پاورپوینت کامل در گفتگو با; دکتر سعید سهراب پور ; سهم ما در تولید علم ۵۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل در گفتگو با; دکتر سعید سهراب پور ; سهم ما در تولید علم ۵۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل در گفتگو با; دکتر سعید سهراب پور ; سهم ما در تولید علم ۵۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل در گفتگو با; دکتر سعید سهراب پور ; سهم ما در تولید علم ۵۸ اسلاید در PowerPoint :

۴

آقای دکتر سعید سهراب پور رتبه اول دانشکده فنی دانشگاه تهران در سال ۱۳۴۴، پس از دریافت بورس تحصیلی از طرف دولت
ایران در دانشگاه کالیفرنیا به تحصیلاتش ادامه داد و پس از دریافت مدرک دکتری و بازگشت به ایران در سال ۱۳۵۰ به سفارش
شهید دکتر چمران به دانشگاه شیراز رفت . او از شاگردان ممتاز شهید دکتر مصطفی چمران بوده و توفیقات علمی خود را مدیون
این شخصیت بزرگ می داند . دکتر سهراب پور بعد از انقلاب معاون دانشگاه شیراز شد و تا سال ۱۳۶۸ در دانشگاه شیراز بود . پس از
آن به جمع اعضای هیات علمی دانشگاه صنعتی شریف پیوست و از سال ۱۳۷۶ ریاست دانشگاه صنعتی شریف را به عهده گرفت . در
ضمن دکتر سهراب پور استاد پایه ۲۸ دانشگاه و عضو فرهنگستان جمهوری اسلامی است .

موضوع «جنبش نرم افزاری » توسط رهبر معظم انقلاب برای جهش تکاملی دانشگاه ها در عرصه علم و فرهنگ ارائه گردید . این
موضوع بهانه ای شد تا با ریاست محترم دانشگاه صنعتی شریف باب گفت و گو را باز کنیم; دانشگاهی که در عرصه بین المللی
شناخته شده و در بسیاری از سیاست گذاری های علمی و فنی پیشگام دانشگاه های ایران به شمار می آید . دکتر در این گفت و گو
بیش تر بر بعد مدیریتی و ساختاری جنبش نرم افزاری تکیه دارد . بی شک از زوایای دیگری نیز می توان به این مساله نگاه کرد .
حرف نو آمادگی خود را برای طرح ابعاد دیگر این نهضت اعلام می دارد .

رهبر انقلاب پس از ارزیابی خودشان از وضعیت علمی و فرهنگی دانشگاه های کشور، با طرح بحث جنبش نرم افزاری، تمام
دانشجویان و استادان را به تهیه برنامه ای کاربردی جهت بهبود وضعیت دانشگاه ها دعوت کردند . علی القاعده دعوت به راهکاری
همچون جنبش نرم افزاری بر مقایسه وضعیت موجود و وضعیت مطلوب مبتنی است . خوب است حضرت عالی هم در ابتدای گفت
و گو ارزیابی خودتان را از وضعیت کنونی علم و فرهنگ در دانشگاه ها و همچنین وضعیت آرمانی مورد انتظار بیان کنید تا بعد از
آن به راهکاری های گذر از وضع موجود به وضع مطلوب بپردازیم .

به نظر من، بحث جنبش نرم افزاری در ابعاد مختلف علمی، فرهنگی، اجتماعی، سیاسی و . . . قابل طرح است . منتهی چون
تخصص من بیش تر در قسمت علمی، پژوهشی، آموزشی است و در سایر قسمت ها تخصصی ندارم، بهتر است تنها به این بحث از
منظر علمی، پژوهشی و آموزشی اشاره ای داشته باشم .

