پاورپوینت کامل چیستی صهیونیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل چیستی صهیونیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل چیستی صهیونیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل چیستی صهیونیسم ۶۵ اسلاید در PowerPoint :

۱۰

صهیون، در زبان عبری، به معنای پُر آفتاب و نیز نام کوهی در جنوب غربی بیت المقدس است. کوه صهیون، زادگاه و آرامگاه
داود پیامبرـ علیه السلام ـ و جایگاه سلیمان ـ علیه السلام ـ بود. گاه این واژه نزد یهودیان، به معنای شهر قدس، شهر برگزیده و
شهر مقدس آسمانی به کار می رود؛ ولی در متون دینی یهود، صهیون، اشاره به آرمان و آرزوی ملت یهود برای بازگشت به
سرزمین داود ـ علیه السلام ـ و سلیمان ـ علیه السلام ـ و تجدید دولت یهود دارد. به دیگر سخن، صهیون برای یهود، سمبل رهایی از
ظلم، تشکیل حکومت مستقل و فرمان روایی بر جهان است و از این رو، یهودیان خود را فرزندان صهیون می دانند.

صهیونیسم، به جنبشی گفته می شود که خواهان مهاجرت و بازگشت یهودیان به سرزمین فلسطین و تشکیل دولت یهود
است. صهیونیسم، همانند شووینیسم (ناسیونالیسم افراطی) است که با خوار شمردن ملت ها و نژادهای دیگر و با غلوّ در
برتری خود، در پی دست یابی به قدرت سیاسی است. این جنبش، در نیمه اوّل قرن ۱۳ شمسی/نیمه دوم قرن ۱۹ میلادی در
اروپا، پا به عرصه حیات گذاشت؛ ولی واژه صهیونیسم، نخستین بار توسط تئودور هرتصل۱ به کار رفت و سپس ناحوم
ساکولو۲ ـ مورّخ صهیونیست ـ در کتاب «تاریخ صهیونیست» از آن سخن گفت.۳

صهیونیسم، تنها دارای ابعاد و معانی سیاسی (صهیونیسم سیاسی) نیست؛ بلکه ابعاد و معانی دیگری همچون صهیونیسم
کارگری، فرهنگی، دمکراتیک، رادیکال و توسعه طلب را نیز در بر می گیرد. مشهورترین تقسیم صهیونیسم، طبقه بندی آن به
دو بخش سیاسی و فرهنگی (دینی) است. صهیونیسم سیاسی، خواهان بازگشت یهودیان به فلسطین است که با تدوین کتاب
«دولت یهود» توسط هرتصل در ۱۲۶۳ش./۱۸۹۴م. زاده شد. امّا صهیونیسم فرهنگی، مخالف مهاجرت یهودیان در قرن ۱۴
شمسی/۲۰ میلادی به فلسطین است؛ زیرا در انتظار انسان رهایی بخش۴ در آخرالزمان نشسته که یهودیان و تمام ادیان را به
سرزمین ابراهیم ـ علیه السلام ـ و موسی ـ علیه السلام ـ یا سرزمین نجات بازگرداند.۵

صهیونیسم به دینی و غیر دینی نیز تقسیم می گردد؛ صهیونیسم دینی، اندیشه ای است که اعتقاد به بازگشت به سرزمین
موعود دارد. این باگشت در زمانی که پروردگار مشخص و به شیوه ای که او تعیین می کند، انجام خواهد شد و این کار به
دست بشر انجام پذیر نیست. پیروان این اندیشه، گروهی یهودی (صهیونیسم) و شماری عیسوی (صهیونیسم مسیحی)۶
هستند. در مقابل، در صهیونیسم غیر دینی و غیر یهودی، کسانی جای دارند که با تکیه بر استدلال های تاریخی، سیاسی و
علمی به اسکان یهودیان در فلسطین مشروعیت می بخشند. این همان صهیونیسم لائیک (غیر دینی) است که تنها مفاهیم
سیاسی خویش را به زبان دین بیان می کند. بنابراین، صهیونیسم همواره به معنای یهودیت نیست؛ بلکه گاه به مفهوم حرکتی
برای غیر یهودی کردن یهودیت نیز به کار می رود.۷

یهودآزاری؛۸

صهیونیست ها مدعی اند که صهیونیسم، پاسخی به یهودآزاری است. به عقیده آنان، دولت ها و ملت ها به بیماری علاج ناپذیر
یهودستیزی دچار شده اند. بنابراین، یهودیان را، در هر کجا باشند، عنصر بیگانه به حساب می آورند و آنان را در آشکار و
پنهان آزار می دهند. حیم وایزمن۹ (متوفای ۱۳۳۱ش./۱۹۵۲م.) در این باره می گوید: «ضدیت با یهود، میکروبی است که هر غیر
یهودی هر کجا باشد و هر چند که خود منکر باشد، بدان آلوده است» و به بیان دیگر، آنان یهودستیزی را بلایی ازلی و ابدی
می دانند که تنها در پناه یک دولت یهودی می توان از آن رهایی یافت.۱۰

