پاورپوینت کامل تبیین آزادی با نگرش وحیانی و عقلانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تبیین آزادی با نگرش وحیانی و عقلانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تبیین آزادی با نگرش وحیانی و عقلانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تبیین آزادی با نگرش وحیانی و عقلانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

۱۶

۱ . چکیده آزادی از مفاهیم پایه ای انسان شناسی است . مفاهیم پایه مزبور، مفاهیمی اند که به هنگام تعریف و تبیین آنها،
ارجاعشان به مفاهیم دیگری نظیر دموکراسی، جامعه مدنی و کثرت گرایی اجتماعی، بر دشواری و صعوبت تعریف آنها خواهد
افزود . «آزادی » در تبیین عینی و خارجی آن در نهاد انسانی «امکان کنش متاملانه مبتنی بر انگیزه و اراده درونی کنش گر» است .

۲ . بنا به تعریف و تبیین فوق، کنش های غیر متاملانه، کنش های مبتنی بر انگیزه های تحمیلی و یا انگیزه های ناخودآگاه انتقالی،
کنش های مبتنی بر نوعی از مقدمات اجبارکننده طبیعی و واکنش های تحت تاثیر محرک های شدید و اجبارکننده، هیچ یک،
کنش های آزادانه تلقی نمی شوند . کنش های غیرمتاملانه انسان را به حد حیوان تنزل می دهد و سایر کنش های مزبور، با عدم
انگیزه و اراده جدی کنش گر، همراه و در نتیجه، غیر آزادانه اند .

۳ . آزادی، به چهار سطح: «آزادی فکر و اندیشه » ، «آزادی عقیده و آیین » ، «آزادی بیان » و «آزادی رفتار» قابل تقسیم است . از میان
چهار سطح مذکور، تنها آزادی فکر و اندیشه است که می تواند صد در صد فردی تلقی شود و با پنهان ماندن در ذهن فرد، از تاثیر
اجتماعی دور بماند . اما سه سطح دیگر، هر یک، نوعی از آثار مستقیم یا غیر مستقیم اجتماعی را در پی می آورند و با مرزهای
آزادی دیگر افراد جامعه، مواجهه و برخورد می نمایند . آزادی عقیده و آیین، آزادی فردی – اجتماعی است و عقیده، مبنای عمل
قرار می گیرد و بر جامعه اثر می گذارد . آزادی رفتار غالبا و عموما اجتماعی است و آزادی بیان صد در صد اجتماعی است .

۴ . آزادی، دست کم از هشت زاویه، قابل بررسی و تبیین است: فلسفی، فلسفه سیاسی، حقوق اساسی، فلسفه اخلاق، کلام، فقه،
علوم تجربی و نظام نهادینه اجتماعی . تبیین می کنند .

۵ . این سخن که «آزادی، آزاد بودن است و لذا هیچ گونه قید و شرطی را نمی پذیرد» ، مغالطه است . آزادی های عقیده، بیان و
رفتار، موجب تماس و ارتباط و برخورد مرزهای عقیدتی، گفتاری و رفتاری انسان ها با یکدیگر می شود و از این رو، استفاده از
آزادی های مزبور، نیازمند الگوهای تنظیم کننده مرزهای برخورد و مزاحمت است . آزادی در میان انسان ها، دریای بی کران نیست
که همگان به یکباره هر قدر که دوست دارند، از آن بنوشند; بلکه حقیقت کمیابی است که نیازمند سهمیه بندی میان انسان هاست
و عدم سهمیه بندی، موجب زوال اصل آزادی می شود .

۶ . از زاویه نگرش عقلانی، تبیین اصل وجود یا عدم وجود آزادی در نهاد انسان در علم فلسفه، چیستی و چگونگی آزادی اجتماعی
و سیاسی در فلسفه سیاسی، آزادی به عنوان حقی انسانی در حقوق اساسی و نسبت آزادی با اخلاق در فلسفه اخلاق مورد بحث
قرار می گیرد .

