پاورپوینت کامل آمریکا مشتاق مذاکره است، نه توافق ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آمریکا مشتاق مذاکره است، نه توافق ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آمریکا مشتاق مذاکره است، نه توافق ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آمریکا مشتاق مذاکره است، نه توافق ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

بررسی فرجام احتمالی مذاکرات در گفت و گو با دکتر محمد صادق کوشکی

مذاکرات ایران و ۵+۱ به محوریت آمریکا، بیش از دوسال است که ادامه پیدا کرده است و همه منتظرند که پایان این رقابت سیاسی، هرچه زودتر به سود طرف ایرانی پایان بپذیرد؛ اما دکتر محمد صادق کوشکی، اعتقاد دیگری دارد و ادامه مذاکره را فی نفسه برای آمریکا مفید و سودمند می داند. درباره رویکرد آمریکا به مذاکرات و نیز نتایج و بازتاب های توافق احتمالی، با عضو هیئت علمی دانشگاه تهران، به گفت وگو نشستیم.

پرسمان: رویکرد آمریکایی ها به مذاکره با ایران چیست و چرا مدت مذاکرات برخلاف پیش بینی دولت، زیاد شد؟

آمریکایی ها به شدت مشتاق ادامه مذاکره با ایران هستند و سود زیادی از مذاکره می برند و دلیل این امر هم آن است که انقلاب اسلامی ظرف ۳۶ سال گذشته تلاش کرده ماهیت استکباری آمریکا را به عنوان شیطان بزرگ معرفی کند و آمریکایی ها با این مذاکرات، می خواهند به جهان، به ویژه جهان اسلام و مستضعفین نشان دهند که آمریکا قابل مذاکره است و می توان به آن لبخند زد و با آمریکایی ها نشست و برخاست کرد و حتی می توان آنها را با اسم کوچک صدا زد. بنابراین، آمریکا، شیطان نیست و جمهوری اسلامی اشتباه می کرد و ما از این به بعد، دیگر نمی توانیم وجهه ضدآمریکایی بگیریم و این برای آمریکا یک ضمانت، حتی برای آینده ایجاد خواهد کرد و اتهامات ما به آمریکا مبنی بر گرگ­صفتی، شیطان­صفتی و زورگویی، دیگر در جهان خریداری نخواهد شد؛ زیرا اگر آمریکا شیطان بزرگ است، انسان عاقل چه مذاکره ای با شیطان دارد و این، بزرگ ترین فایده مذاکره برای آمریکاست.

پرسمان: تفاوت این دوره مذاکرات با مذاکرات دولت قبل چیست؟

در این دوره، مخاطب اصلی ما فقط آمریکاست و این مذاکرات در واقع، دوجانبه است. بارها جلسات دو نفره خصوصی برقرار شده است و آقای ظریف و کری با هم جلسه گذاشته اند و گفت وگو کرده اند. در دولت گذشته، هیچ صحبتی از توافق نشد و هیچ توافقی صورت نگرفت و نباید بر اساس این که چه اتفاقی ممکن بود رخ دهد، تحلیل کنیم و مهم ترین مشخصه آن این بود که چون امکان رسیدن به یک ضمانت قوی وجود نداشت، مذاکره ادامه می یافت و طرف ایرانی به دنبال چنین ضمانتی بودو چون پیدا نشده بود، مذاکرات، ادامه پیدا می کرد.

پرسمان: آیا آمریکا همان قدر که به ادامه مذاکره با ایران مشتاق است، به رسیدن به یک توافق متضمن منافع دو طرف هم اشتیاق دارد؟

آمریکا خلاف آن چه نشان می دهد، اشتیاق چندانی به توافق ندارد و گرچه مشتاق مذاکره است، اما اشتیاقی برای رسیدن به یک توافق خوب دوجانبه ندارد؛ زیرا توافق احتمالی، نفعی برای آنها ندارد و اگر هم توافقی با ایران منعقد کنند، خیلی راحت می توانند عمل نکنند. من می خواهم بگویم دلیلی وجود ندارد که عمل بکنند؛ چون اجرا و عدم اجرای آن برایشان یکسان است و در صورت عدم پایبندی، هیچ مشکلی برای آنها به وجود نخواهد آمد. توافق، باید ضمانت اجرا داشته باشد و هر یک از دو طرف در صورت عدم اجرای تعهدات، مورد مواخذه و تنبیه قرار بگیرند.

اگر آمریکا به تعهدش عمل نکند، چه مانعی برایش پیش خواهد آمد و چه نهادی این قدرت را دارد که از آمریکا به علت عدم اجرای تعهداتش بازخواست کند؟ آمریکایی ها چرا باید مشتاق رسیدن به یک توافق باشند؟ مگر دولت آمریکا به مردم خود قول داده که بعد از توافق، ارزانی و فراوانی می شود؟ مگر اوباما با قول حل مشکلات اقتصادی از طریق توافق با ایران، از مردمش رأی گرفته است؟

حالت ایده آل آمریکا، این است که یک تعهدنامه یک طرفه – و نه یک توافق دوجانبه- به ایران تحمیل کند و هر تعهدی را در صورتی می توانیم توافق نامه بنامیم که ضمانت اجرایی داشته باشد؛ اما عملا چنین چیزی وجود نخواهد داشت.

