پاورپوینت کامل گفت وگوی ادیان، زمینه های تاریخی و گفتمان های موجود ۵۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گفت وگوی ادیان، زمینه های تاریخی و گفتمان های موجود ۵۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گفت وگوی ادیان، زمینه های تاریخی و گفتمان های موجود ۵۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گفت وگوی ادیان، زمینه های تاریخی و گفتمان های موجود ۵۵ اسلاید در PowerPoint :

۶۲

گفت وگوی ادیان، جنجال برانگیزترین مساله ای است که فراروی ما قرار گرفته است . گواه این مدعا در شکاف عمیقی است که
میان مدافعان و مخالفان گفت وگو ایجاد شده است و آنها را به دو اردوگاه و یاد و گفتمان کاملا مخالف هم تقسیم کرده است; به
گونه ای که می توان گفت که ما در برابر پدیده ای به نام گفت وگوهای ادیان مواجه هستیم و نه گفت وگوی واحد .

گفت وگوی ادیان، ضرورتی بشری

امروزه پیش بینی فلسفه های روشنگرانه در باب به پایان آمدن نقش و ضرورت دین و نیز آموزه های فیلسوفانی چون نیچه و سایر
فیلسوفان دوران روشنگری غرب درباره ی «مرگ خدا» باطل شده است . دین دیگربار تمام جهان غرب را درنوردید و ندای لزوم
بازگشت به اندیشه ی خدا به پا خاست . چراکه ایشان دریافتند که تنها راه نجات غرب و بلکه جهان و مانع فروپاشی کامل آن،
بازگشت به دین است . شگفت اینکه اندیشه ی بازگشت به دین، برخاسته از واقعیت جوامع غربی است که برای نجات خویش از
نابودی حتمی، به فکر نیروهای نجات بخش افتاده اند .

چنانکه می دانیم، بشریت در قرن بیستم رویدادهای هولناک و تلخی را چشید; «جنگ جهانی عظیم و دهشتناک، به ویژه طی
جنگ جهانی دوم که ویرانی و کشتارهایی را شاهد بود که طی تاریخ گذشته به چشم خود ندیده بود . این امر سبب شد تا
شریت به این نکته ایمان آورد که تجربه ی تاریخ تمدن، مستلزم درک و فهم و جود «دیگری » است . دیگری ای که دارای خواست ها و
آرزوهایی است و در پی تحقق آنهاست . برخورد و نزاع با او هیچ حاصلی ندارد بلکه تنها راه حل، همزیستی مسالمت آمیز و ارتباط با
او است که از طریق گفت وگو حاصل می شود . بنابراین جای شگفتی نیست که «دین » داعیه دار اصلی گفت وگو باشد .

گفت وگوی ادیان، جانبدارانه اما رهایی بخش

گفت وگوی ادیان، کوشش فردی است که دارای آداب، رسوم، اندیشه ها و باورهایی است و فرد حقیقی دیگری را می شناسد که از
نظر دینی با او فرق می کند، برای به وجود آوردن نگاهی فلسفی و غیرجانبدارانه به او، بدون اینکه این نگاه دارای داوری های ارزشی
علیه او باشد .

طبق این تعریف، فرد دین دار در گفت وگوی ادیان باورهای دینی و هویت خود را از دست نمی دهد و خواهان بی اعتنایی و بی طرفی
به معنای دور شدن از خویش نیست . به بیان دیگر در گفت وگوی ادیان، طرفین – به عکس آنچه به نظر می رسد – به جای آنکه از
اعتقادات و باورهای خود دست بشویند، باید سخت به آنها پای بند باشند . مدافعان گفت وگوی ادیان، شعار اخلاص در نیت را
سرمی دهند که دوری از هر انگیزه یا منافعی جز خواست فهم و نگرش معرفتی به «دیگری » را مدنظر دارد .

اگرچه همین نگرش خالص هم گاهی در خدمت اغراض سیاسی، تبلیغاتی و مانند آن قرار گرفته است .

چنین برداشتی از گفت وگو اساسا با درون مایه ی داستانی که قرآن کریم در آیه های ۳۲ – ۴۲ سوره ی کهف بیان کرده است، منافات
ندارد . در این آیات گفت وگوی دو مرد مثل زده شده است که خداوند به یکی از آنها دو باغ انگور داد و پیرامون آن دو باغ، درختان
خرما و کشتزاری سرسبز و نهری که از میان این دو باغ می گذشت و علاوه بر این نعمت مال و فرزند را هم به او عطا کرد . مضمون
داستان بیانگر آن است که گفت وگو میان این دو مرد بدون لحاظ هیچ قید و شرطی صورت گرفته است که قرآن تفصیل آن را بیان
کرده است . و به رغم اینکه یکی از این دو مرد ره کفر را برمی گزیند، گفت وگوی میان آنها برقرار می ماند: [رفیقش – ضمن
سخنانش با او – گفت: «آیا به آن کسی که تو را از خاک و سپس از نطفه آفرید و آنگاه تو را (به صورت) مردی درآورد، کافر شدی؟
(آیه ی ۳۷)] .

قرآن تمام سخنان کفرآمیز آن مرد کافر را بی کم و کاست نقل می کند، زیرا این سخنان شخصیت او را برای خواننده تصویر و
بازسازی می کند . در این آیه ها واژه ی گفت وگو (حوار) دو بار تکرار شده است; با توجه به اینکه می دانید به طور کلی واژه ی مذکور
سه بار در قرآن به کار رفته است که مورد سوم آن در سوره ی «مجادله » می باشد .

