پاورپوینت کامل این کار فقط از خمینی بر می¬آید ۴۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل این کار فقط از خمینی بر می¬آید ۴۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل این کار فقط از خمینی بر می¬آید ۴۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل این کار فقط از خمینی بر می¬آید ۴۸ اسلاید در PowerPoint :

جریان­شناسی نهضت امام خمینی در گفت­وگو با دکتر موسی حقانی

دکتر موسی فقیه حقانی، استاد دانشگاه و معاون پژوهشی موسسه مطالعات تاریخ ایران است. از دکتر حقانی ده ها مقاله تاریخ و کتاب های متعددی منتشر شده است. «تاریخ تحولات سیاسی ایران» به همراه دکتر موسی نجفی، «تاریخ فراماسونری در ایران» و «خاندان پهلوی به روایت اسناد» از جمله کتاب های دکتر حقانی می باشد.

برای شروع، لطفاً درباره نهضت ها و جریان های دینی و گروه های مبارز قبل از انقلاب توضیحی بفرمایید.

در تاریخ معاصر کشورمان بعد از مشروطه، جریان دینی کنار گذاشته شد؛ البته این کنار گذاشته شدن، اجباری بود و با حذف صورت گرفت. واکنش جریان دینی در قبال این اتفاقات، این نبود که خانه نشینی اتخاذ کند. گرچه برخی از شخصیت ها بعد از مشروطه، نسبت به ورود در جریانات سیاسی، احتیاط بیشتری می کردند، اما علما هر وقت لازم بود، وارد می شدند و در راستای صیانت از ایران، اسلام، تشیع و مقابله با استعمار و استبداد، فعالیت می کردند. شاید بارزترین صحنه ای که بتوان نام برد، جنگ جهانی اول و اشغال ایران و مسائلی است که بعد از آن پیش آمد؛ مثل قرارداد ۱۹۱۹م. که ایران را مستعمره می کرد. جهان در جریان جنگ جهانی اول، شاهد حضور گسترده روحانیت برای دفاع از ایران بود؛ به طور بارز، مرحوم شهید مدرس، حاج آقا نورالله اصفهانی و علمای فارس و جنوب، در این دفاع حضور داشتند. جنبه دیگری که جنبه منطقه ای پیدا می کند، بحث آغاز قیام برضد انگلستان در بین النهرین و عتبات است؛ یکی قیام ۱۹۱۸م. نجف و دیگری ۱۹۲۰م. عراق که معروف به «ثوره العشرین» است. در این موارد، همه کاره، علما و فرزندان و مریدانشان بودند و آنان در جنگ برضد انگلستان، خیلی فعال بودند و شهید دادند و بعضی مثل آیت الله کاشانی مشمول حکم اعدام شدند و به ایران آمدند.

قیام گسترده برضد قرارداد ۱۹۱۹م. که در رأس آن شهید مدرس و شیخ حسین لنکرانی و بعضی دیگر از علما بودند، نشان می دهد که روحانیت در صحنه بوده است؛ اما بعد از جریان مشروطه، آسیب جدی به جریان دینی وارد شد و شهید شیخ فضل الله نوری را دار زدند و سید عبدالله بهبهانی را یک سال بعد در تهران ترور کردند. همچنین آخوند خراسانی به مرگ مشکوکی از دنیا رفت که به احتمال زیاد وی هم مسموم شد؛ اما با وجود همه این آسیب ها در صحنه هایی که بحث دفاع از تشیع و ایران مطرح بود، باز این روحانیت بود که نقش آفرینی می کرد و در خط اول مبارزه بود.

ضربه به روحانیت در دوره رضا شاه، خیلی سخت تر از ضربه دوران مشروطه بود. رضاشاه همه توان خود را به کار برد تا دستگاه روحانیت را در ایران نابود کند و سرانجام توانست آن را تضعیف کند؛ به طوری که جمعیت ۷ تا ۸ هزار نفری حوزه علیمه قم در دهه اول سلطنت رضاشاه، در دهه دوم، به ۳۰۰ تا ۴۰۰ نفر رسید. این ضربه، خیلی هولناک بود و باعث شد یک خلأ به وجود بیاید و گروه های انحرافی دیگری که فعال شده بودند، توانستند فضا و میدان بیشتری برای فعالیت پیدا کنند. در بین اینها هم گروه هایی با رویکرد لیبرالیستی و غرب گرایانه و هم گروه هایی با رویکرد مارکسیستی وجود داشتند و هر کدام از اینها بخشی از توانمندی نیروهای انسانی کشور ما را به خودشان جذب کرده بودند.

مخالفت گروه های ملی ‎گرا با رژیم بر سر چه بود؟

اینها در کنار جریاناتی که با رژیم موافق بودند، فعالیت می کردند و از جهاتی وجوه اشتراک داشتند و به قول خودشان در مسئله توسعه سیاسی، با هم اختلاف داشتند. مخالفت این جریانات ملی گرا با رژیم پهلوی، این بود که از نظر آنها، رژیم خیلی تن به توسعه سیاسی نمی داد. آنها معتقد بودند که مشروطه، سلطنتی باقی بماند و شاه، سلطنت کند؛ ولی حکومت نکند و رویکردشان بیشتر مبارزه پارلمانتاریستی بود.

