پاورپوینت کامل می خواهیم به کجا برسیم؟;«دانشجو و دغدغه دین» در گفت وگو با دکتر محمدرضا فخر روحانی، استاد زبان شناسی دانشگاه قم ۹۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل می خواهیم به کجا برسیم؟;«دانشجو و دغدغه دین» در گفت وگو با دکتر محمدرضا فخر روحانی، استاد زبان شناسی دانشگاه قم ۹۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۹۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل می خواهیم به کجا برسیم؟;«دانشجو و دغدغه دین» در گفت وگو با دکتر محمدرضا فخر روحانی، استاد زبان شناسی دانشگاه قم ۹۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل می خواهیم به کجا برسیم؟;«دانشجو و دغدغه دین» در گفت وگو با دکتر محمدرضا فخر روحانی، استاد زبان شناسی دانشگاه قم ۹۵ اسلاید در PowerPoint :

۴

اگر از خوانندگان و مشترکان سال های اول انتشار نشریه پرسمان باشید، حتماً صفحه
انگلیسی مجله یا همان English Forum را به خاطر دارید که به قلم دکتر محمدرضا فخر
روحانی (استاد زبان شناسی دانشگاه قم) نوشته می شد و توانسته بود طرفداران زیادی
برای خود دست و پا کند. البته مدت زیادی است که آقای دکتر، به دلیل مشغله های
فراوان کاری، برایمان مطلب نمی نویسد. چندی پیش متوجه شدیم که آقای دکتر، کار بر
روی پروژه ای به نام «تأثیر حادثه عاشورا بر ادبیات انگلیسی» را آغاز کرده و در آن،
به جمع آوری اشعار و متون ادبی انگلیسی مرتبط با حادثه عاشورا پرداخته است. حاصل
این کار، در کتابی با عنوان Ashura Poems in English: Explained and Annotated
گردآوری شده که به گفته خود وی، تا کنون یک جلد از آن توسط انتشارات حرم امام حسین
علیه السلام در کربلا به چاپ رسیده، جلدهای دیگر آن نیز در حال چاپ یا آماده سازی
است. ما هم تصمیم گرفتیم به این بهانه، به سراغ او برویم و گفت وگویی را با وی
ترتیب دهیم. نکته ای که در طول این گفت وگو بیش از هر چیز برای ما جالب و قابل توجه
بود، شور و حرارتی بود که در کلام دکتر، در هنگام سخن گفتن از کار بر روی اشعار
عاشورایی، وجود داشت. وقتی دکتر می گفت: «در حرم امام حسین علیه السلام با آقا عهد
کردم که تا آخر عمر بر روی این پروژه کار کنم» یا «بزرگ ترین افتخار علمی من، این
است که بر روی این پروژه کار می کنم» و یا «آرزوی من این است که به خاطر انجام این
کار، هیچ گونه جایزه یا تقدیری از هیچ کسی غیر از خود آقا دریافت نکنم»، می شد بغض
در گلو و حلقه های اشک را در چشمان او مشاهده کرد. صحبت ما با آقای دکتر، یک ساعتی
به طول انجامید و او در طول این مدت، نکات جالبی و خواندنی ای را برای ما بازگو کرد
که شما را نیز به خواندن آنها دعوت می کنیم.

***

پرسمان: جناب آقای دکتر! در ابتدای بحث، لطفاً کمی از خودتان و رشته دانشگاهی تان
(زبان شناسی) و این که چگونه به سمت این رشته کشیده شدید، صحبت کنید.

