پیوسته در دام خشم و یأس گرفتار و همواره مضطرب است و هیچ قدمی نمی تواند برای خوش بختی خود و دیگران بردارد.

امید واقعی با خیال پردازی واهی تفاوت دارد. خوش خیالی های غیرواقع بینانه، موجب خسران و پشیمانی می شوند. امید به آینده به فلسفه زندگی ربط دارد. کسانی که فلسف زندگی خود را بر مبنای پوچ گرایی قرار می دهند، ناامیدی را به دیگران القا می کنند.

فلسفه های ساخت ذهن بشر، زائیده ذهن محدودی هستند که بدون آگاهی از آینده، امید یا ناامیدی را القا می کنند. این ادیان الهی هستند که می توانند در پرتو ایمان، پرهیزکاری و عمل صالح، نویدبخش امید به آینده باشند. تنها آفریننده از آینده خبر دارد و تنها اوست که می تواند به مؤمنان بشارت امید به آینده و به کافران انذار دهد.

بنابراین امید به آینده به مشیت الهی مربوط می شود. مشیت الهی بر این قرار گرفته است که کسانی که در مسیر الهی قرار دارند، امیدوار به پیروزی و رستگاری باشند، لذا کسی غیر از حضرت حق نمی تواند نویدبخش امید به آینده باشد. لذت پرستی در نهایت به پوچی منجر می شود و انسان به ناگزیر باید لذت های مادی را رها کند.

از این رو امید به آینده با معنویت پیوند می خورد. مبنای معنوی برای امید به آینده در قرآن به خوبی جلوه گر است. آیات، سوره ها، قصص و امثال قرآنی، برای صالحان، مؤمنان، صابران و پرهیزگاران بیانگر امید به آینده هستند. کسب فضائل و ترک رذائل، نویدبخش امید به آینده هستند و این دو باید پا به پای هم پیش بروند.

انسان در پرتو قرآن، موجودی ابدی است و دنیا پلی است برای رسیدن به زندگی جاوید. قرآن بارها تأکید کرده است که زندگی اخروی بهتر از دنیای زودگذر است.

جهان آفرینش بر مبنای عدل الهی قرار بنا شده است، ایمان به عدالت خداوند، موجب پرهیزگاری و پرهیزگاری، موجب نجات می شود. در قرآن بارها تکرار شده است که «العَاقِبَهُ لِلمُتَّقِینَ: سرانجام از آنِ پرهیزگاران است»؛ بنابراین امید به آینده نیز در گرو پرهیزگاری است.

انسان به طور تصادفی به این جهان نیامده است. عالم محضر خداست. ذره ای کار خوب و بد از دید خداوند پنهان نمی ماند و همه چیز ثبت و ضبط می شود. قرآن سئوال می کند که آیا انسان نمی داند که خداوند او را می بیند؟ از این رو امید به آینده مبتنی بر جهان بینی توحیدی است.

در قرآن مثال ها و نمونه های فراوانی در زمینه امید به آینده وجود دارند، از جمله سور یوسف. داستان حضرت یوسف «ع» نمونه ای است برای امید به آینده در سایه صبر و پایداری در راه حق. این سوره نشان می دهد که چگونه یوسف «ع» از قعر چاه به اوج عزت رسید؛ چگونه حسادت برادران موجب ذلت آنها شد؛ چگونه خویشتنداری یوسف «ع» سرانجامی نیکو را برای او به ارمغان می آورد و چگونه مکر و حیل زلیخا، موجب ذلت او شد. این داستان بیانگر نشیب و فرازهای زمانه و پیروزی نهائی حق و ناپایداری باطل و حق بودن وعده الهی است. (لقمان، ۳۴، ۳۳)

در اندیش قرآنی،« یأس» از جنود شیطان و امید از جنودالله است. کسی که به خدا اعتماد می کند و تکیه گاه خود را خدا قرار می دهد، پیروز نهائی است و هرکسی که به غیر خدا دل می بندد، زیانکار است. در اندیش قرآنی، انسان موجودی است بین خوف و رجا. اگر خوف او زیاد شود، امید به آینده را از دست می دهد و اگر رجای او زیاد شود، سرکش و عصیانگر خواهد شد. خوف از عذاب الهی، خوف ممدوح است و موجب اصلاح خود و دیگران می شود و امید به آینده را به وجود می آورد. خوف از غیر خدا، خوف مذموم است و موجب اضطراب و تزلزل می شود.

برای تداوم حیات به گوهر امید و آرزو نیازمندیم. حتی در برخی از روایات توصیه شده است در زمانی که امید نداریم، امیدوار باشیم.

پیامبر خدا «ص» فرمودند: «کُن لِما لا تَرجُو أرجی مِنکَ لِما تَرجُو؛ فإنّ أخِی موسی بنَ عِمرانَ ذَهَبَ لِیَقتَبِسَ نارا فَکَلَّمَهُ رَبُّهُ عزّوجلّ: به آنچه امیدش را نداری امیدوارتر باش از آنچه به آن امید داری؛ چه برادرم موسی بن عمران رفت که آتش بیاورد، اما خداوند عزّ و جلّ با او سخن گفت.»

وامام علی «ع» در روایتی در تکمیل حدیث فوق فرمود: «و خَرَجَت مَلِکَهُ سَبَأٍ فَأسلَمَت مَع سُلیمانَ علیه السلام، وخَرَجَ سَحَرَهُ فِرعَونَ یَطلُبُونَ العِزَّهَ لِفِرعَونَ فَرَجَعُوا مُؤمِنِینَ: ملکه سبا نیز از کشور خود بیرون آمد، اما به دست سلیمان «ع» مسلمان شد و جادوگران فرعون برای تقویت قدرت فرعون بیرون آمدند، اما[به خدا]ایمان آوردند و برگشتند.»

امید نیرویی هیجانی است که تخیل را به سمت چیزهای مثبت هدایت می کند. امید به ما انرژی می دهد و مجهزمان می کند و مانند ماده ای انرژی زا برای کار و فعالیت عمل می کند. از آنجا که امید مستقیماً با میزان اعتماد ما ارتباط دارد، به ما الهام می دهد که هدفمان را بالاتر بگیریم، تلاش بیشتری کنیم و قدرت مقاومت بیشتری داشته باشیم.

ما تحت تاثیر امید به جای محدودیت ها، از دست دادن ها و ترس ها به امکان ها، پاسخ ها و راه حل ها می اندیشیم. این گرایش ذهنی مثبت، زمینه با