نکته دیگر آن که در مورد وضعیت موجود دانشگاه ها به نظر من به علت تفاوت بسیار زیاد دانشگاه ها با هم نمی توان به راحتی یک
ارزیابی کلی از وضعیت علمی دانشگاه ها ارائه کرد . بنده چون با چند دانشگاه از نزدیک آشنا بوده و هستم، می توانم ادعا کنم که
دانشگاه های ایران به علل متعدد و از جمله به علت موقعیت های اجتماعی، سیاسی متفاوت شهرها و دانشگاه ها، جو علمی متفاوتی
نسبت به یکدیگر دارند . در این جا بنا به دلایل مختلف علاقه مندم بیش تر در مورد وضعیت دانشگاه شریف صحبت کنم .

خوب با توجه به این که دانشگاه شریف از دانشگاه های معتبر کشور قلمداد می شود، می خواستم از حضرت عالی، بپرسم شما چه
ملاک هایی را سبب برتری ها و موفقیت های این دانشگاه می دانید .

ببینید محصولات خروجی یک دانشگاه عبارت است از دانشجویان فارغ التحصیل، تولید علم در دانشگاه و کارهای تحقیقاتی
کاربردی دانشگاهی . به نظر من، دانشگاه صنعتی شریف در هر سه زمینه موفقیت های بسیاری داشته است . در عرصه تولید علم،
ملاک ما تعداد مقالات بین المللی است . در عرصه تحقیقات کاربردی ملاک ما گستره همکاری با صنعت است و در عرصه آموزش
هم ملاک ما دید مراکز علمی و صنعتی ایران و حتی خارج از ایران به فارغ التحصیلان این دانشگاه است . با وجود توفیقات دانشگاه
صنعتی شریف در این چند زمینه و رضایت وزارت علوم از این دانشگاه، باز هم ما از حیث علمی خودمان را با دانشگاه های معروف
دنیا می سنجیم و فکر می کنیم هنوز راه زیادی را باید بپیماییم .

وقتی بحث جنبش نرم افزاری مطرح می شود، بحث گذر از وضع موجود به موقعیت آرمانی مطرح خواهد شد . خوب است در این
جا این بحث را مطرح کنیم: ما چه انتظاراتی از دانشگاه ها در زمینه علمی داشتیم که در وضعیت کنونی نتوانسته ایم به آن دست
پیدا کنیم؟ به عبارت دیگر، دانشگاه در یک جامعه چه کارکردی باید می داشت که دانشگاه ها در جامعه ما نتوانسته اند آن کارکردها
را داشته باشد؟

به نظر من، از آن جا که دانشگاه به سبک و سیاق کنونی آن در کشور ما یک محصول وارداتی است، ما باید ببینیم دانشگاه های
معتبر دنیا در زمینه حل مسائل اجتماعی چگونه عمل می کنند؟ چه اندازه با صنعت و مدیریت در عرصه های مختلف همکاری
دارند؟ البته حساسیت های دینی و ملی را هم ما باید مد نظر قرار دهیم . اما در بعد علمی و کاربردی ما باید خود را با دانشگاه های
معتبر دنیا بسنجیم . البته در مقام مقایسه نباید به سرعت به سراغ دانشگاه هایی مثل MIT ، استنفورد، برکلی و . . . برویم بلکه
باید مرحله مرحله پله های ترقی را در زمینه علمی و فنی طی کنیم . در شرایط کنونی، به نظر من، دانشگاه های ایران حتی در مقام
مقایسه با دانشگاه های کشورهایی همچون چین، هندوستان و حتی ترکیه و مصر از حیث شاخص های علمی پایین تر است . سهم ما
در تولید علم و تکنولوژی در مقایسه با این کشورها در وضعیت مناسبی قرار ندارد و برای رسیدن به آن وضعیت علمی که بتوان در
دنیای علم و فن حرفی برای زدن داشت، نیازمند یک حرکت علمی است که در حال حاضر این حرکت مقداری در کشور شروع شده
و آثارش را می بینیم; برای مثال اگر آمار مقالات بین المللی ISI را در دو سه سال اخیر ملاحظه کنید، خواهید دید که شیب این
منحنی در مورد کشور ما به طور محسوسی تغییر کرده است . مجلات و کنفرانس های علمی که قبلا در کشور ایران انگشت شمار
بود، الان وضعیت بهتری پیدا کرده است .