همان طور که گفتید، رشته من، زبان شناسی است و همان طور که می دانید، این رشته، یکی
از رشته های میان رشته ای است. از یک نظر، اگر شما از لحاظ تاریخی نگاه کنید،
زبان شناسی از دیرباز وجود داشته است؛ یعنی مطالعه در باب زبان و پرسش هایی درباره
زبان، همواره وجود داشته است. کتاب های تاریخ علم زبان شناسی، تاریخ این علم را به
هند باستان یا یونان باستان برمی گردانند. ما وقتی به سنت های علمی و دینی دنیا
نگاه می کنیم، در غالب آنها بحث زبان همیشه مطرح بوده است. ما وقتی اعمال دینی را
انجام می دهیم، عنصر زبان، عنصر بسیار بسیار مهمی است؛ یعنی باید یک سری الفاظ را
بر زبان بیاوریم و بگوییم و درست هم باید تلفظ کنیم.

زبان شناسی چیست؟ زبان شناسی، مطالعه علمی زبان است؛ علمی یعنی این که جهت گیری های
شخصی و حب و بغض ها در آن راه ندارد؛ یعنی ما تنها خود یک زبان را بررسی کنیم یا
این که یک زبان را با زبان های دیگر مقایسه کنیم و یا به نقش زبان در دیگر عرصه ها
بپردازیم؛ مثل زبان در عرصه دین، زبان در عرصه فرهنگ و… الان زبان شناسی در دنیا
به یک رود پرخروش و شاید به یک دریای خروشان، تبدیل شده است و در واقع، حوزه کار
زبان شناسی، بسیار گسترده شده است که من دیگر وارد جزئیات آن نمی شوم و فکر می کنم
در همین حد کافی است.

به لحاظ تحصیلات، من در دانشگاه، ابتدا زبان و ادبیات انگلیسی خواندم؛ اما بعد وارد
حوزه زبان شناسی شدم که این انتخاب، علت های مختلفی داشت. مثلاً چیزی که از گذشته
همواره برای من جالب و زیبا بود، دقت هایی بود که بر روی معانی برخی از آیات قرآن
انجام می دادم. بعضی از کلمات، بعضی از معانی و بعضی از کاربردها در آیات قرآن،
برای من خیلی جالب بود. من در یک خانواده روحانی بزرگ شدم و کتابخوان ترین فرزند
خانواده هم بودم و چون زیاد اهل ورزش و بازی نبودم، همیشه در خانه می نشستم و
کتاب های موجود در خانه را مطالعه می کردم. در میان این کتاب ها، مقدار زیادی تاریخ
اسلام، تفسیر و حتی تاریخ علم را مطالعه کردم. در کتابخانه شخصی پدرم، تقریباً
کتابی به فارسی و عربی نبود که من نخوانده باشم و در واقع، من یک کتابخوان حرفه ای
شدم و از این مطالعات، چیزهای بسیار زیادی را به صورت غیررسمی آموختم که هرچند هیچ
مدرکی هم برای آنها نگرفتم؛ اما همواره از آنها استفاده کرده ام و به درد من
خورده اند.

آن چیزی که از ابتدا برای من اهمیت داشت، این بود که عمرم را به بطالت نگذرانم.
کتابی در کتابخانه پدرم بود به نام تاریخ علوم، نوشته پیر روسو. زمانی که من در
دوران راهنمایی بودم، حدود پنج یا شش بار این کتاب را خواندم و الان که به این
موضوع فکر می کنم، خودم تعجب می کنم. این مطالعات، این مطلب را در ذهن من ایجاد
کرده بود که راه علم، راه بسیار زیبایی است و چقدر خوب است که انسان وارد این راه
شود و مجدانه به تحصیل علم بپردازد. وضعیت پدر من هم به گونه ای بود که با بسیاری
از عالمان و بزرگان حوزه، رابطه علمی زیادی داشت و بسیاری از آنان، به منزل ما رفت
و آمد داشتند و من از کودکی در جلسات آنان می نشستم و بحث های آنها را گوش می کردم؛
حتی گاهی در جلساتی حضور داشتم که تمام مدت، بحث به زبان عربی صورت می گرفت. این
وضعیت، به طور طبیعی، چیزهایی را به خزانه اطلاعات من اضافه می کرد و نتیجه آن
مطالعات و اثرات آن جلسات را الان در دانشگاه می بینم و این باعث شده که در خیلی از
زمینه ها، دارای یک قدرت استنباط باشم.

