پاورپوینت کامل اسیر زنجیر دلهره ۷۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اسیر زنجیر دلهره ۷۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۷۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اسیر زنجیر دلهره ۷۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل اسیر زنجیر دلهره ۷۴ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

با اضطراب چه کنم؟

اضطراب، عبارت است از ترس، ادراک، پریشانی و دل تنگی و ناراحتی که وقتی امنیت فردی
ما به نوعی مورد تهدید قرار گرفته، آن را احساس می کنیم. احساس اضطراب، یک نشانه
برای مشکلی است که باید حل شود و برای رسیدن دوباره به آرامش روانی، باید کاری
انجام دهیم.

از آن جا که اضطراب، احساس دردناکی است، به ما آموخته اند که سعی کنیم ازآن
بپرهیزیم و از آن فرار و انکارش کنیم.

همه ما تجربه سعی در مهار اضطراب از راه های ذکر شده را داریم و می دانیم که اینها
زیاد مؤثر نیستند و احساس اضطراب را از بین نمی برند. تا زمانی که ما نتوانیم با
این احساسات روبه رو شده، به طور مؤثری با آنها برخورد کنیم، از بین نمی روند.

به یاد بیاورید زمان هایی را که از برخوردی کنار رفته اید و احساسی بسیار بدتر از
زمان شروع آن داشته اید؛ چون جرأت عمل کردن نداشتید. چند موقعیت از دست رفته را
می توانید به یاد آورید؟ چه بسیار موقعیت هایی را برای دوستی یا عشق، یا کار یا
تجربیات جالب تازه از دست داده اید؛ چون نمی توانستید احساس خود را بیان کنید.
همچنین کلماتی که می توانست تمام فرق ها را به وجود آورد، ناگفته ماندند و در
درونتان، در دام شک و گیجی گرفتار شدند و وقتی بعداً به این موضوع فکر می کنید،
می گویید: «ترسیدم». یکی می گفت: غم انگیزترین کلمات هر زبانی، اینها هستند:
«می توانست باشد» و اغلب مسئول تمام این موقعیت های از دست رفته، اضطراب است.

همه ما می دانیم که احساساتی که در اضطراب به هم آمیخته اند، نمودهای بدنی هم
دارند. کف دست عرق کرده، پیشانی تر و چسبناک، زیر بغل پرعرق، دستان یا زانوان
لرزان، دل شوره، تنش ماهیچه های گردن، لب ها، فک ها یا شقیقه ها، صدای لرزان یا
شکننده، قلب پرتپش، دهان خشک، تنفس تند و کم عمق، سوء هاضمه، میگرن، سردرد و خستگی
همه نمودهای بدنی اضطراب هستند. در این حالات ما واقعاً قادر نیستیم کاری را که
می خواهیم، انجام دهیم یا روابط ارضاکننده ای داشته باشیم. به این تجربه درباره
احساس اضطراب دقت کنید:

«من در خانواده ای بزرگ شدم که اهل بیان و اظهار نبودند و هیچ کس افکار و احساسات
خود را بیان نمی کرد. وقتی بچه بودم، یاد گرفتم همان چیزهایی را به والدینم بگویم
که آنها دوست داشتند بشنوند. می گذاشتم آنها به جای من تصمیم بگیرند و من انتظارات
آنها را بر می آوردم و آن گونه بودم که آنها از من انتظار داشتند.

من همین رفتار را در زندگی خانوادگی خودم نیز داشتم و هفت سال تمام سعی کردم نقش یک
همسر کامل را زندگی کنم. شغل همسر من ایجاب می کرد که مدت زمانی طولانی -گاهی
ماه ها- به سفر برود. در آن مدت تنهایی، متوجه شدم که من وجود ندارم و در تمام
زندگی، ادامه یا بازتاب کس دیگری بوده ام. از احساسی که داشتم، کاملاً گیج شدم و
سعی کردم آن را سرکوب کنم. از داشتن چنین احساسی، شرم می کردم. چرا وقتی همه چیز
دارم، باید تا این حد خشمگین و رنجیده باشم؟ پس از آن، سردردهای میگرنی من شروع شد؛
صورت و دست و پایم بی حس شدند و نمی توانستم بخوابم. خود را در گنجه پنهان می کردم
تا فرزندم هق هق گریه هایم را نشنود. از دکتری به دکتر دیگر می رفتم و متقاعد شده
بودم که دچار یک بیماری کشنده مانند تومور مغزی یا سرطان مغز هستم. وقتی تمام
آزمایش ها منفی بودند، ترسیدم گرفتار بیماری روحی باشم. خوشبختانه مرا پیش
درمان گری فرستادند و او به من گفت که گرفتار «حمله های اضطراب» هستم. از آ ن جا که
من نمی توانستم احساسات شدیدم را از طریق کلمات بیان کنم، بدنم با نشانه های ترسناک
جسمی، آنها را به جای من بیان می کرد. وقتی شروع به آموختن تشخیص احساسات، قبول
کردن آنها و بیان مناسب آنها کردم، آثار بدنی، ناپدید شدند».

