پاورپوینت کامل دولت یهودی یا دولت یهودیان ۵۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل دولت یهودی یا دولت یهودیان ۵۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل دولت یهودی یا دولت یهودیان ۵۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل دولت یهودی یا دولت یهودیان ۵۱ اسلاید در PowerPoint :

۱۸

یهودیان دولت عبری، در دوره های مختلف، بر سر تعریف یا تشخیص اینکه چه کسی
را می توان یهودی نامید، مناقشات داغی داشته اند.

در حالی که یهودیان داخل این دولت، به ویژه متدینان، بر بعد دینی این تعریف، به
لحاظ گرایش و رفتار، تأکید و پافشاری می کنند، یهودیان خارج از این کشور، به ویژه
یهودیان ایالات متحده امریکا که بزرگ ترین اقلیت یهودی جهان را در اختیار دارند، بر
این باورند که یهودیت، به معنای گرایش به دین و تاریخ و تمدن یهودی است و ضرورتا
به معنای عمل به آموزه های تورات و تلمود یا تن دادن به شعائر و مناسک مختلف یهودی
نیست.

این نزاع، بخشی از نزاع گسترده تر درباره ماهیت دولت اسرائیل و رابطه آن با آرمان
اساسی یهود است؛ نزاع بر سر این مسئله است که آیا اسرائیل، دولتی یهودی است و یا
دولت یهودیان جهان؟

تفاوت میان این دو مفهوم، نسبت به فرض نخست، پایان یافتن و یا تحقق یافتن این
آرمان است؛ یعنی کسانی که اسرائیل را صرفا دولتی یهودی و نه دولت تمام یهودیان دنیا
می دانند، آرزوی دولت موعود را برآورده می دانند و حکومت کنونی اسرائیل را همان دولت
موعود و نهایی می دانند که در عرصه واقعیت تحقق یافته است.

این ایده و اندیشه، در مقابل ایده و اندیشه توسعه طلبانه ای قرار دارد که معتقد است،
دولت اسرائیل باید دولت تمام یهودیان جهان باشد و همواره در پی جذب شمار بیشتری از
مهاجران یهودی باشد. اختلافی که میان جریان های سیاسی دینی و سکولار یهودی، در
پاسخ به پرسش درباره اهمیت این دولت و ارتباط آن با آرمان اصلی یهودیان و اساسا
پروژه صهیونیسم وجود دارد، بازتاب انگاره های مختلف پیرامون آینده اسرائیل است.

اگر فرآیند سازش را در منطقه خاورمیانه دنبال کنیم، مشاهده خواهیم کرد که
جریان های دینی (ائتلاف حزب لیکود با احزاب دینی مختلف)، هرگونه عقب نشینی و
امتیازدهی در این فرآیند را به شدت ردّ می کنند، در حالی که احزاب غیردینی و سکولار به
رهبری حزب کارگر، آمادگی مشروط خود را برای چنین عقب نشینی ها و اعطای پاره ای
امتیازات اعلام کرده است.

این اختلاف عمیق در تشخیص هویت یهودی و اختلاف بر سر آینده دولت اسرائیل، بر
خلاف آنچه که برخی گمان برده اند، تنها محصول فرآیند سازش نیست، بلکه نتیجه
تناقض هایی است که دولت اسرائیل از آغاز تأسیس خود، با دو دستگی جریان دینی و
جریان سکولار در درون خود، شاهد آن بوده است. نظام آموزشی و برنامه های درسی
مختلف نیز گویای این تناقضات هستند؛ با این همه، نباید از نقش مهمی که مدارس
مختلف در تثبیت و تعمیق وفاداری به دولت، و حمایت و دفاع از آن که در این مقاله به
تبیین آن خواهیم پرداخت، غفلت ورزید.

در اسرائیل دو ویژگی متمایز در نظام تربیتی وجود دارد:

نخست. تقسیم بندی آن به دینی و سکولار.

دوم. یکپارچگی این نظام در مفاهیمی چون وفاداری به دولت و تقویت قدرت آن.

بنابراین، دو ویژگی فوق را می توانیم، مبانی پروژه تربیتی صهیونیستی بدانیم.

۱. تقسیم بندی نظام تربیتی صهیونیستی به دینی و سکولار؛

دولت اسرائیل، براساس نگرشی سکولار که احیا و رونق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی
ملت یهود را متناسب با ایده بنیانگذاران اولیه پروژه صهیونیسم (هرتزل و بن گورین)،
هدف خود قرار داده بود، تأسیس شد، اما این مفهوم، با رغبتی که از پایان قرن نوزدهم به
این طرف در میان مجامع دینی یهود، نسبت به پدید آوردن جامعه ای یهودی و عامل به
آموزه های تورات در سرزمین اسرائیل، شکل گرفت، تعارض داشت. اختلاف بر سر این دو
مفهوم متناقض که اولی توسعه طلب و سکولار، و دومی دینی و متمایل به محدود شدن
حیطه فعالیت جامعه یهودی در سرزمین اسرائیل است.