۷ . از زاویه نگرش وحیانی (معرفت دینی)، نسبت آزادی با دین و دینداری، در علم کلام و نسبت آزادی با آموزه های رفتاری دین،
در علم فقه، مورد بحث و بررسی قرار می گیرد . بدیهی است تنظیم این نسبت، باید با معرفت درون دینی موافق و سازگار شود .

۸ . از زاویه نگرش تجربی، نسبت آزادی با تجربه گرایی علمی، در مباحث مبادی علوم تجربی و نسبت آزادی با نظام نهادینه و
قانونی، در مباحث مربوط به نظام نهادینه اجتماعی، باید مورد بحث و بررسی قرار گیرد .

۹ . در تبیین آزادی و جوانب آن، بسیاری مرتکب خطاهای روش شناختی ناظر به خلط منابع استدلالی و سطوح آزادی شده اند
که باید از این خطاها بپرهیزیم .

۱۰ . نخست باید بررسی عقلانی صورت گیرد; سپس بررسی وحیانی با استمداد از نتایج بررسی عقلانی، انجام و پایان پذیرد و در
نهایت، با استمداد از اصول و مبانی به دست آمده در بررسی عقلانی و وحیانی بررسی تجربی را پیش گرفت .

مفهوم آزادی

«آزادی » (حریه Liberty) از مفاهیم پایه انسان شناسی است . مفاهیم پایه مزبور، مفاهیمی اند که به هنگام تعریف و تبیین (۱)
آنها، ارجاعشان به مفاهیم دیگری که خود نیازمند تبیین انسان شناختی و اجتماعی اند، نه تنها موجب وضوح و روشنی معنای آنها
نخواهد شد بلکه چه بسا بر دشواری و صعوبت تعریف این مفاهیم خواهد افزود . در نتیجه، تعریف «آزادی » ، مبتنی بر مفاهیمی
نظیر مردم سالاری (یا متناظر آن در فرهنگ غرب، یعنی دموکراسی)، جامعه مدنی، کرامت و حقوق اساسی انسانی و مفاهیم
مشابه این مفاهیم، گره از ابعاد دقیق و ناپیدای مفهوم «آزادی » نخواهد گشود; چنان که تبیین مبتنی بر این گونه مفاهیم، همواره
موجب دشواری افزون تری در تعریف و تبیین آزادی گشته است و محققان و نویسندگان بسیاری در ورطه این روش واژگان شناسی
نادرست، درغلتیده اند .

مفاهیم پایه انسان شناسی، به ابعاد و ویژگی های عینی و خارجی انسان نظر دارند و در حقیقت، وجود و ظواهر ماهیت انسان را،
در واژگان لفظی خود بازنمود می کنند . برای تعریف و تبیین این مفاهیم، به گونه ای که منطبق با ابعاد عینی و خارجی انسان
باشند، منطقی ترین و ممکن ترین راه، بازنمود ابعاد و کلیت ماهیت انسان در الفاظی گویا و واضح است; بازنمودی که تبیین را به
عرصه مفاهیم فلسفی نکشاند و در درون فلسفه محض نیز غرق ننماید، بلکه هر لفظی از الفاظ تبیین، بخشی از عینیت و
اقعیت خارجی را نشان دهد و در مجموع ترکیب الفاظ به کار برده شده، موجب نیل به ابعاد عینی مندرج در مفهوم مورد نظر
گردد . از این روست که تعریف «انسان » به «حیوان ناطق » نزد فلاسفه قدیم، تلاشی برای تجنیس، تنویع و تفصیل موجودی واقعی و
خارجی به نام «انسان » و سپس بازنمود حقیقت این موجود در جنس و فصلی فیلسوفانه است که به هیچ روی گره از ماهیت به غایت
مبهم و دشوار فهم انسان باز نمی کند; زیرا به همان اندازه که «انسان » نیازمند تعریف و تبیین است، «حیوان » و «ناطق » نیز نیازمند
تعریف و تبیین اند و چه بسا مفهوم «ناطق » ، تبیینی بیشتر از تبیین مفاهیم «انسان » و «حیوان » می طلبد .

