پاورپوینت کامل رویکرد تبلیغی نهاد دین و جریان های اجتماعی ۶۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل رویکرد تبلیغی نهاد دین و جریان های اجتماعی ۶۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل رویکرد تبلیغی نهاد دین و جریان های اجتماعی ۶۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل رویکرد تبلیغی نهاد دین و جریان های اجتماعی ۶۶ اسلاید در PowerPoint :

۳۸

با تقدیر و تشکر از حضرتعالی لطفا ضمن بیان سوابق علمی خود، بفرمائید تاکنون به چه کشورهایی سفر نموده اید؟ و حوزه
مطالعاتی شما در تبلیغ دین در قلمرو چه منابعی بوده است؟

این حقیر کارشناسی ارشد تبلیغ را در دانشگاه امام صادق (ع) به اتمام رسانیده و بعد از گذرانیدن یک دوره معادل کارشناسی
ارشد ارتباطات، دکترای ارتباطات را در همین دانشگاه به پایان رسانیدم . در هر دوره پایان نامه ها و کارهای تحقیقاتی ام در
خصوص تبلیغ دین البته با تمرکز بر آموزش دین بوده است .

در دوره فوق لیسانس پایان نامه ای در خصوص شیوه های مطلوب آموزش دین به کودکان و نوجوانان که متناسب با دستاوردهای
روانشناسی دینی بود، تدوین نمودم . آن کار خوبی بود که انجام شد و به عنوان پژوهش منتخب فرهنگی سال هم انتخاب شد .
الآن هم به صورت کتاب تحت عنوان آموزش معارف اسلامی بر پایه رشد و تکامل درک دینی در سازمان تبلیغات چاپ شده است و
محوری برای تالیف کتابهای جدید دینی دوره ابتدایی می باشد .

خوشبختانه با دستاوردهایی که این مطالعه داشت، کتاب هایی الآن تالیف شده که کتاب پنجم دبستان آخرین اثری است که زیر
چاپ می باشد . در ارزیابی انجام شده کتابهای دینی دوره ابتدایی به عنوان بهترین کتابهای درسی دوره ابتدایی شناخته شد . در
دوره دکتری همین سیر را منتهی در حوزه رسانه های جدید ادامه دادم و عنوان رساله ام شیوه های بررسی امکان آموزش دین از
طریق وسایل ارتباط جمعی نوین با تمرکز بر رادیو و تلویزیون بود . در این رساله جایگاه تلویزیون در آموزش دین در بین مجموعه
رسانه های جدید و سنتی دینی بررسی شده و سعی شده الگویی ارائه بشود که با تکیه بر قابلیت های این رسانه، کارایی لازم را در
حوزه آموزش دین پیدا بکند .

البته به موارد دیگری هم مثل اطلاع رسانی، حوزه های ارشادی، تبلیغی و حوزه سرگرمی پرداختم . سالها کارم را در این رابطه
ادامه دادم; البته در آموزش پرورش جزء تیم تالیف کتاب های دینی و کارشناس برنامه ریزی دینی کتابهای درسی آموزش و پرورش
نیز بودم . در دانشکده صدا و سیما مسئولیت و تدریس داشتم . و اینجا هم (دانشگاه امام صادق (ع)) که کارهای دانشکده
ارتباطات را انجام می دهم .

سفرهای خارجی زیادی به کشورهای عربی مانند سوریه و لبنان برای اهداف زیارتی و غیر زیارتی داشته ام . حتی در لبنان و سوریه
دوره آموزشی برگزار کرده و کارهای تبلیغی انجام داده ام . چند سفر زیارتی و تبلیغی هم به عربستان داشته ام . به برخی کشورهای
غیر عربی مانند کشورهای اروپایی و هند نیز از سوی دانشگاه برای آشنایی با ویژگی های فرهنگی و کارهای تبلیغی به معنای
دانشگاهی آن انجام داده ام . البته خیلی آدم مبلغی نیستم اما علاقمندم .