یکی از اساسی ترین محورهای اضطراب و ناآرامی در درون جامعه اسرائیلی و از
پایه های جدایی میان جریان های سیاسی و دینی، موضوع آموزش و پرورش و مدارس
است. دستگاه روحانیت یهودی (خاخام ها)، به همراهی احزاب دینی، از زمان تأسیس
دولت اسرائیل تا کنون، پیکاری مداوم را برای تقویت سلطه قوانین و احکام دینی بر تمام
ساکنان یهودی اسرائیل در پی گرفته است و در جهت افزایش تأثیر دین بر زندگی روزانه
جامعه «اسرائیلی» کوشیده اند. مدارس و اهداف آموزشی و پرورشی، از نزاع میان جریان
دینی و جریان سکولار بر کنار نمانده اند؛ چندان که یکی از پژوهش گران یهودی، مدارس
اسرائیل را چنین توصیف می کند: این مدارس چالش ها و منازعات جامعه را بازتاب
می دهند و در جهت شکل دهی شهروندانی که این چالش ها و منازعات را در آینده پی
خواهند گرفت می کوشند.

آموزش و پرورش و مدرسه در اسرائیل، از آغاز تأسیس تا کنون، اهمیتی استثنایی داشته
است. این اهمیت، نه تنها از آن جهت که تمامی ملت ها در طول تاریخ به تعلیم و تربیت
اهتمام می ورزند، و نه از آن رو که تربیت از میادین اصلی ساختن فرد در تمامی جوامع
است، بلکه اهمیت استثنایی آن این است که اسرائیل، جامعه ای از مهاجران است؛ یعنی
اکثریت قاطع ساکنان اسرائیل از کشورهای مختلف به این سرزمین مهاجرت کرده اند و
عادات و فرهنگ های متفاوت را با خود به آنجا برده اند؛ وانگهی مفهوم یهود در میان
گروه های مختلف، معانی مختلفی دارد و از متدینان گرفته تا ملحدان و از شرقی ها گرفته
تا غربی ها، هر گروه تعریف جداگانه ای برای خود دارند. عامل مشترک میان این
مهاجران، همانا گرایش دینی ایشان است؛ از این رو، در اسرائیل، «مدرسه» نخستین
مکان شایسته برای پی ریزی وحدت ملت یهود به شمار می آید و نقش آن به انتقال
معارف و علوم محدود نمی شود، بلکه نهاد مدرسه به عنوان اصلی ترین عامل انتقال
ارزش های جامعه جدید است.

آموزش سنتی یهودیان در فلسطین، پیش از قرن نوزدهم، مشابه آموزش مسلمانان و
مسیحیان، یعنی آموزش مکتب خانه ای بود. آن زمان، آموزش فرزندان به تورات و تلمود و
تفسیر آن دو منحصر بود و شکل نظام یافته امروزی را نداشت و دانش آموزانی که برتری
خود را در این مراحل اولیه نشان می دادند، تحصیلات دینی خود را در سطحی پیشرفته تر
ادامه می دادند.

نقطه آغاز آموزش های جدید، نیمه قرن نوزدهم و همزمان با عصر روشنگری در اروپا و
تأثیراتی در این عصر در ابعاد سیاسی، اجتماعی و فرهنگی اثرات زیادی بر جای گذاشت؛
این اوضاع، یهودیان غربی را به تفکر برای ارتقای سطح آموزش مدارس یهودی در
فلسطین، با تقلید از الگوی اروپایی وا داشت.

از همان زمان، هیأت های آموزشی مختلفی به فلسطین رفتند تا مدارس جدید یهودی
را در آنجا تأسیس کنند. اعزام این هیأت ها به فلسطین، با اعزام هیأت هایی مشابه به
لبنان و دیگر کشورهای عربی و اسلامی همزمان است. به تناسب هیأت های اعزامی،
زبان آموزشی نیز از فرانسوی، انگلیسی و آلمانی متفاوت بود. از همان زمان، واکنش
طبیعی یهودیان متعصب این بود که مدارس جدید را برنتابند و اعلام کنند، هر کس
فرزندش را به این مدارس بفرستد، کافر است.

آنان در مقابل این مدارس جدید، از سال ۱۸۹۸م مراکز پرورشی ای را افتتاح کردند. در
این مرکز، با آن که برنامه های آموزشی ای مشابه برنامه های آموزش مدارس غربی حاکم
بود، اما در عین حال، تدریس تورات و تلمود و تاریخ یهود، به عنوان برنامه های اساسی آن
مورد توجه ویژه قرار داشت.

این نزاع پیرامون ماهیت دینی یا سکولار آموزش، بر ساختار آموزش در اسرائیل، از آغاز
تا کنون، تأثیرگذار بوده است؛ هم جریان های دینی و هم جریان های غیردینی، در تمام
مناطقی که مهاجران در آنها سکنی می گزینند، اقدام به تأسیس مدرسه کرده اند.

بعدها دولت اسرائیل ناچار شد که این مدارس را در دو قالب «مدارس دولتی» و «مدارس
دولتی دینی» به رسمیت بشناسد. در مدارس دولتی دینی، بر خلاف مدارس نوع اول که در
آن تورات، تنها به عنوان منجی ادبی و تاریخی قومی تدریس می شود، تأکید اصلی بر
آموزش دینی و انجام شعائر یهودی است.

در مدارس دینی، دانش آموزان نماز را اقامه می کنند و لباس مخصوص (کیپا) می پوشند
و اعیاد یهودی را جشن می گیرند و اصول دین یهود را فرا می گیرند و در پایان این مرحله،