پاورپوینت کامل اگر ما کتابخوان باشیم…;بررسی معضل کمبود مطالعه در دانشگاه ها در گفت وگو با دانشجویان ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل اگر ما کتابخوان باشیم…;بررسی معضل کمبود مطالعه در دانشگاه ها در گفت وگو با دانشجویان ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل اگر ما کتابخوان باشیم…;بررسی معضل کمبود مطالعه در دانشگاه ها در گفت وگو با دانشجویان ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل اگر ما کتابخوان باشیم…;بررسی معضل کمبود مطالعه در دانشگاه ها در گفت وگو با دانشجویان ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

۲۸

موضوع کتابخوانی و مطالعه، یک موضوع کهنه و قدیمی، اما همیشه تر و تازه در کشور
ماست. کافی است سری به آمار موجود از میزان مطالعه افراد در ایران بزنید تا خودتان
متوجه شوید که اوضاع تا چه حد خراب است. البته این که این آمارها بر اساس کدام
قوانین و ضوابط آماری و از کدام جامعه آماری گرفته شده و تا چه حد درست و قابل
اعتمادند، موضوع دیگری است که پرداختن به آن، فرصت و مجال دیگری را می طلبد؛ اما به
هر حال، به قول قدیمی ها، تا نباشد چیزکی، مردم نگویند چیزها! هر چند که پی بردن به
وجود این معضل و مشکل، یعنی پایین بودن میزان مطالعه در کشور ما و به ویژه در میان
دانشجویان – که در این مطلب، بیشتر مورد توجه ماست- کار چندان مشکلی نیست و با یک
نگاه نصفه و نیمه به کتابخانه های دانشگاهی، ممکن و میسر است. چندی پیش، در یکی از
برنامه های سیما، گزارشی از وضعیت نابسامان ساختمانی یکی از دانشگاه های تازه تأسیس
پخش می شد که در آن، به بررسی مشکلات و نواقص آن دانشگاه پرداخته بود. در یکی از
صحنه ها، اتاق کوچک و کثیفی نشان داده شد که ادعا می شد قرار است در آینده،
کتابخانه دانشگاه باشد. وقتی از رئیس دانشگاه درباره وضعیت این دانشگاه بزرگ و
مجهز! سؤال شد، آقای دکتر با خونسردی تمام پاسخ داد: شما کتابخوانش را پیدا کنید،
کتابخانه اش با من! شاید این حرف آقای رئیس، برای فرار از پاسخ گویی نسبت به مشکلات
دانشگاه تحت ریاستش بود؛ اما واقعیت دردناکی را هم در خود پنهان داشت و آن، این که
در دانشگاه های ما، با تمامی کمبود امکانات کتابخانه ای، کمبود کتابخوان، بیشتر از
کمبود کتابخانه، به چشم می خورد و همین کتابخانه های کوچک و غیرمجهز دانشگاه ها و
دانشکده ها هم جز در روزهای امتحانات، جمعیت زیادی را در خود نمی بینند و شاید هرگز
پر نشوند. البته از خوابگاه ها صحبتی نکردیم؛ چون اصلاً در طراحی خوابگاه ها-
بیشترخوابگاه ها- چیزی به نام کتابخانه پیش بینی نشده است.

اگر شما به تقویم یا سررسید خود مراجعه کنید و به روز ۲۴ آبان نگاهی بیندازید،
خواهید دید که این روز به نام روز کتاب و کتابخوانی نام گذاری شده است. ما هم به
همین مناسبت، تصمیم گرفتیم به میان شما بیاییم و نظرات شما را درباره این موضوع،
پرسیده، با خود شما مطرح کنیم. همایش دانشجویی کوثر که مرداد ماه امسال از سوی نهاد
نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاه ها، در مشهد مقدس برگزار شد، بهترین زمان بود
تا به میان عده ای از دانشجویان برگزیده برویم و با آنان گفت وگو کنیم. آن چه در
ادامه می خوانید، حاصل همین گفت وگوهاست. در همین جا از تمام این عزیزان که در این
گفت وگوها شرکت کردند، تشکر و قدردانی می کنیم.

مهم، اصل مطالعه است؛ مقدار مهم نیست

آیا می توان برای مطالعه، زمان تعیین کرد و گفت که برای یک دانشجو، این مقدار
مطالعه در روز کافی است؟ این، اولین سؤالی بود که ما از دانشجویان پرسیدیم. علیرضا
مؤذنی، دانشجوی علوم تربیتی در پاسخ به این سؤال ما گفت: «در مورد خود من، اصلاً
سقفی برای مطالعه وجود ندارد؛ یعنی تمام برنامه روزانه من مطالعه است؛ حتی چند
کتاب را کنار گذاشته ام تا اگر برنامه مطالعاتم به هم خورد، آن کتاب ها را مطالعه
کنم؛ اما در مورد دیگر دانشجویان، باید بگویم که میزان مطالعه هر فرد، باید به
اندازه وسع و توانایی او باشد؛ مثلاً درباره قرائت قرآن هم در خود قرآن داریم که هر
چقدر که می توانید، قرآن بخوانید. نکته ای که وجود دارد این است که «اصل مطالعه
باید وجود داشته باشد؛ یعنی خود نفس مطالعه باید اجباری باشد؛ اما میزان آن بستگی
به افراد دارد». مرتضی جاوید، دانشجوی مدیریت، معتقد بود که حداقل ۳ ساعت مطالعه در
روز برای دانشجویان لازم است. او گفت: «این مسئله به افراد بستگی دارد؛ اما به نظر
من برای دانشجویان، حداقل روزی ۳ ساعت مطالعه لازم است؛ بسیاری از مطالب وجود دارد
که ما نمی دانیم و نمی دانیم که نمی دانیم و با مطالعات غیردرسی، تازه متوجه آنها
می شویم. البته تفاوت آن چیزی که الان وجود دارد با این مقدار، بسیار زیاد است».