اولین حضور جدی و شاخص حضرت امام چه بود؟

یکی از مسائلی که در دوره پهلوی دوم مطرح شد و شاید بتوان گفت نطفه یک جریان پر شور دینی بسته شد، ماجرای احمد کسروی و قبل از آن، حکمی زاده و شریعت سنگلجی و جریانی است که به مبانی تشیع حمله می کرد. این تکاپوها باعث شد که تعدادی از جوانان مسلمان کشور، به فکر مقابله بیفتند. همزمان با اینها، فرقه ضاله بهاییت هم فعالیت خود را گسترش داده بود که این هم انگیزه ای برای مقابله با آنها ایجاد می کرد. آن تیمی که بعدها منجر به تأسیس فداییان اسلام شد، فعالیت های خود را در مقابله با همین جریانات کسروی ها و بهاییت، آغاز کرده بود. شاید اولین حضور جدی و شاخص حضرت امام، در مقابله با همین ماجرای احمد کسروی بود؛ البته حضرت امام قبل از آن هم در قبال جریانات و مسائل، حساس بود؛ مثلاً خود وی می فرمود: من در بعضی از جلسات مجلس، حاضر می شدم و نطق های شهید مدرس را می شنیدم و در جریان مخالفت های مرحوم حاج آقا نورالله اصفهانی و مرحوم بافقی و دیگران هم حاضر بودم. همه این برخوردها روی حضرت امام تأثیر داشت و وی را نسبت به دیدگاهش در کشف الاسرار (کشف اسرار) مصمم تر می کرد که بهترین نوع حکومت، حکومتی است که یک فقیه جامع شرایط در رأس آن باشد. وی همچنین از ماجرای مسجد گوهرشاد و برخورد زننده ای که رژیم پهلوی با آقازاده مرحوم آخوند خراسانی داشت، به تلخی یاد می کرد.

حضرت امام در کشف الاسرار (کشف اسرار) که در پاسخ به حکمی زاده، کسروی و شریعت سنگلجی نوشت، ضمن انتقاد از نوع برخوردهایی که با جریان دینی و روحانیت شده بود، به طور بارز، نظر خود را در مورد بهترین نوع حکومت، بیان می کرد. در آن زمان امام هنوز به مرجعیت نرسیده بود؛ اما طلبه شاخص و فاضلی بود. در همین مقطع، چند نفر دیگر هم در نقد حکمی زاده، کسروی و شریعت سنگلجی کتاب نوشته بودند؛ اما وقتی در حوزه بررسی شد، دیدند کتاب حاج آقا روح الله از همه قوی تر است و گفتند: بقیه منتشر نشود و فقط کتاب وی منتشر شود و همین طور هم شد.

حضرت امام نسبت به فداییان اسلام چه موضعی داشت؟

حضرت امام در کلیت جریان از آنها حمایت می کرد؛ البته از بعضی برخوردها و روش ها، راضی نبود.

در جریان ملی شدن صنعت نفت، ما شاهد همکاری جریان ملی و جریان دینی برای استیفای حقوق ملت ایران هستیم. نگاه حضرت امام در این جا عمیق تر بود و در ظاهر، انتقادی هم به آیت الله کاشانی داشت و معتقد بود که هدف نهضت را باید بالاتر و گسترده تر گرفت و فقط مسئله نفت، هدف نباشد.

مبارزات فداییان اسلام در زمان کسروی و همچنین نقش مؤثر آنها در مسئله ملی شدن صنعت نفت و نیز چهره شاخص دینی و سیاسی آیت الله کاشانی که هم در تأسیس این نهضت و هم در تثبیت آن نقش مهمی داشت، باعث شد که جریان دینی، تقویت شود؛ اما چون مدیریت سیاسی- اداری نهضت ملی شدن صنعت نفت به دست جریان ملی گرا افتاد، آنها با عمیق تر شدن مبارزه، به سمت براندازی حکومت نمی رفتند؛ در صورتی که آیت الله کاشانی در مقطعی شاه را تهدید می کرد که اگر دکتر مصدق به منصب نخست وزیری برنگردد، من نوک پیکان حرکت های مردمی را به سمت دربار، هدایت می کنم و این، یعنی سرنگونی شاه؛ اما ملی گراها تا چند روز قبل از انقلاب هم سلطنت و حکومت مشروطه را در نظر داشتند و این باعث شد که دربار نسبت به جریانات دینی، حساب ویژه ای باز کند و تلاش کند که با مرجعیت شیعه، زیاد درگیر نشود.

تا هنگام کودتای ۱۳۳۲، گروه های مارکسیستی و کمونیستی، حزب توده و حتی جریانات ملی، به طور منفعل برخورد می کردند؛ به طوری که دکتر مصدق هم امیدی به ادامه کار نداشت و دست رد به سینه آیت الله