پرسمان: مهم ترین چیزی که به دنبال آن بودید، چه بود؟

از میان همه این چیزهایی که گفتم، آن چیزی که بیش از هر چیز برای من ارزشمند بود،
پیدا کردن دو بال بود؛ یکی بال علم و دیگری بال دین؛ یعنی از یک سو، ما نباید از
نظر علمی از دیگر کشورها عقب بمانیم و از سوی دیگر، وقتی ما دین داریم، دین داری ما
باید جهت دار و هدفمند باشد و سازندگی داشته باشد؛ یعنی به گونه ای باشد که به رشد
ما کمک کند؛ نه این که برای ما جمود بیاورد. این، آن چیزی است که به دنبالش بودم.

پرسمان: در این زمینه، چه شخصیت هایی برای شما جالب و جذاب بودند؟

در این زمینه، افراد و شخصیت هایی بودند که شخصیت و افکار آنها برایم خیلی جالب
بود؛ مثلاً شخصیت کسی مثل دکتر محمد اقبال یعنی همان دکتر محمد اقبال لاهوری که
دکترای فلسفه خود را از دانشگاه کمبریج انگلستان گرفته، بعد به دانشگاه مونیخ آلمان
رفته، یک دکترای فلسفه دیگر گرفته بود، برای من خیلی جالب و ستودنی بود؛ چون هم با
علم جدید جلو آمده بود و هم اصالت خود را فراموش نکرده بود.

پرسمان: آیا شما این سبک و روش را می پسندید؟

بله، خود من هم همیشه در زندگی سعی کرده ام این گونه باشم. با کشورها و دانشگاه های
غربی، رابطه و همکاری علمی دارم؛ در برگزاری کنفرانس های علمی به آنها کمک می کنم و
حتی به عنوان داور مقالات، در سمینارهای آنها شرکت می کنم؛ اما وقتی به آن جا
می روم، به عنوان یک فرد شیعه معتقد می روم. اینها تعارضی با هم ندارند؛ یعنی ما هم
می توانیم یک شیعه معتقد باشیم و هم امروزی باشیم و حرف تازه ای برای گفتن داشته
باشیم. به نظر من، اگر قرار است اسلام یک دین جهانی باشد، باید همه ما جهانی فکر
کنیم؛ اما در قالبی دینی، جهانی فکر کنیم.

پرسمان: گویا موضوع سخنرانی و مقاله شما در همایشی خارج از کشور، زیارت عاشورا بوده
است؛ لطفاً کمی در این باره توضیح بفرمایید و این که واکنش دیگر شرکت کنندگان نسبت
به مقاله شما چگونه بود.

برای پاسخ به این سؤال، باید کمی به عقب برگردم. فکر می کنم حدود چهار پنج سال پیش
بود که یکی از همکاران دانشگاهی از من پرسید: آیا در زبان انگلیسی، شعری درباره
واقعه کربلا پیدا می شود یا نه؟ سؤال به همین سادگی بود. در جواب گفتم: تا به حال
ندیده ام؛ اما منکر هم نمی شوم و باید مطالعه و تحقیق کنم. این سؤال در ذهن من بود؛
تا این که به یک کتاب به زبان انگلیسی برخوردم که در آن، سه چهار شعر درباره واقعه
کربلا به زبان انگلیسی وجود داشت. آن کتاب را خریدم و بعد از مطالعه دقیق تر، متوجه
شدم که متن انگلیسی یکی دو تا از اشعار، غلط دارد. این شعر از یک خانم هندی بود که
فارغ التحصیل دانشگاه کمبریج و یک فرد قوی و نواندیش بود و بعدها در زندگی نامه اش
خواندم که چند بار به ایران هم سفر کرده بود. شعر او درباره شب عاشورا بود که چند
اشکال ساختاری و چند اشکال مفهومی داشت. در منابع مختلف به دنبال این شعر گشتم و
حتی در اینترنت هم جست وجو کردم؛ اما چیزی پیدا نکردم و در نتیجه، متوجه شدم که اگر
بخواهم بر روی تأثیر عاشورا بر ادبیات انگلیسی کار کنم، باید به جایی بروم که نقطه
تماس این دو پدیده باشد؛ یعنی زبان انگلیسی – به عنوان زبان ملی – و فرهنگ شیعه به
عنوان زمینه اعتقادی که دو جا به ذهن من رسید؛ پاکستان و هند.