مجتبی سجادی، دانشجوی کامپیوتر، حداقل ۱ ساعت مطالعه را برای یک دانشجو لازم
می دانست؛ اما احمد یوسف زاده، دانشجوی فقه و حقوق، با مهم دانستن مطالعات غیردرسی،
نظر خود را این گونه بیان کرد: «هر دانشجو باید بر اساس آن هدفی که برای خود طراحی
کرده، میزان و نوع مطالعه خودش را تعریف کند. الان چیزهایی که در دانشگاه و کلاس
مطرح می شوند، تنها درسی هستند و به همین دلیل، من اصطلاحی دارم که می گویم بیشتر
فارغ التحصیلان ما، منگل های علمی هستند؛ یعنی در رشته تحصیلی خودشان متخصصند؛ اما
در هیچ زمینه دیگری اطلاعات ندارند. به نظر من، اگر اهمیت مطالعات آزاد یا غیردرسی
برای دانشجویان، بیشتر از مطالعات درسی نباشد، کمتر هم نیست».

مشکل چیست و راه حل کدام است؟

به راستی، علت یا علت های اصلی این مشکل، یعنی کتابخوان نبودن دانشجویان ما چیست و
راه حل آن کدام است؟ بهمن یاری در پاسخ به این سؤال، به آمار پایین مطالعه در ایران
اشاره می کند و بالا بودن IQ مردم ایران را یکی از دلایل این مشکل می داند و
می گوید: «مردم ایران به دلیل IQ بالایی که دارند، خودشان را خیلی دانا می دانند و
برای افزایش میزان دانایی و اطلاعات خودشان، نیازی احساس نمی کنند. کسب اطلاعات در
مردم ما به این صورت است که پدر من، همان چیزهایی را که از پدر خود یاد گرفته، به
من منتقل می کند و من هم عیناً همان ها را به فرزند خود انتقال می دهم و هیچ کس به
دنبال یاد گرفتن چیزهای جدید نیست». او همچنین مشکل دیگر دانشجویان را نشناختن
کتاب های خوب می داند و معتقد است که: «دانشجویان ما نمی دانند چه کتاب هایی را
باید بخوانند و سیر مطالعاتی مشخصی ندارند و هر کتابی را به آنها معرفی کنی، قبول
می کنند و دیگر علت آن را جویا نمی شوند».

علیرضا مؤذنی، این مشکل را یک مشکل درونی دانسته، می گوید: «مشکل، نبودن دغدغه ذهنی
و علاقه قلبی است. یک فرد تا یک دغدغه ای در ذهنش نداشته باشد، به سراغ یک کتاب
نمی رود. دغدغه، یعنی احساس نیاز به دانستن یک مطلب یا یک مسئله؛ یعنی اگر ما همین
طوری یک کتاب را به یک دانشجو بدهیم، می گوید من برای چه باید این کتاب را بخوانم؛
اما وقتی به دنبال دانستن یک مسئله بود، سراسر ایران را می گردد تا کتاب مربوط به
آن را پیدا کند و بخواند». او در ادامه، راه حل را نیز این گونه بیان می کند:
«خانواده ها در این زمینه نقش مهمی را بر عهده دارند. خانواده ها به طور عملی
می توانند این کار را انجام دهند؛ یعنی پدر و مادر به جای این که همواره تلویزیون
تماشا کنند، باید کتاب دستشان باشد؛ تا فرزندانشان کتابخوان شوند.

مرتضی جاوید هم خانواده و جامعه را در این زمینه مقصر می داند و می گوید: «به نظر
من، علت اصلی این مشکل آن است که ما این گونه بار آمده ایم؛ یعنی نه در خانواده
فضای کتابخوانی وجود داشته، نه در جامعه و نه در رسانه ها مانند صدا و سیما و به
همین دلیل، ما عادت به کتابخوانی نکرده ایم؛ یعنی اگر کسی در یک خانواده کتابخوان
بزرگ شود، از همان کودکی، کتابخوان بار می آید؛ اما کودکی که در چنین فضایی رشد
نکرده، سخت تر به مطالعه علاقه مند می شود. به نظر من، چون دانشجویان ما طعم و لذت
مطالعه را نچشیده اند، به سمت آن نمی آیند و باید این طعم شیرین و جذاب را