پاورپوینت کامل این بود سرگذشت انقلاب ما… ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل این بود سرگذشت انقلاب ما… ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل این بود سرگذشت انقلاب ما… ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل این بود سرگذشت انقلاب ما… ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

گفتاری از رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله خامنه ای

آن چه می خوانید، بخشی از سخنرانی رهبر معظم انقلاب، حضرت آیت الله خامنه ای در سازمان ملل است که در دوران ریاست جمهوری وی ایراد شده است و در آن به بیان ویژگی های انقلاب اسلامی ایران، پرداخته شده است.

آقای رئیس! آقای دبیرکل! حضار محترم!

من از ایران می آیم که زادگاه پرآوازه ترین و در عین حال، ناشناخته ترین انقلاب دوران های معاصر است؛ انقلابی بر پایه دین خدا و در امتداد راه پیامبران و مصلحان بزرگ الهی… راهی به درازای همه تاریخ بشر… و اکنون نیز قلمرو نظامی است که بر همان پیشینه استوار، بنا شده و به پشتوانه فرهنگ بی نظیر آن که اکنون به برکت بیداری اسلامی، غنای بیشتر یافته، تکیه کرده است.

ریشه استوار و اندیشه زیربنایی این انقلاب، «جهان بینی توحیدی اسلام» است. تفسیر انسان، تفسیر تاریخ، تحلیل حوادث حال و گذشته و آ ینده، تفسیر طبیعت، تبیین همه علائقی که انسان را با دنیای بیرون از وجود او – جهان، انسان ها و اشیا – مرتبط می کند و نیز فهم و درک آدمی از وجود خود و خلاصه همه چیزهایی که نظام ارزشی جامعه را می سازد و آن را بر اداره مطلوب خود قادر می کند… همه و همه از این جهان بینی الهی، ریشه و مایه می گیرد و منشعب می شود.

در اندیشه الهی اسلام، همه هستی، آفریده خدا و جلوه گاه علم و قدرت او و پوینده به سوی اوست و انسان، برترین آفریده و جانشین او.

در اندیشه الهی اسلام، افراد بشر، برادران و خواهران یکدیگر و همه، بندگان خدایند. میان نژادها، رنگ ها، مردم سرزمین ها، هیچ تفاوت نیست و اینها مایه برتری کس یا ملتی نیست. انسانیت، پیوسته است و تعرض به یک انسان، تجاوز به همه انسانیت است؛ بدون دخالت خصوصیات جغرافیایی و نژادی.

پیغمبران، مردم را به بندگی خدا که پتکی بر سر خودخواهی و برتری جویی است، فرا خواندند و آیینی که بهشت صفا و آرامش را، حتی پیش از بهشت اخروی، به بشر ارزانی می داشت، بدو عرضه کردند و او را به مهار کردن غریزه افزون خواهی و سلطه جویی، تشویق نمودند و از تباه شدن و هرز رفتن استعدادها و غلتیدن در لجن زار فساد اخلاقی، بر حذر داشتند و سرچشمه های فضیلت و راستی و محبت و کار و ابتکار و دانش و آگاهی را در او جاری ساختند و یاد خدا و عشق به او را که ضامن این همه و تعالی بخش روان اوست، بدو تلقین کردند.

آنها، همچنین به او آموختند که بازوی خود را برای حراست از این ارزش ها، نیرومند کند و راه را بر شیطان های شر و فساد و انحطاط آفرین، ببندد؛ با جهل و ظلم و استبداد، بستیزد و از علم و عدل و آزادی، پاسداری کند؛ بدو آموختند که باید نه ستم کند و نه ستم پذیرد؛ باید برای اجرای قسط و عدل، قیام کند و باید به راهزنان صلاح و فلاح انسان، امان ندهد. تسلیم در برابر دشمنان فضیلت و عدالت و صلاح، رضا دادن به نابودی این ارزش ها و قبول رذیلت و ظلم و فساد است.

در اندیشه الهی اسلام، دین خدا، قالب و شکل زندگی بشر است و نه تنها گوهری بر تارک آن. دین، یک نظام اجتماعی به بشر ارائه می کند و نه فقط یک سلسله عبادات و عادات؛ هر چند که عبادات و عادات نیز انباشته از روح زندگی و در جهت همان نظام است و این نظام اجتماعی، مبتنی بر همان جهان بینی و ساخته به شکل آن است. آزادی، برابری انسان ها، عدل اجتماعی، خودآگاهی افراد جامعه، مبارزه با کجی و زشتی، ترجیح آرمان های انسانی بر آرزوهای شخصی، توجه و یاد الهی، نفی سلطه های شیطانی و دیگر اصول اجتماعی نظام اسلامی و نیز اخلاق و رفتار شخصی و تقوای سیاسی و شغلی، همه و همه ملهم و زاییده آن جهان بینی و برداشت کلی از جهان و انسان است. اسلام، نظام های مبتنی بر زور و قلدری و زاینده ظلم، جهل، اختناق، استبداد، تحقیر انسان و تبعیض نژادها، ملت ها، خون ها و زبان ها را رد می کند و غلط می شمرد و با هر آن نظام و کس که به ستیزه نظام اسلامی کمر بندد، با شدت و مقاومت، می ستیزد…. و به جز آنان، با همه انسان ها ـ چه هم کیش و چه ناهم کیش ـ به محبت و مساعدت، امر می کند.