لطفا بفرمایید در ادیان و مذاهب اعم از مسیحیت و یهودیت و یا اهل تسنن و فرقه های وهابیت و طالبان و دیگر شاخه های اسلام
از چه شیوه های نوین تبلیغی استفاده می کنند؟

حوزه های دینی در استفاده از شیوه های تبلیغ دینی با هم متفاوتند به نظر می رسد که کلیسا و مسیحیت به خصوص در حوزه
پروتستان تجربیات خوبی در زمینه تبلیغ دین، بعد از جریان اصلاح دین در مسیحیت دارند زیرا به تدریج مذهب پروتستان در
کشورهای مسیحی رو به افزایش نهاد . اتفاقاتی در کشورهای مسیحی افتاد که سبب توجه به شیوه های نوین تبلیغی شد . در این
هنگام جریانهایی همانند «سنت زدایی » و «عرفی شدن » دین که به تدریج با توجه به مقتضیات جدید در جهان اتفاق افتاد، دین را با
یک مسائل و پدیده های اجتماعی جدیدی در غرب رو به رو ساخت .

در یک دوره ای به طور کلی نهادهای اجتماعی در غرب در اختیار کلیسا قرار داشت و بعد از آن به طور کلی کلیسا از حوزه
حکومتی و دخالت های اجتماعی کنار گذاشته شد اما کلیسا سعی کرد که خود را با مسائل اجتماعی تطبیق دهد .

این احساس خطر برای کلیسا هیچ وقت به طور جدی اتفاق نیافتاد تا اینکه در یکی، دو مقطع زمانی متوجه شد که دین از حوزه
اجتماعی کنار گذاشته می شود و کلیسا باید برای خودش فکری کند .

این احساس خطر در بین ارباب کلیسا آنها را به این فکر کشاند که ما با مسائل روز و نیازهای نسل جدید آشنایی نداریم و باید
مطابق با این نیازها از ابزارهای جدید هم استفاده کنیم . آنهایی که دغدغه های دینی داشتند نهضتی به نام «اونجلیزن » که به نوعی
بنیادگرایی محسوب می شود به راه انداختند و بر منابع اصیل مسیحیت، که به طور عمده انجیل باشد تاکید نمودند . اونجلیزن به
معنای انجیل گرایی است . این اتفاق بیشتر در مسیحیت پروتستان بود . اونجلیزن شیوه های تبلیغی اش را بر منابع اصیل دینی و
آنچه که به عنوان محتوای ناب معارف مسیحی اطلاق می شود، متمرکز کرد . آنها به عنوان نهضت اصلاحات برای احیاء دین بر
روی منابع اصیل دینی کار می کردند; اما با دوره ای که غرب با ظهور رسانه های جدید مواجه شد باز کلیسا دید که رسانه ها طوری
پای در میدان اجتماعی گذاشته اند که این جریان جوابگوی معضلات جدید نیست . بر این اساس جریان توجه به رادیو و تلویزیون
در حوزه تبلیغ دین اتفاق افتاد که به آن «تلونجلیزن » گفتند . تلویزیون از ۱۹۳۵ اختراع شد و به تدریج گسترش پیدا کرد و بعد از
جنگ جهانی دوم تقریبا در تمام خانه های مردم حضور پیدا کرد و در نیمه دوم قرن بیستم نهضت تلونجلیزن در دهه هفتاد اتفاق
افتاد .

کاری که این نهضت جدید انجام داد این بود که آمد از ابزارهای جدید برای تبلیغ دین استفاده کرد و الآن هم می بینیم که شاید
مهم ترین روش تبلیغ دین در مسیحیت استفاده از رادیو تلویزیون باشد . شبکه های دینی که در تلویزیون تاسیس شد به «کلیسای
الکترونیک » شهرت یافت . بعدها کاتولیک ها و واتیکان نیز به این امر مبادرت نمودند تا حدی که در حال حاضر واتیکان
تلویزیون های متعددی تاسیس کرده و فرستنده های رادیویی زیادی مثل شبکه قات تیوی را در اختیار دارد . آنها شاید بیش از ۱۰۰
فرستنده دینی و بیش از ده شبکه تلویزیونی دینی جدای از برنامه های دینی خاصی که در هر یک از شبکه ها ممکن است ارائه شود،
دارند .

این الگوی مسیحیت برای تبلیغات اسلامی الگوی قابل توجهی است . یعنی نهاد دین برای اینکه خودش را در جریان مسابقه بین
جریان های اجتماعی حفظ کند و عقب نماند، ناچار است که از رسانه های جدید تبلیغی، به خصوص شیوه های جدید متمرکز شده
در رادیو و تلویزیون استفاده کند; اما طبیعی است که این موضوع باید آسیب شناسی هم بشود و آنچه در دنیای مسیحیت اتفاق
می افتد با دنیای اسلام، متفاوت است . دنیای مسیحیت با توجه به اینکه بعد از رنسانس نوعی دین زدایی و عرفی شدن و
سکولاریسم در آن اتفاق افتاد، ناچار است خودش را در جریانهای اجتماعی اثبات کند و با توجه به فلسفه ای که در غرب حاکم است،
تلاش کند جایگاه خودش را تبیین کند .