بسیاری از مردم، اهمیت اضطراب و آثار آن را دست کم می گیرند. آنها تصور می کنند که
اگر کارهای روزانه شان را ادامه دهند و با چیزهای اضطراب آور روبه رو نشوند،
احساسات بد از آنها دور می شوند و آنها می توانند بدون اضطراب و نگرانی، به زندگی
ادامه دهند. اگر ممکن بود که چنین اتفاقی بیفتد، روبه رو شدن و برخورد مستقیم با
اضطراب، تا این حد مهم نبود. حقیقت این است که چنین احساساتی خود به خود فرو
نمی نشینند.

وقتی ما مسائل اضطراب آور را حل نکنیم، نتایج می توانند کاملاً جدی باشند. اگر
همواره به علائم هشدار دهنده اضطراب بی اعتنایی کنید، احتمال دارد که از راه های
غیرمعتبرتر، پاسخ بدهید؛ یعنی دیگر خودتان نباشید و سرانجام و به تدریج، تماس با
خودتان و بقیه دنیا را از دست می دهید.

نگاهی مثبت به اضطراب

به جای این که اضطراب از شما سلب صلاحیت کند، می توانید آن را به موقعیتی برای رشد
مبدّل سازید و حتی ممکن است وقتی احساس اضطراب می کنید، بتوانید به طور خوشایندی،
هیجان زده شوید؛ چون آن را نشانه دعوت به مبارزه، برای حرکت به سطحی جدید می دانید.

کیر کگارد در کتاب «فرضیه ترس» می نویسد: «همیشه باید اضطراب و نگرانی را به صورت
جهت نمایی به سوی آزادی دید». آزادی، هدف رشد شخصیت است و کیر کگارد آن را به صورت
«امکان» مشخص می کند. اضطراب، بخشی از تجربه است. هر چه امکان بیشتر باشد، نیروی
بالقوه اضطراب، بیشتر است. خود بودن، به ظرفیت برخورد با هیجان و حرکت از طریق آن،
به صورتی مؤثر بستگی دارد.

برای روبه رو شدن با حضور اضطراب، به عنوان موقعیت مناسبی برای رشد مثبت، بهتر است
به آن، از طریقی متفاوت و مؤثر نگاه کرد. سه قدم مفید برای این کار، عبارتند از:

۱. تشخیص و پذیرش اضطراب

به یاد داشته باشید که هیجان، علامت امکان رشد برای شما و امکان توسعه یافتن است؛
یعنی توسعه یافتن یک موقعیت بالقوه شما و به هیجان آمدن و برانگیخته شدن و یا به
وجود آمدن آن و شما می توانید به صورتی سازنده، با آن روبه رو شوید.

۲. تصمیم برای حل مسئله اضطراب آور

در مورد راه های سازنده ای که از طریق آنها می توان با اضطراب روبه رو شد، فکر
کنید؛ تصمیم بگیرید؛ خطر کنید و ایستادگی کنید؛ تا به هدف برسید؛ چون اگر به صورتی
مسئولانه و مؤثر، دست به عمل نزنید، در درازمدت، خطر بسیار بزرگ تری شما را تهدید
می کند؛ حتی اگر خطر شکست یا عدم قبول دیگران را بپذیرید، و درغیر این صورت، یعنی
تصمیم به عمل نکردن، به قیمت احساس بی ارزشی در خودتان تمام می شود که بسیار بدتر
است.

۳. اقدام برای حل مشکل

فکر کردن درباره مشکل، به تنهایی کافی نیست. باید بدانید که اگر کاری بکنید، احساس
خوبی خواهید داشت؛ پس باید عمل کنید و اگر دوباره عمل کنید، قدرت و جرأت می آید و
آن وقت، انگیزه روبه رو شدن و گذشتن از دیگر وضعیت های اضطراب زا را به دست خواهید
آورد.

در مورد روابط شما با دیگران، حرکت و گذشتن از وضعیت های اضطراب زا، بُعد دیگری
دارد. امروزه بسیاری از خانم ها، به این دلیل اضطراب را تجربه می کنند که دیدشان
نسبت به خود، در رابطه با دیگران، تغییر می کند. این دید با آن چه دیگران عادت
کرده اند که انتظار داشته باشند، سازش ندارد. بیشتر هیجانات و اضطرابات، در نتیجه
دوگانگی بین طرز رفتاری که می خواهیم داشته باشیم و آن چه دیگران از ما انتظار
دارند، بروز می کند. گاهی احساس می کنیم که اگر با انتظارات آنها سازش کنیم، به
قبول آنها می رسیم و احساس می کنیم که اگر این کار را نکنیم، مورد قبول نخواهیم
بود. خانم ها می گویند:

«من تغییر کرده ام؛ اما دیگران مرا آن طور که قبلاً بودم، شناخته اند. بنابراین،
هنوز احساس می کنم که وقتی آنها هستند، باید رفتار گذشته را داشته باشم».