دانشگاه شریف موفقیت های خود را مدیون چیست؟

در دانشگاه صنعتی شریف، به خاطر جو ویژه ای که از قدیم داشته، انسجامی قوی بین استادان و دانشجویان و مسؤولان وجود
داشته و دارد . این انسجام و همبستگی بین اجزا و عناصر این دانشگاه، به ایجاد جو علمی و پژوهشی و آموزشی در دانشگاه کمک
شایانی کرده است . همین انسجام و همبستگی باعث شده در مواقعی که به قول معروف پای حیات دانشگاه به میان می آید، اجزا و
عناصر مختلف دانشگاه گرد هم جمع شوند و روی ایده هایی که به صلاح دانشگاه و باعث پیشرفت دانشگاه است تبادل نظر کنند;
برای مثال چندی پیش جمعی چهل نفری از استادان و مسؤولان دانشگاه، به صورت داوطلبانه و بر اساس یک طرح ابتکاری و
خود جوش، جلسه ای تشکیل دادند و در قالب طرح «دانشگاه شریف در سال ۱۴۰۰» در مورد آینده دانشگاه و ارتقای موقعیت علمی
آن به بحث و تبادل نظر و چاره اندیشی پرداختند . به نظر من، تنها در محیطی که از همبستگی و انسجام بالایی برخوردار باشد،
چنین حرکت های خودجوشی پدید می آید . همین جو باعث شده دانشگاه موقعیت برتری در میان سایر دانشگاه ها کسب کند .

این جو همبستگی چگونه در این دانشگاه ایجاد شده است؟

ببینید علل مختلفی در این زمینه نقش داشته است . سابقه علمی این دانشگاه، استادان و دانشجویان برجسته و برنامه ریزی هایی
که با همکاری استادان و سایر مسؤولان دانشگاه اجرا شده است، همه در ایجاد این جو نقش داشته اند; برای مثال در حال حاضر
رؤسای دانشکده ها توسط استادان همان دانشکده انتخاب می شوند . به همین دلیل ارتباط و همکاری ای صمیمی بین آن ها برقرار
خواهد شد و این صمیمیت و انسجام به کل بدنه منتقل خواهد گشت .

علاوه بر عامل همبستگی و صمیمیت که به آن اشاره کردید، چه عامل یا عوامل دیگری می توانند در پیشرفت علمی ایفای نقش
کنند؟

به نظر من، بحثی که در توسعه علمی نباید مورد غفلت قرار گیرد، بحث بودجه و امکانات است . شما هزینه و امکانات این دانشگاه
را که به قول بسیاری از فرهیختگان از بهترین دانشگاه های ایران است، با دانشگاه های معروف دنیا مقایسه کنید . با این وضع
نمی توان با آن دانشگاه ها رقابت علمی کرد . به هر حال، توفیقات یک دانشگاه در سه زمینه یاد شده را باید با بودجه و امکانات آن
دانشگاه ها مقایسه کرد .

پرداختن به مسائل سیاسی در دانشگاه چه تاثیری در روند پیشرفت علمی دانشگاه ها خواهد داشت؟

به نظر من، اگر محیط دانشگاه یک محیط سیاست زده باشد، نمی گذارد افراد دانشگاهی اعم از استادان و دانشجویان کار اصلی
خودشان را که انجام فعالیت های علمی و تحقیقی و آموزشی است، انجام بدهند . به همین دلیل، برای بهبود بستر فعالیت علمی
اول باید محیط دانشگاه را آماده کرد و این آمادگی به آن است که سیستم مدیریتی دانشگاه به صورت فراجناحی عمل کند .

بحث ساختار مدیریتی دانشگاه ها و نقش آن را در پیشبرد علم و پژوهش در دانشگاه مطرح کردید . از آن جای که مخاطبان ما
عمدتا دانشجویانند، می خواهیم ببینیم چه شرایطی باید برای دانشجویان فراهم شود تا آن ها بتوانند در زمینه توسعه