ذکر این نکته ضروری است که گفت وگوی ادیان طبعا با تطبیق و یا مجادله ی ادیان متفاوت است – اگرچه در عرصه ی ادبیات
عمومی این سه با یکدیگر آمیخته شده اند – چراکه تطبیق ادیان کاری است که متضمن بررسی تطبیقی دین مشخص با دینی دیگر
در قلمرو اعتقادات، شریعت و آیین ها و نیز برداشت های مختلفی است که از انسان، جهان، زندگی و مانند آن ارایه شده است .
کوشیده می شود این بررسی کاملا عینی باشد و امکان آن را هم دارد که به حذف مشخصه های هریک از ادیان مورد مقایسه
بینجامد . در حالی که مجادله ی میان ادیان کاری است که هدف اساسی آن اثبات برتری و تفاوت دینی بر دینی دیگر است که طبعا
با خواست اساسی گفت وگوی ادیان که تیره کش فهم دیگری است، ناسازگار است .

گفت وگوی ادیان، اندیشه ی استعمارگران یا منطق انسان های دربند:

به رغم اینکه تاریخ اسلامی شاهد دوره های زرینی در عرصه ی گفت وگوی ادیان و آزادی های دینی بود که در تمام تاریخ بشری
به ندرت دوباره رخ می دهند، با این همه غالبا ادبیاتی که میراث اسلامی برای ما به جای گذاشته است، مفهوم گفت وگوی ادیان را با
مفاهیم تطبیق یا مجادله های دینی و مذهبی درآمیخته است که این امر سبب شد تا مفهوم «گفت وگوی ادیان » در میراث اسلامی
به وجود نیاید .

پاره ای از نوشته های آن دوران به درجه های متفاوتی به این مفهوم نزدیک شدند که از آن میان می توان به کتاب «الاعتبار» اثر شاعر
و سردار مشهور، اسامه بن منقذ (متوفای ۴۸۸ – ۵۸۴ه) اشاره کرد . این کتاب را می توان مهم ترین و معتبرترین نوشته ی عربی در
این عرصه به حساب آورد، زیرا نویسنده در این کتاب به جد کوشیده است تا باورها و آداب و رسوم ادیان مختلف را با بی طرفی
کامل و بدون نقد یا طعن پاره ای از آنها بیان کرده و شرح دهد . به عبارت دیگر هدف اساسی این نویسنده ارایه ی تصویری کاملا
شاخص از ادیان مختلف است و همین ویژگی سبب شده است تا کتاب مذکور در عرصه ی گفت وگوی ادیان، نوشته ای پیشتاز
به شمار آید .

شاید بتوان گفت وگوی ادیان در دوران حاضر را معلول اندیشه ی اخلاقی صرفی دانست که از احساس فروپاشی جهان در نتیجه ی
غلبه ی نیروهای شر ناشی شده است . با این همه توجه و کاربرد رایج گفت وگوی ادیان، مولود عواملی چند و زمینه های تاریخی
ویژه ای است . روند فزاینده ی استعمار غربی و سیطره ی آن بر بسیاری از بخش های جهان قدیم سبب طرح و به کارگیری
اندیشه ی گفت وگوی ادیان شد تا از این طریق، «دیگری » – ملل زیر توزیع استعمار – به طور کامل شناخته و مفهوم شوند; مللی که
ادیان بسیار مختلفی داشتند و غربیان قادر به فهم و ارتباط با آنها نبودند . بنابراین اندیشه ی گفت وگوی ادیان بر سر کار آمد تا
بتوان این ادیان مختلف و نیز پیروان آنها را به گونه ای شاخص مورد بررسی قرار داد .

از این حیث، گفت وگوی ادیان همانند پیدایش دانش تبارشناسی است که در قالب دانشی استعماری ظهور کرد . نیروهای
استعمارگر برای بررسی و شناخت ملل استعمارشده و در نتیجه تعیین نوع برخورد و یا رابطه ی با آنها این علم را پی افکندند .

برداشت فوق، علت تاکید فراوان مؤسسه های جهانی گفت وگوی ادیان توجه به اسلام و شرکت دادن آن در منظومه ی گفت وگوی
ادیان را نیز تبیین می کند . زیرا پیش از آن، توجه این گونه مؤسسه ها تنها به یهودیت و مسیحیت و ادیان غیرابراهیمی مانند
بودیسم، هندوئیسم و شینتو محدود می شد . این امر تا حد زیادی با ظهور و گسترش جنبش های اسلامی – که غرب آن را
تهدیدی جدی علیه منافع خود در کشورهای اسلامی قلمداد می کند – مرتبط است توجه به اسلام، خواست مؤسسه های دینی در
توجه به مجاری غیررسمی دین را هم نمایان می کند .

از سوی دیگر مفهوم گفت وگوی ادیان نمایانگر وضعیت تاریخی غرب و وقوع مجادلات شدید مذهبی آن است; به گونه ای که سبب
شد تا پاره ای از اقلیت های مذهبی مانند پروتستان، برای مشروعیت بخشیدن به «دیگری » مفهوم گفت وگوی ادیان را مطرح
می کنند تا در سایه ی آن بتوانند به حیات خود ادامه دهند و در جوامع غربی که غالبا کاتولیک مذهب هستند، از حقوق خاص خود
بهره مند شوند .

پس از جنگ جهانی دوم، تلاش مجدانه ی پاره ای از کشورهای بزرگ مانند ژاپن در جهت کسب هویت فرهنگی و تمدنی خاص
خود از هویت گفت وگو با ادیان مختلف، اندیشه ی گفت وگوی ادیان را بیش از پیش مطرح کرد . حمایت های فراوان مالی و معنوی
کشور مزبور از آن، مؤید این مطلب است .

گفت وگوی ادیان، گفتمان های مختلف

حقیقت امر این است که نمی توا