این اتفاق در رسانه های دینی نیز در غرب در جریان است . چند چالش اصلی در این زمینه وجود دارد . یکی اینکه اصولا کارایی
اصلی تلویزیون در زمان های پر بیننده و در ساعات خاصی از روز که مردم از سر کار برمی گردند و استراحت می کنند می باشد .
دعوای مسیحی ها و حوزه رسانه های دینی با رسانه ها و سیاستگذاران رادیو تلویزیون در غرب در این خصوص به طور جدی در
جریان است . دست اندرکاران و سیاستگذاران رسانه ها در غرب با پخش برنامه های دینی در ساعت های پربیننده مخالفت می کنند .

مخالفین می گویند کارکرد اصلی تلویزیون کارکرد سرگرمی است . و مردم در چهار پنج ساعتی که زمان برنامه های پربیننده
تلویزیون هستند، نیاز به تفریح و سرگرمی دارند . تا اوقات فراغتشان را پر کنند و خستگی کار از تن آنها زدوده شود . و یک
پیش فرض دومی هم که وجود دارد این است که دین با سرگرمی تعارض جدی دارد و آنچه که دین ارائه می کند پیام ها و محتواهای
خسته کننده و جدی است که نوعی دلزدگی در بین مردم خسته بوجود می آورد . بر این اساس آنها به کلیسا می گویند، اجازه
بفرمایید که برنامه های دینی در ساعات پر بیننده پخش نشود . و اگر هم پخش می شود به طور محدود، خیلی مقطعی و خاص
باشد . این یکی از چالش های دینی است که در حوزه رسانه های دینی در غرب دیده می شود .

نکته دوم، این است که در بین کارکردهای مختلف تلویزیون، نظیر کارکردهای اطلاع رسانی، سرگرمی، ارشادی و آموزشی، هنوز
رسانه های دینی استفاده صحیحی از این ابزارهای جدید برای ارائه متناسب و کارآمد محتوای دینی نتوانسته اند کنند . اگر شما
تحلیل محتوا کنید برنامه های شبکه های دینی که وجود دارد، عمدتا می بینید که همان برنامه های رسانه های سنتی است که در
تلویزیون انعکاس پیدا می کند . به عنوان مثال پنجاه تا شصت درصد برنامه به طور حدسی به برنامه های کلیسا و مناسبت های
مذهبی اختصاص پیدا می کند که عینا در جامعه وجود دارد . به قول «رسانه ای ها» یک تلویزیون جلوی مراسم می کارند تا همان
چیزی که در کلیسا انجام می شود در تلویزیون هم پخش می شود . در واقع کارآمدی تلویزیون برای تبلیغ دین حتی در رسانه های
غرب نیز به شکل مطلوب دیده نمی شود .

در واقع دو چالش اصلی در بهره برداری از تلویزیون در عرصه تبلیغ دین در غرب وجود دارد:

۱ – حوزه سرگرمی و دین

۲ – غلبه تفکر تبلیغات سنتی در حوزه های تبلیغی .

این دو چالشی که در غرب وجود دارد باید در عرصه تبلیغات اسلامی هم مورد توجه قرار بگیرد .

اما اگر از الگوهای غربی به حوزه خود ما و کشور خودمان برگردیم و به طور عمده تا قبل از انقلاب اسلامی، یک نوع واگرایی بین
رسانه های مدرن و رسانه های سنتی در کشور وجود داشته است در ایران رسانه های سنتی در اختیار روحانیت و دین داران برای
تبلیغ دین بوده است که به معنای آموزش، اطلاع رسانی یا کارکرد بسیج عمومی بود . چون رسانه های عمومی در اختیار
کومت بود و روحانیت حاضر به همکاری با آن نبود . به دلیل آنکه روحانیت آن را نامشروع می دانسته، هیچگاه امکان استفاده از
رسانه های مدرن برای روحانیت بوجود نیامد جز در مواقع خیلی محدود و آدمهای خیلی ساده و معمولی که توانسته اند به
تلویزیون راه پیدا کنند .

در رسانه های چاپی و مکتوب کما بیش امکان استفاده بوده اما ما اسم آنها را رسانه های مدرن نمی گذاریم . بحث ما و گیر اصلی ما
در تبلیغ دین و شناخت صحیح رسانه