پاورپوینت کامل تربیت کننده باید خود تربیت یافته باشد ; گپی با محمد نوری زاد، کارگردان سیما و سینما ۳۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تربیت کننده باید خود تربیت یافته باشد ; گپی با محمد نوری زاد، کارگردان سیما و سینما ۳۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تربیت کننده باید خود تربیت یافته باشد ; گپی با محمد نوری زاد، کارگردان سیما و سینما ۳۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تربیت کننده باید خود تربیت یافته باشد ; گپی با محمد نوری زاد، کارگردان سیما و سینما ۳۳ اسلاید در PowerPoint :

۴

مهندس برق است و بعد از انقلاب، وارد کار سینما شده است بچه هایی که بشاگرد یادشان باشد، حتماً نام محمد نوری زاد را می توانند در میان
سازندگان آن، در کنار سید مرتضی آوینی، پیدا کند؛ البته نوری زاد را با «پروانه می نویسند»؛ می شناسند؛ ولی کارهای دیگری مانند «ما اهل
مسجدیم»، «از کراچی تا پیشاور»، در کارنامه او هست.

فضای سینما و تلویزیون کشور، یک فضای به هم پیوسته ای است و روی این حساب، می خواهیم به محتوای برنامه های تلویزیونی و ارتباطش
با جو سینمایی کشور یک نگاهی بیاندازیم. تلویزیونی که تحت تأثیر یک مدیریت وابسته به انقلاب است و مردم بر این باورند که زیر نظر
نیروهای انقلابی اداره می شود و سینمایی که به صورت خصوصی اداره می شود، در هیچ یک از اینها، شما خبری از دغدغه های واقعی مردم
نمی بینید؛ حالا ممکن است این توقع از سینما برود؛ ولی از تلویزیون چرا؟

صحبتی که شما فرمودید، صحبت ما هم هست. ما در این سال ها، این دغدغه را به ریاست سازمان منتقل کرده ایم. من شخصاً
با وی صحبت کرده ام. شما می توانید با تلویزیون بسیاری از ناهنجاری ها و مشکلات جامعه را برطرف کنید؛ می توانید مردم
را با انقلاب همراه کنید و این نگاه مردد مردم را به شوق و اطمینان تبدیل کنید؛ فقط و فقط با این هدف که دوربین شما امین
مردم باشد؛ تحلیلی که از تلویزیون ساطع می شود، تحلیل مردم باشد؛ نگرانی مردم، آرزوی مردم و انتظار مردم باشد؛ ولی
این اتفاق نمی افتد؛ چرا؟ برمی گردد به این که مسئولین تلویزیون، علاقه مند نیستند وارد تنش هایی بشوند که خارج از حوزه
مدیریتی یا اصلاً فهمشان باشد.

اینها برداشت هایی دارند که فکر می کنند برداشت درستی است و همان را اعمال می نمایند و این اعمال، در سانسور فیلم ها،
درون برنامه ریزی ها و نیز سفارشاتشان برای برنامه ریزی مشاهده می شود؛ نگاهی که عمدتاً به شکل خنثی به مسائل
می نگرد.

اتفاقاً سؤال من همین جاست؛ ما نمی خواهیم تلویزیون را به عملکرد جناحی متهم کنیم؛ ولی مثلاً زمانی که وارد جریان های سیاسی می شویم،
تلویزیون با صلابت و محکم، فلان فیلم مستند را نشان می دهد و پرده از یک ماجرایی برمی دارد؛ ولی در موضوعات دیگر، سکوت اختیار می کند.

این برمی گردد به همان سیاست گذاری کلی که در تلویزیون ما حاکم است و این را من به مدیریت ارجاع می دهم؛ یعنی یک
مدیریت ضعیف؛ یک سیاست گذاری در تلویزیون که نمی خواهد ناهنجاری منعکس شود و این، برمی گردد به مدیریت
تشکیلات صدا و سیما که نمی تواند از این بضاعت و توان بسیار بالا، به شایستگی بهره برداری کند.

تلویزیون، یک استعداد بزرگ است؛ یک رسانه بی نظیر که در منزل ما وجود دارد و بسیاری از اوقاتِ فرزندان ما و امثال ما را
صرف خودش می کند و می تواند بهترین آموزگار و بهترین هشدار دهنده باشد؛ ولی این عدم مدیریتی که در تلویزیون است،
باعث شده که این برنامه ها، به این صورت ارائه شود.

سریال هایی که ساخته می شوند، همه شبیه هم هستند و همه به نوعی ادامه همدیگرند. اینها به یک تعبیر، اهانت به مخاطب
است؛ یعنی شما مخاطب را، نیاز و شأن او را در نظر نمی گیرید.

مثل این که مردم از یک چیز دیگری در سوز و گدازند و شما سر او را به یک چیز دیگری گرم کنی. این اتفاقی است که بر اثر
مدیریت ضعیف و ناکارآمد، در تلویزیون اتفاق افتاده و این رویکرد به گونه ای است که به شخصی برنخورد و حال آن که
شأن رسانه، شأن یک ناقوس یا مأذنه ای است که پیش از ظهور فاجعه، باید همه دل ها را به ارتعاش درآورد؛ همه شوق ها را
برانگیزد؛ فهم ها را جهت بدهد و همه کاستی ها و جهل ها را برطرف سازد. این، دقیقاً نزدیک به آن مضمونی است که حضرت
امام (ره) در مورد آن فرمودند.

بله و این اتفاق نمی افتد.

علتش این است که مثلا دوستان ما در تلویزیون گفته اند که ما وارد سیاست نمی شویم تا به دوستی بر نخورد و فلان کس
ناراحت نشود؛ مثلاً به عنوان نمونه، بنده سال ۶۹ مجموعه ای مستند به اسم «روی خط مرز» ساختم. من، روی خط مرزی
سیستان و بلوچستان، این فیلم را ساختم. آن جا یک مدرسه ای بود که کلاس هایش درون طویله تشکیل می شد و درست مقابلِ
یک مدرسه شیک و زیبا بود که توسط آموزش و پروش ساخته شده بود و ۶ ماه بود که به خاطر یک لوله پولیکا که پیمانکار
می گفت اصلاحش به عهده آموزش و پرورش است و آموزش و پرورش می گفت به عهده پیمانکار، این بچه ها توی طویله
درس می خواندند و مدرسه افتتاح نمی شد و ما هم برای پخش چنین برنامه ای، مشکل داشتیم که اگر شما می خواهید از رئیس
آموزش و پرورش زابل انتقاد کنید، به نظام برمی خورد و تضعیف نظام است.

این اتفاقی بود که توی این سال ها افتاد که مثلاً ما نیامدیم بخشدار فلان جا را تهدید کنیم و از او انتقاد کنیم و گفتیم تضعیف
نظام است؛ یعنی نظام را از یک بخشدار آویختیم؛ نه این که یک بخشدار را به نظام بیاویزیم و قیچی کنیم. نظام را از آدم ها و
دزدها و ناهنجاری ها آویختیم و گفتیم که آقا سراغ این ناهنجاری ها و دزدی ها و ناشایستگی ها نروید تا مبادا نظام تضعیف
شود. این،