بر چنین پایه ها و با چنین هدف هایی، انقلاب اسلامی در ایران پدید آمد و نظام جمهوری اسلامی را بنا نهاد. بسیاری، پیدایش انقلاب اسلامی در بهمن ۵۷ (فوریه ۷۹) را ریشه جویی کرده و بسیاری به خطا در فهم درست این مسئله دچار شده اند. ما این پدیده عظیم را از جمله ناشی از نارسایی سیستم های موجود جهان و پوچ در آمدن شعارهای آزادی، دموکراسی و برابری در این سیستم ها می دانیم. اسلام در این تاریکی دلهره آمیز، توانست از لابلای غبار توهم و تحریفی که پیرامونش در طی چند قرن برانگیخته بودند، برق بزند. در ایران، این برق، به درخششی و سپس به طوفانی انجامید و در بسیاری از نقاط دیگر جهان، هنوز باید چشم به راه حوادث بود… نهضت بیداری مسلمانان در بسیاری از کشورهای اسلامی ـ بر خلاف آن چه تصور و تبلیغ می شود ـ فرزند انقلاب اسلامی ایران نیست؛ برادر آن است.

در انقلاب ما چند نقطه اختصاصی هست که می توان آن را استثنایی از سرگذشت معمولی انقلاب ها شمرد. من به آن نقطه ها می پردازم و در پایان، پیام خودمان را خواهم گفت.

۱. این انقلاب، حتی در شروع خود، صددرصد مردمی بود؛ نه یک گروه چریکی مسلح، نه یک حزب فعال سیاسی ـ نظامی، نه گروهی از افسران انقلابی و آزادی خواه و نه هیچ یک از دیگر انواع رایج و معمولی که تحولات انقلاب کشورها را پدید می آوردند، در انقلاب ما وجود و حضور و فعالیت نداشتند؛ فقط مردم بودند و مردم (آن هم کاملا بی سلاح) که در تهران و همه جای دیگر، چنان فضا را و خیابان ها را و محیط زندگی شهر را از وجود و حضور خود و شعارهای انقلابی خود پر کردند که دیگر جایی برای هیئت حاکم و حکومتش باقی نماند… و آنان مجبور شدند یکی یکی و دسته جمعی از کاخ ها و مراکز اقتدار خود و سپس از کشور، خارج شوند… شاه، نخست وزیر، بزرگان ارتش، وزراء و دیگر سرجنبانان، هر کدام که توانستند، از مردم گریختند….

این، پس از آن بود که در مدتی بیش از یک سال، آنان با استفاده از همه توانایی خود ـ سیاسی، نظامی، پلیسی ـ کوشیده بودند مردم را متفرق سازند و به خانه ها یا مراکز کارشان برگردانند و در این مدت، هزاران نفر از مردم جلو چشم دیگران، در خیابان، در مسجد، در دانشگاه، در محیط کار کشته شده بودند؛ اما حضور مردم، روز به روز بیشتر شده بود. در آخرین ماه ها، خشونت دستگاه، بیشتر و متقابلاً حضور مردم هم بیشتر شد. رژیم که زیر فشار خشم مردم دست از جان شسته، قادر به مقاومت نبود، مجبور شد بزرگ ترین امتیاز خود را بدهد؛ شاه رفت… و بعد از آن، عقب نشینی هایش پی در پی و سریع شد. رهبر بزرگ انقلاب که کلمه کلمه سخنانش به تک تک ملت، روح و آگاهی و درس می داد، به اتکای خداوند متعال که همه قدرت ها در ید قدرت اوست و با اعتماد به همین اراده عظیم و خدشه ناپذیر مردم، دولت انقلاب را تشکیل داد… دولت ستم شاهی خودبه خود و بی آن که راه دیگری داشته باشد، مسند را رها کرد و

گریخت… آخرین سنگرها، پادگان های خالی از سرباز و افسر بود… آنها هم گریخته بودند و بسیاری به صف مردم پیوسته، در آخرین لحظات، چند پادگان، اندکی مقاومت کردند؛ اما بیهوده. در آن جا هم مردم حضور داشتند… و معجزه این انقلاب، پیروزی مردم بود… تنها پس از سقوط پادگان ها بود که مردم به اسلحه دست یافتند؛ اما آن روز دی