پاورپوینت کامل پرسش هایی درباره شعر دینی ۴۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل پرسش هایی درباره شعر دینی ۴۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل پرسش هایی درباره شعر دینی ۴۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل پرسش هایی درباره شعر دینی ۴۹ اسلاید در PowerPoint :

۲۸

سنت اصیل شعر فارسی، بر منظری دینی و نگرش و جهان بینی ای الهی استوار است . شعر مدرن از این سنت جدا شد، اما پس از
انقلاب اسلامی این سنت احیا شده است . نوشته حاضر اولین قسمت از مجموعه گفتارهای کوتاهی است که به شعر از دیدگاهی
دینی و غیردینی (دیدگاه ها مدرن) می پردازد .

وظیفه این متون، ایجاد پرسش و مواجهه خواننده با امکانات خاص در حوزه ای است که بدان می پردازم . در واقع این نوشته،
وظیفه پاسخ را بر دوش نگرفته، جز آنکه طی طرح پرسش، شاهراه های پاسخ را نشان دهد .

در بخش نخست، از شعر دینی سخن خواهیم گفت; وقتی ما از شعر دینی سخن می گوییم، به نگاه های گوناگون در این زمینه
برمی خوریم; یک نگاه اصول گرا به وضعیت کنونی می نگرد، به این صورت شروع می کند که باید مشخص کنیم در چه دستگاهی
سخن می گوییم . نوعی التقاط و رفتار آشفته با معناپردازی، در گفت وگو از شعر دینی وجود دارد که محصول جدی نگرفتن
وافقت یا مخالفت با آن است .

برای مثال در گذشته نوجوان شاعری بودم و زمانی شعرهایی با نشانه شناسی دینی و طبعا به اعتبار مسلمانی ام، با نشانه های
اسلامی سروده ام، ولی به دلیل همه چالش های موجود در فضای فرهنگی کشور و وضعیت دوگانه و جایگزینی افکار مدرن به جای
نگره های سنتی در ذهن جوان خود، اندک اندک از باورهای سنتی فاصله گرفتم و هر روز بیشتر به نگاه مدرن و گسسته از سنت
گرویدم . ثمره این موقعیت و تحول وجودی و عدم پذیرش تعریف های گذشته و گرویدن به مفاهیم تازه آن است که همین شاعر
جوان، از یک سو آن مفهوم شعر دینی سابق را قبول ندارد و از سوی دیگر، در پی آن است که دایره تعریف را آنچنان باز و گسترده
کند که گرایشات کنونی او در آن جای گیرد .

در اینجا یک تجربه نو، با اتکاء به شالوده های وحیانی که همه وجود، زندگی و آگاهی او را فرا گرفته باشد، مطرح نیست، بلکه
همین تضعیف نقش وحی در زندگی و اعتقادات و برکنار ماندن «حال » و واقعیت، و کنش و عمل کنونی اش در زمان از آن
باورهاست که با خود باورهای تازه ای را به بار آورده که سعی می کند، مثلا پیش از گسست کامل از نگاه عنیب و باور الهی، به
گونه ای، فاصله از آن را توجیه کند و به تلقی تازه خود همچنان نام دینی بدهد .

بدیهی است که نگاه باز نیز دیدگاه خود را ارائه می دهد، این منظر بر جزمیت نگرش متشرعان ظاهر اندیش دلالت دارد که هم در
فهم وجود و هم در فهم آگاهی، در پوسته متوقف هستند و نمی توانند در مغز حقیقت الهی و کلام خدا نفوذ کنند و در برخورد با
شعر هم، اصلا حقیقت و سرچشمه شعر را نمی شناسند و به صوری ترین شکل ظهور مذهب در شعر اکتفا می کنند و غیر آن را شعر
دینی محسوب نمی کنند .

بدیهی است که با این نگاه، فقط اشعار مدایح و مناقب صوری بزرگان مذهب، شعر دینی است و البته تمایزی هم میان شعر دینی و
شعر مذهبی نیست و شعر حافظ کفر است . مولوی و … شایسته سوزاندن هستند، چه رسد به و سپهری و … که جای خود دارند .

این مثال، به کلی ترین شکل، ضرورت تعریف دستگاه های فکری مختلف در برخورد با شعر را نشان می دهد; آیا ما در یک دستگاه
متحجر با شعر برخورد می کنیم، یا در دستگاهی مدرن و گسسته از هستی شناسی رسمی؟

در گام دیگر، حتی شالوده های فلسفی مختلف نیز مهم است; آیا ما در دستگاه افلاطونی، مفهوم دینی شعر را بازخوانی می نماییم
یا ارسطویی؟ آیا در دستگاه فلوطینی به آن می نگریم یا اکویناسی؟ آیا در دستگاه دکارتی به شعر دینی فکر می کنیم یا در دستگاه
روسویی؟ آیا با نقد خرد ناب کانت به شعر می نگریم و یا با دیالکتیک حرکت ایده مطلق هگلی در تاریخ؟ آیا با دستگاه مارکسی،
نیچه ای، هیدگری آن را مطالعه می کنیم، یا انواع دستگاه های ساختارگرا یا فرمالیستی و نئوفرمالیستی؟