برای این کار، ابتدا به سفارت پاکستان در تهران رفتم و گفتم که قصد انجام چنین کاری
را دارم و فکر می کردم که آنها از این کار استقبال می کنند؛ اما متأسفانه آنها
رفتار بسیار بدی با من داشتند که هیچ وقت از یادم نمی رود. من به هیچ وجه انتظار
نداشتم که رایزن فرهنگی سفارت پاکستان به من بگوید که اگر خانم های کذا و کذای
ایرانی بخواهند به پاکستان بروند، ما به آنها ویزا می دهیم؛ اما شما استادان
ایرانی، برای ما از بمب اتم، خطرناک تر هستید. با این رفتار، من از رفتن به پاکستان
ناامید شدم و به هندوستان رفتم. اولین باری که به هند رفتم، تابستان بود و مسافرتم
حدود سه هفته طول کشید و من نمی دانستم که در تابستان، هوای هند چه اندازه گرم و
شرجی است و از این نظر بسیار اذیت شدم.

پرسمان: با هزینه خودتان به این سفر رفتید؟

بله، تمام سفرهای پژوهشی در زمینه ادبیات عاشورا به خارج از کشور را با هزینه خودم
انجام دادم و هیچ فرد و سازمانی از من حمایت نکرد و خودم هم از هیچ کس یا هیچ جا
کمک نگرفتم. یکی دو جا پیشنهادهایی را به من دادند که البته من نپذیرفتم. البته نه
این که در این کار از لحاظ مالی نیاز نداشته باشم، بلکه شأن این کار را بالاتر از
آن می دانم که بخواهم از کسی کمک مالی بگیرم.

پرسمان: از سفر علمی به هند، بیشتر بگویید.

سفر اول به هند، خیلی خوب و مفید و بالاتر از انتظار من بود. در آن جا به
کتابخانه های بزرگ شهر دهلی نو و دیگر کتابخانه های شهرهای دانشگاهی هند – که
کتابخانه های بسیار بزرگ و عظیمی هستند و حتی گاهی با کتابخانه های خوب اروپا قابل
مقایسه اند – رفتم و از آنها خیلی استفاده کردم. حالا شما تصور کنید که کسی برای
اولین بار به جایی برود و به تنهایی و بدون هیچ گونه کمکی، بخواهد در کتابخانه ها و
دانشگاه های مختلف، نسخه اصلی سه شعر انگلیسی درباره عاشورا را پیدا کند و بخواهد
دیوان های انگلیسی این اشعار را پیدا کند و آنها را یکی یکی ورق بزند و آن اشعار را
پیدا کند، چقدر باید زحمت بکشد؟