صهیونیست ها، به نمونه های بسیار از یهود آزاری در طول تاریخ اشاره می کنند. از نظر آنان، یهود آزاری با شکست دولت
یهودی اسرائیل و جهودا (یهودا)،۱۱ به ترتیب در ۷۲۱ و ۵۸۶ ق.م. توسط آشوریان و بابلیان آغاز و در نتیجه با پراکنده شدن
یهودیان به نقاط دیگر جهان ادامه یافت و به تدریج، روند رو به رشدی به خود گرفت؛ به گونه ای که نقطه اوج آن در آلمان
هیتلری به چشم می خورد. در این دوره طولانی، یهودیان در امپراتوری روم، کشور لهستان، روسیه تزاری و… بارها سرکوب
و شکنجه شدند و تنها در سال ۷۷۰ ش./۱۳۹۱م. هفتاد هزار نفر به دلیل نپذیرفتن دین مسیح ـ علیه السلام ـ در اسپانیا جان خود
را از دست دادند. افزون بر آن، یهودیان همواره از حق مالکیت در برخی از مناطق جهان و نیز اشتغال در برخی حرفه ها
محروم بوده و اغلب در «گتو»ها۱۲ به سر برده اند.۱۳

البته این ادعاهای صهیونیسم، به هیچ وجه قابل اثبات نیست؛ زیرا برخی از نمونه های تاریخی یهودآزاری، مانند آن چه
صهیونیست ها درباره یهودسوزی در آلمان مطرح می کنند، بیش از حد بزرگ شده اند. صهیونیست ها در این مورد، با
سلطه ای که بر ابزارهای تبلیغی جهان و به کارگیری آن دارند، به مظلوم نمایی پرداخته اند. و نیز برخی قصه های یهودآزاری،
ساخته و پرداخته یهودیان و صهیونیست هاست. هدف از این دروغ پردازی ها این بود که به روند مهاجرت یهودیان به
فلسطین و تأسیس یک دولت یهودی شتاب بخشند. دیوید بن گوریون۱۴ (متوفای ۱۳۵۲ ش./۱۹۷۲م.) می نویسد: «اگر قدرت
داشتم، عده ای یهودی را به کشورهای مختلف می فرستادم تا یهودآزاری را تعمّداً به وجود آورند».۱۵

شواهد دیگری بر نادرستی ادعاهای صهیونیسم در این باره وجود دارد، که عبارتنداز:

۱. مهاجرت و پراکندگی یهودیان که اغلب به دل خواه آنان و با هدف اقتصادی، به سوی پررونق ترین سرزمین ها صورت
گرفته است.

۲. یهودیان همواره در پهنه ای گسترده از خاک امپراتوری عثمانی، در صلح و آرامش می زیسته اند.

۳. یهودیان در بریتانیا، فرانسه و آلمان قرون وسطی، تحت آزار نبوده اند و حتی پس از عصر نوزایی، وضع اجتماعی آنان
بهبود یافت.

۴. رنج و دردی که میلیون ها برده آفریقایی سیاه پوست، در انتقال و اسکان اجباری به غرب متحمل شده اند، بیش از رنج و
دردی است که بر یهودیان وارد آمده است. جالب این که صاحبان برخی از کشتی های حاملِ بردگان، سوداگران و بانک داران
یهودی بوده اند.

۵. وقوع یهودآزاری را در حد پایینی می توان پذیرفت که آن هم به ویژگی های فردی و اجتماعی یهودیان، مانند جمع گریزی و
اشتغال در مشاغل غیر مولد، چون رباخواری باز می گردد۱۶ و نیز ریشه در منازعه دائمی کلیسا و کنیسه دارد. به هر روی،
نقش یهودآزاری ساختگی در تولد صهیونیسم، آن چنان بزرگ بود که هرتصل آن را موهبت الهی نامید. اگر صهیونیسم
محصول یهودآزاری است، پس چرا صهیونیسم به نوعی یهودآزاری از طریق تبعیض بین یهودیان سفاردی و اشکنازی۱۷
مبدل شده است؛ سوءالی که صهیونیست همچنان آن را بی پاسخ گذاشته اند.۱۸

