پاورپوینت کامل مردم و نخستین دولت ۳۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مردم و نخستین دولت ۳۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مردم و نخستین دولت ۳۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مردم و نخستین دولت ۳۴ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

آیا ولایت و حکومت پیامبر اکرمصلی الله علیه وآله بر خواست و رأی مردم مبتنی بود و اصولاً مردم و آرای آنان، چه جایگاهی در دولت پیامبرصلی الله علیه وآله داشتند؟

یکی از شبهاتی که برخی از نویسندگان معاصر، پیرامون منشأ مشروعیت حکومت اسلامی مطرح می کنند، این است که «ولایت و حکومت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بر خواست و اراده مردم مبتنی بوده است و نه بر اراده و تفویض الهی و به بیان دیگر، مشروعیت ولایت و حکومت پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله، برخواسته از پذیرش و انتخاب مردم بوده است و نه انتصاب و تفویض خداوند».

مهم ترین دلیل این ادعا، آن است که در چند واقعه تاریخی، برخی از مسلمانان با پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله بیعت کرده و بدان وسیله، مردم به پیامبر صلی الله علیه وآله، ولایت و حق حکومت داده اند. ارزیابی و نقد این شبهه، نیازمند شناخت و بررسی سه موضوع مهم، یعنی «منشأ مشروعیت حکومت پیامبرصلی الله علیه وآله»، «محتوا و ماهیت بیعت های پیامبر صلی الله علیه وآله» و «جایگاه خواست مردم در حکومت اسلامی» می باشد که به بررسی آنها می پردازیم:

الف) منشأ مشروعیت حکومت پیامبر

از دیدگاه اسلام، منبع ذاتی مشروعیت و حقانیت، اعتبار خداوند متعال است و هیچ شخصی، حق حاکمیت بر دیگری را ندارد؛ مگر آن که از جانب حق تعالی، به این منصب نایل آید. بررسی آیات متعدد قرآن، بیان گر این است که قرآن کریم، وضع قانون و حکمرانی را از اوصاف اختصاصی خداوند متعال می داند. در آیاتی از قرآن، چنین آمده است:

۱. «إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ یَقُصُّ الْحَقَّ وَ هُوَ خَیْرُ الْفاصِلِینَ؛۱ حکم جز به دست خدا نیست که حق را بیان می کند و او بهترین داوران است».

۲. «لَهُ الْحَمْدُ فِی الْأُولی وَ الْآخِرَهِ وَ لَهُ الْحُکْمُ؛۲ در این [سرای ] نخستین و در آخرت، ستایش از آن اوست و حکم و فرمان، او راست».

۳. «إِنِ الْحُکْمُ إِلاَّ لِلَّهِ أَمَرَ أَلاَّ تَعْبُدُوا إِلاَّ إِیَّاهُ ذلِکَ الدِّینُ الْقَیِّمُ؛۳ حکم، جز برای خدا نیست؛ دستور داده که جز او را نپرستید. این است دین درست؛ ولی بیشتر مردم نمی دانند».

۴. «ما لَهُمْ مِنْ دُونِهِ مِنْ والٍ؛۴ و غیر از او، والی و حمایت گری برای آنان نخواهد بود».

خداوند در این آیات، حق حکمرانی را به خود اختصاص داده و آن را از غیر خود (مانند قیصرها، پادشاهان و…) نفی کرده است؛ حکمی که لازمه اش قانون گذاری و حکومت داری در قلمرو دین و شریعت الهی است و هر قانون و نظام حکمرانی بیگانه با خدا را فاقد مشروعیت می انگارد. در آیات دیگر نیز علاوه بر الزام به حکمرانی بر اساس دین الهی، از متخلفان با عناوین «کافر»، «ظالم» و «فاسق»، یاد شده است که برخی عبارتند از:

۱. «مَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِما أَنْزَلَ الله فَأُولئِکَ هُمُ الْکافِرُونَ؛۵ و کسانی که به موجب آن چه خدا نازل کرده، داوری نکرده اند، آنان خود کافرانند».

۲. «مَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِما أَنْزَلَ الله فَأولئِکَ هُمُ الظَّالِمُونَ؛۶ و کسانی که به آن چه خدا نازل کرده، حکم نکنند، آنان خود ستم گرانند».

۳. «مَنْ لَمْ یَحْکُمْ بِما أَنْزَلَ الله فَأُولئِکَ هُمُ الْفاسِقُونَ؛۷ و کسانی که به آن چه خدا نازل کرده، حکم نکنند، خود فاسقانند». بنابراین، دو رکن مهم و اساسی حکومت، یعنی «قانون» و «حاکم»، از مواردی هستند که قرآن تعیین هر دو رکن را از شئون خداوند دانسته است و بر این اساس، منشأ مشروعیت حکومت را تنها اعتبار خداوند متعال می داند. حال پرسش

مهم در اندیشه سیاسی این است که آیا خداوند سبحان، این حق را به دیگران واگذار کرده است یا خیر؟

بر اساس دلایل عقلی و نقلی بسیار متعدد، خداوند، این اجازه و حق را به پیامبر اسلامصلی الله علیه وآله داده است و ضمن واگذاری مسئولیت ها و شئون اجتماعی و سیاسی متعدد به پیامبر صلی الله علیه وآله به وی چنین دستور داده است: «فَاحْکُمْ بَیْنَهُمْ بِما أَنْزَلَ اللَّه؛ُ۸ و میان آنان به موجب آن چه خدا نازل کرده، داوری کن» و «فَاحْکُمْ بَیْنَ النَّاسِ بِالْحَقِّ وَ لا تَتَّبِعِ آلهوی؛۹ پس میان مردم، به حق داوری کن و هرگز از هوای نفس، پیروی نکن…». دو آیه یاد شده و آیات متعدد دیگر، به طور صریح، با خطاب به پیامبر صلی الله علیه وآله، آن حضرت را مسئول و ناظر مستقیم حکومت معرفی می کند.

ب) ماهیت بیعت های پیامبر

بیعت هایی که در زمان پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله انجام شدند، زمینه ها و علت های مختلفی داشته که برخی عبارتند از:

۱. بیعت «عقبه اولی» که در موسم حج، بین پیامبر صلی الله علیه وآله و دوازده نفر از انصار به وقوع پیوست.

۲. بیعت «عقبه دوم» که بین پیامبر صلی الله علیه وآله و ۷۳ مرد و دو زن به وقوع پیوست.

۳. بیعت «شجره رضوان» که در سال هفتم هجری با جمع کثیری از مردم در حدیبیه بسته شد.

۴. «بیعه النساء» که در هنگام فتح مکه (سال هشتم هجرت)، صورت پذیرفت.

از موارد فوق و بیعت های انفرادی دیگری که افراد تازه مسلمان با پیامبر اکرم صلی الله علیه وآله می بستند، نتایج زیر به دست می آید:

۱. مفهوم بیعت، لزوماً با انتخابات سیاسی امروز یکسان نیست و بیعت در موارد متعددی که بحث از نمایندگی و سیاست نیست نیز بیعت به کار می رود.

۲. برای این که بیعت، بر نظریه «وکالت از سوی شهروندان» و