در این سفر، در کتابخانه ادبیات ملی هند با یک خانمی برخورد کردم که در آن جا کار
می کرد و وقتی به او گفتم که قصد انجام چنین کاری را دارم، بسیار استقبال کرد و
گفت: تمام این کتابخانه در اختیار شماست و می توانید از هر جایی که خواستید،
استفاده کنید. یک روز وقتی می خواستم در پایان کار از کتابخانه بیرون بیایم، به او
گفتم: در ازای این زحماتی که برای بنده کشیدید، من چه کاری می توانم برای شما انجام
دهم؟ او گفت: شما فقط یک ترجمه انگلیسی از نهج البلاغه برای من بفرستید. من از این
حرف، بسیار تکان خوردم و از او پرسیدم: شما شیعه هستید؟ گفت: نه. گفتم: سنی هستید؟
گفت: نه. گفتم: دین شما چیست؟ گفت: من هندو هستم. گفتم: پس نهج البلاغه و
امیرالمؤمنین علیه السلام را از کجا می شناسید؟ گفت: من چند سال پیش دچار یک بحران
روحی شدم و تا مرز خودکشی هم رفتم و به صورت تصادفی، چند جمله از امام علی شما را
در یک کتاب دیدم که مرا به فکر فرو برد و بعد، تحول عجیبی در من ایجاد کرد. به او
گفتم: شما چطور تا کنون نتوانسته اید نهج البلاغه را تهیه کنید؟ گفت: ابتدا در
کتابخانه خودمان گشتم و پیدا نکردم و بعد فکر کردم که این کتاب به زبان عربی است و
با سفارت عربستان تماس گرفتم و از آنها درخواست کردم؛ اما آنها رفتار بدی با من
داشتند؛ سپس با سفارت خانه دیگر کشورهای عربی تماس گرفتم و آنها هم همین رفتار را
با من داشتند و بعد یک نفر به من گفت: که امام علی علیه السلام تابعیت عراقی دارد.
از این رو با سفارت عراق تماس گرفتم؛ اما آنها هم گفتند: به ما ربطی ندارد و ما فقط
کار دیپلماتیک انجام می دهیم و بعد با سفارت ایران تماس گرفتم که آنان نیز جواب
منفی دادند. به همین خاطر، تا امروز نتوانستم این کتاب را پیدا کنم و امروز به ذهنم
خطور کرد که از شما کمک بخواهم. من هم وقتی به ایران برگشتم، آن کتاب را برایش
ارسال کردم.

پرسمان: نتیجه تحقیق شما به کجا رسید؟

به هر حال، اکنون حدود شش سال است که من بر روی بحث ادبیات عاشورا در انگلیسی کار
می کنم. این کار، از جمع آوری چند شعر شروع شد؛ ولی اکنون به یک کار خیلی بزرگ
تبدیل شده است. جلد اول این کار هم به چاپ رسیده و افتخار بنده این است که انتشار
این کار از طرف انتشارات حرم مطهر امام حسین علیه السلام انجام شده است. دو جلد
بعدی این کار هم آماده شده و جلد دوم در حال چاپ است.

پرسمان: درباره موضوع آخرین مقاله ای که ارائه کردید، توضیحی بفرمایید.

در آخرین سفری که من به اروپا داشتم، بحثی را درباره پرسپکتیو زبان شناسی ذکر
مصیبت های امام حسین علیه السلام انجام دادم که بسیار مورد استقبال آنان قرار گرفت.
عنوان کلی آن جلسه از همایش زبان شناسی، زبان و معتقدات دینی بود که در حدود یک سال
پیش، مسئولان این همایش، ایمیلی به من زدند و از من دعوت کردند تا به عنوان مدیر
جلسه، در این همایش شرکت کنم و من هم قبول کردم. علت این دعوت هم این بود که در
همایش سال قبل، من مقاله ای درباره دیکشنری های مربوط به حادثه عاشورا ارائه داده
بودم که مورد استقبال آنان قرار گرفته بود. سمینار امسال هم بسیار خوب و جالب بود و
افراد بسیار قوی ای از اروپا و آمریکا در آن شرکت کرده بودند و مباحث مطرح شده،
بسیار مورد استقبال قرار گرفته، آنها خیلی اشتیاق نشان می دادند.

به هر حال، آن چه در این مسیر برای من خیلی جالب بود، این نکته بود که من اصلاً فکر
نمی کردم که حادثه عاشورا این تأثیر را بر ادبیات انگلیسی گذاشته باشد و وقتی وارد
این کار شدم و این تأثیر را دیدم، بسیار برایم جالب