پاورپوینت کامل از جوان کربلا تا جوان دانشگاه ۲۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل از جوان کربلا تا جوان دانشگاه ۲۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل از جوان کربلا تا جوان دانشگاه ۲۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل از جوان کربلا تا جوان دانشگاه ۲۳ اسلاید در PowerPoint :

هندسه فضایی اش حرف نداشت؛ ترسیم نقاط فاصله تا مبدأ. تجسم فاصله نقاط تا نقطه مرکز و….

روی تختش نشست. به بن بستی رسیده بود که راه حلی برایش نمی یافت. دست به دامان کاغذ و قلم شد و نقطه ای را علامت زد و روی آن نوشت: خدا.

آن را دو شاخه کرد و در انتهای یک پاره خط نوشت: پدر و در پاره خط دیگر: نام مادر را نگاشت.

فاصله نقاط را تا نقطه خدا ترسیم کرد و دید که بن بستش قطعی است!

زیر لب گفت: نمی شود؛ محاسباتم بی نتیجه است. اگر بخواهم به این نقطه مرکزی وصل باشم و تنها مسیرش پدر یا مادر باشد، اتصالم حفظ نشدنی است.

راست می گفت. دانشگاه و به ویژه تناقض های فلسفی اش در محیط خوابگاه، ایمان او را در معرض خطر قرار داده بود؛ اما نمی توانست شرایط را برای پدر و مادرش بازگو کند؛ چرا که نه سوادش را داشتند که چراغی به راهش بیفروزند و از این کوره راه بزرخی، نجاتش دهند و نه خودش حاضر بود آرامش آنها را به هم بریزد و نگرانشان کند. می دانست همین که دوری او را تحمل می کنند و ماه ها در انتظار آمدن نور چشمشان، سرما و گرمای روستا را تاب می آورند، برایشان بس است. حق نبود که اضطراب آنها را از وضعیت پریشان خویش، برانگیزد و بر درد دوری شان بیفزاید.

نماز صبح را خوانده بود و با نور تلفن همراهش، دوباره به خطوطی که روی کاغذ ترسیم کرده بود، خیره شد.

با خود گفت: استاد، دوست، عمو، پدر بزرگ و… هر چقدر هم بتوانند مسیر مستقیم من به نقطه مرکز باشند، باز هم در عرض پدر و مادرند؛ یعنی در هرصورت، من می مانم و نقطه مرکزی که حفظ اتصالم به او در این شرایط، اگر نگویم نشدنی، اما طاقت فرساست.

از بلندگوی خوابگاه، دعوت برای شرکت در مراسم دعای ندبه اعلام شد؛ ضمن تبریک روز جوان.

هم اتاقی اش روی تخت جابه جا شد و خواب آلود گفت: کسی نیست صدای این بلندگو را کم کند. یک جمعه را هم نمی گذارند استراحت کنیم… روز جوان…!

یادش آمد دیشب در خوابگاه، کتابچه پرسمان را درباره روز جوان، هدیه گرفته بود؛ بی اختیار آن را از روی میز کنار تختش برداشت و ورق زد و عباراتی از آن را از نظر گذراند؛

****

ساعتی از ترک منزلگاه قصربنی مقاتل می گذشت. امام بر روی اسب به خواب رفته بود؛ پس پلک گشود و با ترنمی از ملکوت، چنین زمزمه کرد: «اِنا لله و اِنا اِلیه راجِعُون وَ الَحمدُ لِله رَبِ العالَمینَ» و دوبار و سه بار، این کلمات بر لب های امام جاری شدند.

وقت آن بود که ولایت مدارترین پسر تاریخ، از پدر، نه از مولای خود بپرسد: ای فرزند رسول خدا صلی الله علیه وآله، چرا در این هنگامه سفر، آیه استرجاع را زمزمه می کنی؟

پس از مولای خویش شنید: ای پسر جانم! در عالم خواب دیدم مردی سوار بر اسب می گوید: این قوم، می روند و مرگ به سوی ایشان می آید؛ پس دانستم که خبر مرگ ما را می دهد.

پسر، اذن تکلم می جوید و می گوید: پدر جان! خدا روز بد نصیب شما نفرماید؛ مگر ما بر حق نیستیم؟

امام جواب داد: بلی ما بر حقّیم!

اکنون وقت آن است که کرانه های لاهوت در بی مرزی پاسخ امام، شکافته شود و مریدانه عرضه نماید: پس در این صورت، ما از مرگ ترسی نخواهیم داشت!

***

ترسی از مرگ نداشت؛ زیرا فرزند کسی بود که اشتیاقش به مرگ از شوق کودک به سینه مادر، فزون بود. ترسی از مرگ نداشت؛ چون مسیر ولایت را در پیش گرفته بود و ولی اش فرموده بود که ما برحقّیم!

وقت آن رسیده بود که برحقی خود را در میانه میدان مرگ، به شهود عالمیان برساند.

بعد از شهادت اصحاب، اولین کسی بود که از مولایش اذن میدان گرفت و در حالی به سوی میدان می شتافت که امامش، رفتن او را با اشک، نظاره می کرد و رو به آس