بر این مبنا، در مقام تعریف و تبیین آزادی، کوشش برای یافتن جنس و فصل را وامی گذارم و در جست وجوی الفاظی برمی آیم که
هر یک بازنمود بخشی از واقعیت حاضر موجود در انسان تحت عنوان «آزادی » باشند . بنابراین، با چشم پوشی از تعاریف فراوان و
متغایری که درباره آزادی داده شده و بسیاری به جنس و فصل منطقی روی کرده و بسیاری دیگر، این مفهوم پایه انسان شناسی را
به مفاهیم دشوارتری مثل دموکراسی و نظایر آن ارجاع داده اند . حقیقت موجود در درون انسان تحت عنوان «آزادی » را «امکان
کنش متاملانه مبتنی بر انگیزه و اراده درونی و خودجوش انسان کنش گر» تعریف می کنم; تعریفی که تبیین گر و بازنمود واقعیت
عینی و تجربی «آزادی » در انسان هاست و ابعاد روان شناختی و اجتماعی آن را نیز نشان می دهد .

بنا به تعریف و تبیین فوق، نتایج و لوازم زیر قابل استخراج است:

۱ . «آزادی » ، «امکان کنش » است و نه همان «کنش » . انسانی که برای وی این امکان وجود دارد که اقدام به کنش نماید، دارای آزادی
است . چنین انسانی، اگر به دلیل بررسی و تامل و یا عدم حصول انگیزه یا اراده لازم، دست به کنش نزند، همچنان آزادی کنش را
دارد و آزادی از وی سلب نشده است . حالت آزادی در انسان، بدین معناست که او هم می تواند اقدام به کنش نماید و هم می تواند
اقدام به کنش ننماید . بنابراین، عدم مبادرت به کنش و فعل، به خودی خود، دلالت بر عدم وجود آزادی ندارد . عدم وجود آزادی،
به آن حالتی اطلاق می شود که کنش گر می کوشد از امکان کنش استفاده نموده، دست به عمل بزند; اما موانع بیرونی مانع از عمل
وی می شوند . در مجموعه رفتار اجتماعی و سیاسی، بسیار اتفاق می افتد که عدم مبادرت عموم و اکثریت مردم به رفتارهایی
خاص، به معنی عدم وجود آزادی در اقدام به آن رفتارها تلقی می شود; در حالی که ممکن است رویگردانی عموم از رفتارهای مزبور،
مبتنی بر مبانی و اصول فرهنگ اجتماعی آنان باشد و آنان، در عین برخورداری از آزادی، نسبت به آن رفتارها غالبا و یا هرگز، روی
خوش نشان ندهند و به آنها مبادرت ننمایند . بنابراین، استنتاج عدم وجود آزادی، از حالت عدم اقدام به کنش، خطایی بزرگ و
استنتاجی فریبنده است .

۲ . «آزادی » ، امکان کنش «متاملانه » است . کنش متاملانه به آن کنشی اطلاق می شود که کنش گر درباره اقدام یا عدم اقدام به
کنش، به بررسی و تامل می پردازد و با رجوع به منابع ادراکی خود (اعم از عقل، وحی و تجربه) و یافتن مرجحی تاکیدکننده بر
ضرورت یا حسن یا جواز و یا عدم جواز کنش مورد نظر، با استناد به نوع مرجح اثبات شده، مبادرت به کنش و یا عدم کنش
می نماید . قابل انکار نیست که برای انسان ها، کنش های غیرمتاملانه در پاسخ ناخودآگاه به محرک های بیرونی و غرایز اجبارکننده،
فراوان اتفاق می افتد; چنین کنش هایی، نمی توانند به سهولت در شمول کنش های آزاد قرار گیرند; مگر این که حداقلی از تامل و
بررسی،