پاورپوینت کامل یک استراتژی فراموش شده ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل یک استراتژی فراموش شده ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل یک استراتژی فراموش شده ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل یک استراتژی فراموش شده ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

۴

بیش از بیست سال است که صدام حسین مردم عراق را مظلومانه سرکوب کرده است و از آنجا که به دنبال به دست آوردن
سلاح های کشتار جمعی است، او را یک تهدید بین المللی می دانند .

سیاستمداران و اکثر مفسران این ایده را فراموش کردند که مقاومت غیر خشونت آمیز و غیرنظامی مردم عراق که منطبق بر یک
استراتژی باشد – به طوری که پایه های قدرت صدام را سست نماید – می تواند به عنوان خوشبینانه ترین راه حل مورد نظر باشد .
اینان معتقدند که عملیات علیه دیکتاتوری به نادانی صدام، غیرخشونت آمیز نخواهد بود . به این دلیل که آنان نمی دانند چگونه
بین آنچه عموما غیرخشونت آمیز نامیده می شود و این اقدام استراتژیک غیر خشونت آمیز که به شدت رژیم های استبدادی را
شکست داده است، تمایز قائل شوند تا دیکتاتورها را از قدرت برکنار سازند و مردم را از حکومت های مستبد نجات دهند .

البته مقاومت غیرخشونت آمیز تاریخ ساز، نظیر اعتصابات، تحریم ها، عدم اطاعت شهروندی، برهم زدن اصول حکومتی و حتی
خرابکاری، معمولا به عنوان یک نمایش اخلاقی پذیرفته نمی شود . طبق معمول با قرار دادن گل هایی در لوله تفنگ شروع
نمی گردد، و تا زمانی که معترضان پراکنده نشوند، پایان نمی پذیرد; بلکه اگر این امر بر طبق استراتژی باشد، برای تضعیف
پایه های حکومتی یک ظالم به کار می رود .

سیاستمداران و رسانه ها مدعی هستند که نوعی رابطه معکوس بین میزان شدت سرکوبگری یک رژیم و احتمال
وفقیت حرکت های مدنی و غیرنظامی در سرنگونی آن رژیم وجود دارد . سه نمونه در تبیین اینکه سرکوب عامل سرنوشت سازی در
پویایی این تلاش ها نیست، به ذهن خطور می کند:

۱ . در طول جنگ جهانی دوم، دانمارکی ها تدریجا مقاومت غیرخشونت آمیز مردمی را در برابر اشغالگران آلمانی گسترش دادند –
که از طریق اعمالی نظیر مخالفت های فرهنگی در اعتصابات عمومی اولیه و بعدی – موفق شدند فضایی برای تحمیل هزینه های
اساسی به رژیم نازی تحمیل کنند; حال آن که آلمانی ها توانایی سرکوب شدید دانمارکی ها را داشتند، اما به لحاظ رابطه داد و
ستدی که بین آلمان و دانمارکی ها وجود داشت، دانمارکی ها این واقعیت را فهمیدند و از آن قدرتی برای فشار در برابر مقاومت آنها
به دست آوردند .

سرکوب لزوما به عنوان یک استراتژی برای فرو نشاندن مقاومت کنندگان موثر نیست . از این رو هنگامی که سرکوب شدت
می گیرد، بیشتر مردم به دشمنی برانگیخته می شوند و به مقاومت می پیوندند . طبق معمول این مسئله برای رژیم دیکتاتور یا
اشغالگر پرهزینه تر می شود .

۲ . در جنگ جهانی دوم، مقاومت عمومی غیر خشونت آمیز زنان روزن استراس (Rosenstrasse) که از فوریه تا مارس
(۱۹۴۳) ادامه داشت، در واکنش به بازداشت شوهران یهودیشان ظهور کرد . صدها زن غیریهودی و شهروندان دیگر نیز از این زنان
حمایت می کردند، و تحصن روزانه ای را در مقابل ساختمانی در روزن استراس شروع کردند . صفوف تحصن کنندگان بالغ بر هزار
نفر بود و نازی ها با یک دوراهی روبرو شدند . سربازان برای اینکه اعتراض را متوقف کنند یا باید زنان را بازداشت می کردند و یا با
آنها در خیابان ها رفتار وحشیانه می داشتند . اما رژیم نازی نگران این مسئله بود که دیگر برلینی ها تحریک شوند . چون این افراد
درباره آنچه اتفاق افتاده بود، مطلع بودند . در یک هفته گوبلر تصمیم گرفت شوهرانشان را به آنها بازگرداند، که البته چنین کاری را
انجام داد .

مقاومت غیر خشونت آمیز اغلب این فرضیه را باطل می سازد که فشار سرکوبگرانه، به گونه ای مقاومت های جدی بعدی را خنثی
می سازد . زیرا درگیری ها در جایی که اقدام استراتژیک غیر خشونت آمیز به کار رود، لزوما مبارزه نیروی فیزیکی در همه
مراحلشان نیست . نازی ها باید به اعتراض زنان روزن استراس در اولین روزش خاتمه می دادند، ولی موفق نشدند . آنها تشخیص
دادند که این مسئله یک مشکل فیزیکی نیست; بلکه یک زیر ساخت سیاسی دارد . کشتن یهودیان یک چیز بود، اما کشتن یا حتی
صدمه زدن به شهروندان غیر یهودی خصوصا زنان کاملا چیز دیگری بود . این مسئله در یک زمان حساس تصور آلمانی ها را
رست بعد از شکستشان در استالینگراد خدشه دار کرد; تصویری که، به طور بالقوه مشروعیت حکومت داخلیشان را به خطر
می انداخت . این واقعه درس عبرتی بود که با قدرت نظامی نمی توان به سرکوب ادامه داد .

۳ . در اوایل دهه ۱۹۸۰، هیچ کس به تمایل پینوشه به ترور به عنوان یک وسیله سرکوب مخالفان و به منظور