همه اینها تعاریف خود را دارند، پرسش شعر دینی در دستگاه هرمنوتیکی مدرن، با دستگاه شالوده شکنی، هرگز نتیجه همانندی
ندارد، در حالی که تحت یک الگوی کلی به اسم پست مدرن منش التقاطی سخن گویی ظاهر می شود که تعریف های مبتنی بر
پوزیتیویسم و ضد پوزیتیویسته را گرد می آورد . دستگاه های انگلیسی و فرانسوی ناآگاهانه به هم می آمیزد و چیز بی بنیادی تحویل
می دهد; پس بهتر است ما با روشن کردن منظر خود، هر بار براساس دستگاهی که به روشنی مفاهیمش را تعریف می کنیم، به
بررسی این پرسش بپردازیم .

نخست می توان از یک منظر درون اسلامی به پرسش در مورد هنر دینی نگریست . منابع اصیل برای دریافت سرچشمه ها و
شالوده های این نگاه، پیش از همه وحی الهی است . اما قرآن ملاک شعر نیست و قرار نیست که برای ما درباره زیبایی شناسی دینی
سخن بگوید . پس ما در «کتاب » خدا به دنبال چه می توانیم باشیم؟

در قرآن نخست، پیامبری از شاعری تمایز داشته شد و تذکر داده شد که آنچه پیامبر اسلام به مردم منتقل می سازد، شعر نیست و
وحی الهی است . بدیهی است که دفاع قرآن مجید از وحیانیت کلام الله، به معنی نفی شعر و ارزش و مقام مطلوب شعر برای
انسان نیست، بلکه نفی کذب مخالفان وحی الهی و کلام پیامبر (ص) است; کلامی که از سوی رب العالمین به او نازل شده و فرشته
وحی به عنوان کلام الله، آن را بی کم و کاست تحویل رسول خدا (ص) داده است .

سوره شعرا با نشانه ای معناگریز، شروع می شود و سپس می فرماید: «تلک آیات الکتاب المبین » ; اینها نشانه های کتاب روشنگر
است . چرا آیات این کتاب روشنگر است؟

به نظر من، چون نشانه های شعر، نشانه های روشنگر نیست، در واقع اساس سوره بر دفاع از حقیقت وجودی کلام الله (قرآن) قرار
دارد . پس از روایت غیر خطی و بسیار جدید قرآن، بالاخره در انتها به سوژه پنهان سراسر سوره می رسد که تقابل کلام روشنگر
آگاهی دهنده و کلام اغواگر است . این مسئله از آیه ۱۹۲ شروع می شود: «و انه تنزیل رب العالمین » ; و آن (قرآن) فرو فرستاده
آفریدگار جهانیان است . و ادامه می دهند (آیات ۱۹۳ به بعد): که روح الامین (جبرئیل) آن را بر دل تو فرود آورده است تا از هشدار
دهندگان باشی . به زبان عربی شیوا . و آن در صحف پیشینیان هست . آیا این برای آنان نشانه نیست که عالمان بنی اسرائیل آن را
می شناسند . و اگر آن را بر بعضی از گنگان بیگانه زبان نازل کرده بودیم . سپس آن را بر ایشان می خواند به آن ایمان نمی آوردند .
بدینسان آن را در دل های گناهکاران راه داده ایم . که به آن ایمان نمی آورند مگر آنکه عذاب دردناک را بنگرند . که ناگهان بر سر
آنان آید و آنان آگاه نباشند . آنگاه گویند آیا ما مهلت یافته خواهیم بود . پس آیا عذاب ما را به شتاب می خواهند . ملاحظه کن که
اگر سال ها بر خوردارشان سازیم . سپس آنچه از آن بیم شان داده ایم به سراغ آنان آید . آن برخورداریشان به کار آنان نیاید . و هیچ
قریه ای را نابود نکردیم مگر آنکه هشدار دهندگانی داشتند . و ما ستمگر نبوده ایم . و آن را شیاطین نازل نکرده اند . و آنان را نرسد
و چنین کاری نتوانند کرد . چرا که ایشان از شنیدن [وحی] بر کنار هستند . پس در جنب خداوند خدایی دیگر را مخوان که از
عذاب دیدگان خواهی شد . و خاندان خویشاوندت را هشدار ده . و در برابر مؤمنانی که از تو پیروی می کنند، مهربان و فروتن باش .
پس اگر از تو سرپیچی کردند، بگو که من از آنچه می کنید بری و بر کنارم . و بر پیروزمند مهربان توکل کن . همان که تو را به
هنگامی که بر می خیزی می بیند . و نیز گشتن تو را در میان نمازگزاران . چرا که او شنوای داناست . آیا شما را آگاه کنیم که
شیاطین بر چه کسی فرود می آیند . بر هر تهمت زن گناهکاری فرود می آیند . گوش فرا می دهند و پیشترین آنان دروغگو هستند .
و شاعران را گمراهان پیروی می کنند . آیا نمی نگری که ایشان در هر وادی سرگشته اند . و ایشان چیزهایی می گویند که خود انجام
نمی دهند