«برای من خیلی آسان تر است که با آدم هایی که تازه با آنها آشنا می شوم، رفتاری را
داشته باشم که می خواهم».

«تغییر یافتن، خیلی مشکل است؛ مخصوصاً وقتی آدم احساس کند که هیچ کس غیر از خودش
با او موافق نیست».

بسیاری از خانم ها گاهی متوجه می شوند که ترس های آنها از عدم پذیرش دیگران،
بی اساس است. آنها کشف می کنند که وقتی جرأت می کنند حرف دلشان را بزنند و از طریق
خودشان عمل کنند، خیلی از مردم، آنها را تحسین می کنند و به آنها احترام می گذارند؛
بیشتر با آنها ارتباط برقرار می کنند و حتی بیشتر دوستشان دارند. همچنین دیگران
جرأت خطر کردن و پیشروی آنها را تحسین می کنند و حتی کم کم خودشان رفتارهای آنها را
می آموزند. این تجربه، شاید گویای این مطلب باشد:

«من همین شنبه از دانشگاه فارغ التحصیل شدم؛ چه سعادتی! تو شاید خودت ندانی؛ اما
پشت کار و فارغ التحصیلی تو بود که مرا از این راه سخت گذراند. به نظر می آمد تو
این راه را چنان تند رفتی و آن قدر زود تمام کردی که من فهمیدم خودم هم می توانم
این کار را بکنم».

از این مهم تر، این که وقتی انسان جرأت و جسارت به خرج می دهد و از وضعیت های سخت
می گذرد، احساس وابستگی کمتری نسبت به قبول و قضاوت مردم دارد. «وقتی انسان شروع
می کند به اعتماد کردن به درک ها و قضاوت های خودش، روز به روز بیشتر احساس می کند
که توانایی آن را دارد که از وضعیت های اضطراب آور بیشتری بگذرد».

چگونگی رفتار با اضطراب

هر بار احساس اضطراب می کنید، چگونگی رفتار با آن را خود انتخاب می کنید. شما یا
وجود اضطراب را انکار می کنید یا سعی می کنید آن را به روی خود نیاورید و از آن
اجتناب کنید یا از آن فرار می کنید و امیدوار هستید که خودش از بین برود؛ یا وجود
آن را تشخیص می دهید و برای حل مسئله ای که به وجود آورنده اضطراب است اقدام
می کنید.

نتیجه رفتار ها:

وقتی در وضعیت های اضطراب آور، کاری نمی کنید

وقتی در وضعیت های اضطراب آور، دست به عمل می زنید

انتخاب عدم حرکت از میان اضطراب به معنای عدم قبول مسئولیت، برای رسیدن به
نیازهاست.

حرکت از میان اضطراب، عملی قاطعانه، مسئولانه و مؤثر است.

مسئله حل نمی شود و شما اغلب گرفتار اضطرابی عمیق تر و بیشتر می شوید.

شما احساس درست بودن دارید؛ اضطراب از میان می رود؛ آشوب درونی ناپدید می شود و
مسئله حل می شود.

عزت نفس شما نزول می کند، از خودتان ناامید می شوید و نسبت به خودتان خشمگین هستید.

اعتماد به نفس وعزت نفس شما افزایش می یابد از خودتان خوشتان می آید.

کشمکش درونی ادامه می یابد؛ یک شکست دیگر در عمل اضافه می شود والگوهای گذشت، تأیید
می گردند.

شماانگیزه بر عهده گرفتن و انجام مسائل مشکل تر وموقعیت های سخت تری را پیدا
می کنید.

شما به آگاهی خود نمی افزایید؛ رشد نمی کنید؛ پیشرفت خود را متوقف می سازید و به
خودتان اجازه نمی دهید که تجربه تازه ای داشته باشید.

شما خودآگاه تر می شوید و امکانات و قدرت و رهبری تان را توسعه می بخشید.

شماموقعیت های بیرون آمدن از زندان درون را از دست می دهید.

احساس خلاقیت می کنید و سطح تازه ای از شخصیت شما آشکار می شود.

شما نه تنها از کشمکش احتراز نمی کنید، بلکه کشمکش های تازه ای هم به وجود
می آورید.

شما کشمکش درونی خود را حل می کنید و می توانید به جلو حرکت کنید.

بیشتر درخود فرو می روید و هر چه زمان می گذرد، روابط اجتماعی تان کاهش می یابد.

هر چه زمان می گذرد، بیشتر از انزوا خارج می شوید و روابط اجتماعی بهتری به وجود
می آورید.

درجه بندی اضطراب شم

اولین قدم برای مقابله با اضطراب، این است که نوعی درجه بندی و نوعی فهرست، براساس
اهمیت، از وضعیت های اضطرا ب زا در زندگی خود، تهیه کنید؛ مثلاً فهرستی از ده وضعیت
زندگی تان که معمولاً در آنها به دلیل اضطراب زا بودنشان درست عم