سرمایه داری غرب و پیدایش صهیونیسم؛

صهیونیسم، مولد دوران تحول و انتقال سرمایه داری غرب به مرحله امپریالیسم نیز به شمار می رود. در این دوره، همه
قدرت های بزرگ، برای تأمین منافع استعماری، فعالانه در پی یافتن جای پایی محکم، در خاورمیانه شدند. برای دست یابی به
این هدف، نخستین بار ناپلئون بناپارت (امپراتور فرانسه)، به جلب همکاری یهودیان علیه امپراتوری عثمانی دست زد که البته
در این کار توفیقی به دست نیاورد؛ سپس بیسمارک (صدر اعظم سابق آلمان) برای پاسداری از خط راه آهنی که قرار بود از
برن ـ شهری در آلمان ـ به بغداد کشیده شود، اقدام به جذب و به کارگیری یهودیان کر؛۱۹ امّا سرانجام، این انگلیس بود که به
آرزوی دیرینه اش، یعنی خلق اندیشه صهیونیسم و ترغیب یهودیان اروپای شرقی، روسیه و غرب، برای مهاجرت به فلسطین
و تشکیل یک دولت یهودی که حافظ منافع آن کشور باشد، دست یافت.۲۰

دلایل بسیاری در تأیید نقش قدرت های بزرگ استعماری، به ویژه انگلیس، در پدید آمدن صهیونیسم و رژیم اشغال گر قدس
در دست است. در ۱۲۱۹ ش./۱۸۴۰م. روزنامه تایمز لندن اعتراف کرد که پیشنهاد استقرار یهودیان در سرزمین فلسطین،
مورد حمایت پنج قدرت بزرگ جهانی است؛ سپس هرتصل چنین فاش کرد: «بازگشت به سرزمین پدرانمان… از بزرگ ترین
مسائل سیاسی مورد علاقه قدرت هایی است که در آسیا چیزی می جویند»؛ امّا همان گونه که گذشت، انگلیس گوی سبقت را از
دیگر قدرت های اروپایی ربود و با ابداع اندیشه صهیونیسم۲۱ زمینه تأسیس رژیم غاصب اسرائیل را فراهم آورد. به بیان
دیگر، پس از یک منازعه طولانی میان صهیونیست ها، سرانجام صهیونیست های انگلوفیل،۲۲ جناح وابسته به وایزمن، موفق
به تثبیت فلسطین ـ مکان مورد نظر انگلیس ـ به عنوان جایگاه نهایی یهودیان گشتند.۲۳

یهودیان تنها نامزد تشکیل دولتی حافظ منافع غرب، در منطقه حساس و استراتژیک خاورمیانه بودند؛ زیرا به عقیده لرد ارل
شافتسبُری هفتم،۲۴ که از رجال سیاسی بریتانیا و نیز یک صهیونیست مسیحی بود، اسکان یهودیان در فلسطین نه تنها برای
انگلستان که برای سراسر دنیای متمدن ( غرب) سودمند خواهد بود. هرتصل نیز معتقد بود که یهودیان می توانند حلّال
مشکل غرب در خاورمیانه باشند.ماکس نوردو، از صهیونیست های معروف، معتقد بود که “ما فرهنگ اروپایی را… همچنان
حفظ خواهیم کرد… ما به این فکر که باید آسیایی شویم، می خندیم». پیش تر نیز یک کشیش مسیحی پیشنهاد کرده بود، که
برای حفاظت از هندوستان زیر سلطه انگلیس، لازم است یهودیان در فلسطین ساکن شوند. به هر حال، صهیونیست ها خود را
مشعل دار تمدن غرب می دانند؛ تمدنی که در تلاش است تا دموکراسی را در خاورمیانه و قلب آن حاکم کند.۲۵

نتیجه این که نیازهای فرهنگی، سیاسی، اقتصادی و نظامی غرب، به ویژه انگلیس، موجب پدید آمدن جریان فکری
صهیونیسم و اسکان یهودیان در فلسطین گردید؛ جریانی که با غیر دینی (سیاسی) کردن یهودیت، در پی تحقق و حفظ منافع
استعماری در خاورمیانه برآمد؛ در حالی که یهودیت دین دار ممکن بود برای غرب خطرآفرین باشد.۲۶

بورژوازی یهود:۲۷

از اواخر قرن دهم شمسی/شانزدهم میلادی، یهودیان سفاردی از اسپانیا و پرتقال طرد شدند و در کشورهای عثمانی، هلند و
فرانسه سکونت گزیدند. آنان به دلیل مهارت در بانک داری و با بهره مندی از روابط تنگاتنگی که با سفاردی های عثمانی
داشتند، به آسانی به عرصه تجارت جهانی وارد شدند و بدین سان، نخستین گام را در شکل دهی به بورژوازی یهود
برداشتند.۲۸ در قرن یازدهم شمسی/هیجدهم میلادی نیز با ارتقای وضع اجتماعی اروپاییا