در ژنو هم ما همین اتفاق را تجربه کردیم و پول های بلوکه شده ما طبق ادعای دولت، به حساب بانک مرکزی در ژنو واریز شد؛ اما چیزی وارد ایران نشد و در مسئله تحریم ها هم طرف مقابل بارها زیر قولش زد و تحریم های خود را ادامه داد.

پرسمان: اشاره کردید که در صورت عدم انعقاد قرارداد، برای آمریکا مشکلی ایجاد نخواهد شد؛ آیا عدم رسیدن به توافق، برای ایران هزینه بردار است؟

بخشی از خسارت در صورت عدم توافق، هزینه هایی است که در این دو سال صرف کرده ایم و علاوه بر این، مهم ترین هزینه ای که داده ایم، این است که آمریکا را تطهیر کردیم و نشانه ای به جهان مخابره کردیم که برخلاف نظر گذشته جمهوری اسلامی ایران، آمریکا، قابل مذاکره است و می توان بر مبنای صداقت و عدم زیاده­خواهی، با او گفت وگو کرد و برای دولتی که همه چیز را – از گرانی و چرخیدن چرخ صنعت، تا آمدن باران و رفع خشک سالی در کشور – به توافق گره زده، هزینه، سنگین تر است و دولت در این صورت، باید پاسخ گو باشد که ترکی که مدعی بود در نظام تحریم ها به وقوع پیوسته، چه شد؟ آیا دوباره این ترک ها ترمیم پیدا کردند؟ بنابراین، چنین واقعه ای هم برای دولت و هم برای ملت، هزینه دارد؛ اما هزینه آن برای دولت بیشتر است.

پرسمان: در صورت رسیدن به متن نهایی در تیر ماه، چه اتفاقی رخ می دهد؟

فرض کنیم که آن تعهد یک جانبه به تأیید برسد. در این صورت، طبق اصل ۷۷ قانون اساسی، حتماً باید به تصویب مجلس برسد و آن گاه این مجلس است که باید از تحقق تعهدی که عزت ایران را تهدید می کند، جلوگیری کند. در متن قانون اساسی آمده است: هر توافق نامه و مقاوله ای که در آن ما پذیرفته باشیم کاری را انجام دهیم، باید به تصویب مجلس برسد.

پرسمان: این که بخواهیم بعد از امضای توافق و پذیرش تعهد بین المللی، مجلس را وارد کنیم، برای ما هزینه زیادی در عرصه بین المللی دارد؛ زیرا دنیا تمام حاکمیت ایران را در حال مذاکره با کشورهای دیگر می داند؛ نه فقط دولت را و این کار، افکار عمومی جهان را برضد ما تحریک می کند.

باید به قانون اساسی هر کشوری نگاه کرد که چه می گوید. آمریکا هم اگر چنین چیزی بر اساس قانونش باشد، می تواند چنین ادعایی داشته باشد. ما طبق قانون اساسی، حاکمیتمان از سه قوه مستقل قضاییه، مقننه و مجریه تشکیل شده است و طرف مذاکرات ما با آنها، تنها بخشی از حاکمیت است و هر قسمت دیگر از حاکمیت، وظایف خاص خود را دارد. شاید تیم مذاکره­کننده دوست داشته باشد از طرف خودش برای ۳۰۰ سال آینده به طرف مقابل تعهد بدهد! مجلس که طبق قانون اساسی، نباید چنین چیزی را بپذیرد. همین الان نیز این رویه در کشور جاری است و همه ساله تعداد زیادی از موافقت های ما با سایر کشورها به تصویب مجلس می رسند.

پرسمان: پس توافق سعدآباد در دولت اسبق هم طبق فرمایش شما، باید به تصویب مجلس می رسید که نرسید.

بله، آن جا هم اشتباه کردیم و از منافع ملی دست کشیدیم و کسی هم صدایش در نیامد و آن هم غیرقانونی بود؛ البته رئیس جمهور اسبق، حقوقدان نبود؛ اما رئیس جمهور ما امروز یک حقوق دان است و حتماً می داند که هر تعهدی بدون امضای مجلس، بی­خاصیت است. آن زمان ما چوبش را خوردیم و درس عبرت گرفتیم و الان می خواهیم دیگر نگذاریم آن اتفاق، تکرار شود.

پرسمان: در همین توافق ژنو هم ما در یک توافق، تعهداتی بین المللی را پذیرفتیم؛ اما به تصو