پاورپوینت کامل بازنمایی های وارونه ۵۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بازنمایی های وارونه ۵۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بازنمایی های وارونه ۵۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بازنمایی های وارونه ۵۰ اسلاید در PowerPoint :

۲۵

معرفی و نقد کتاب

مقاله حاضر معرفی کتاب «هراس بنیادین» است؛(۱) این کتاب از
جهات متعدد، شایسته توجه و عنایت ویژه است؛ نقد رویکردهای
شرق شناسانه، نقد رویکردهای مبتنی بر شرق شناسی وارونه،
پرده برداری از چهره ای از اسلام و مسلمانان که توسط رسانه های
تبلیغاتی غربی و البته به پشتوانه مکتوبات و اظهار نظرهای دانشمندان
غربی برای غربی ها ساخته شده و آنها را نسبت به بیداری اسلامی دچار
«هراس بنیادین» کرده است، در حالی که بیداری اسلامی چیزی جز
مبارزه با مظاهر استبداد و استعمار و تلاش برای رهایی از شرّ آنچه نظام
سلطه به دنبال تحمیل آن بر مردم مسلمان است، نیست؛ اگر غربی ها به
دنبال سلطه بر جهان اسلام نباشند، نباید از بیداری اسلامی در هراس
باشند.

همچنین توضیح این مطلب که جهان اسلام یک جهان یکپارچه
نیست، بلکه همچون جهان غرب، جهانی است پر از تنوع و تعدد؛ البته
هسته ای مرکزی به نام اسلام، در میان همه تنوعات و تعددها به چشم
می خورد.(۲)

کتاب «هراس بنیادین» نوشته بابی سعید، در پی پاسخ به این سوال
اصلی است که اسلام گرایی توانسته است، در طول سی سال اخیر، به
طور روز افزون، جایگاه مهمی در بینش مسلمین اشغال کند؟

وی به دنبال تبیین نوع خاصی از اسلام گرایی نیست و مفروض مورد
نظر وی این است که اسلام گرایی یک طرح سیاسی است که فقط از راه
انقلاب، خواهان تصرف قدرت دولتی نیست، بلکه حرکتی برای ایجاد
طرح اجتماعی است که می تواند از راه های متعدد به ظهور برسد، لذا جا
برای هر نوع راهبری در راستای اسلامی شدن وجود دارد.

چارچوبی که بابی سعید برای ارائه بحث خود به کار برده است، چارچوب
تحلیل گفتمانی است؛ تحلیل گفتمانی مدعی است که در هر جامعه ای
نظام معنایی خاصی شکل می گیرد که در گذشته هم این گونه بوده است؛
لذا برای تحلیل گذشته، ابتدا باید نظام معنایی آن را بفهمیم تا بتوانیم
گذشته را تحلیل کنیم. اما در هر زمان، در کنار آن نظام معنایی مسلط،
ممکن است که یک یا چند نظام معنایی رقیب و فرعی وجود داشته
باشند و نظام معنایی مسلط هم زمانی فرو می ریزد که دچار بحران شود؛
در این زمان است که نظام معنایی ای که در دسترس است، جایگزین آن
می شود. بابی سعید این مسئله را به خوبی در تقابل گفتمان کمالیسم و
گفتمان اسلام گرایی و سپس گفتمان غربی یا اروپا مداری با گفتمان
اسلام گرایی، نشان داده است.

بنابراین، بابی سعید در تحلیل گفتمانی خود به عناصر نظری مختلفی
توجه داشته است؛ از جمله بحث گفتمان لا کلائو و موفه، واژگان نهایی
رورتی، شرق شناسی ادوارد سعید، تبارشناسی فوکو، رسوب شدن
هوسرل، نفی روایت کلان لیوتار، هژمونی گرامشی، زبان شناسی دو
سوسور، بارتز، کانولی و… .

مضامین اصلی

این کتاب در ۵ فصل ارائه شده است؛ در فصل اول که با عنوان
چارچوب نظری بنیادگرایی ارائه شده است، بابی سعید بیان می کند که
برای فهم و درک بنیادگرایی اسلامی، به ارائه یک نظریه از بنیادگرایی
نیاز است تا به این وسیله، بنیادگرایی را در قالب یک نظریه تبیین کنیم
و از آن به عنوان یک مقوله تحلیلی استفاده کنیم؛ بنابراین وی نظریه
«گیتاساگال» و «یووال دیویس» را درباره بنیادگرایی ارائه می دهد و با نقد
این نظریه، به این نتیجه می رسد که بنیادگرایی، تصوراتی را به ذهن
می آورد که سطحی و ثانویه هستند و ما را از جست وجوی راه های مفید
تحقیق باز می دارند.

بنابراین، بابی سعید بیان می کند که من از به کار بردن بر چسب
«بنیادگرایی اسلامی» خودداری می کنم و معتقدم که ویژگی جریان هایی
که در حال بررسی آنها هستم، با تلاش هایی که یک تئوری عمومی از
بنیادگرایی ارائه داده اند، متفاوت است، از این رو به جای آن قصد دارم از
اسلام گرایی صحبت کنم.(۳) بابی سعید، کسی را اسلام گرا می داند که
هویت اسلامی خود را در مرکز عمل سیاسی خود قرار می دهد و برای
تفکر درباره سرنوشت سیاسی خود، از تعابیر اسلامی استفاده می کنند و
آینده سیاسی خود را در اسلام می بیند، البته اسلام گرایان نیز مانند
لیبرال های بورژوا و سوسیالیست ها و…، در باورها و انگیزه های خود
یکدست نیستند، لذا اسلام گرایی هم یک گفتمان سیاسی، شبیه دیگر
گفتمان های سیاسی (مثل سوسیالیسم یا لیبرالیسم) است و همانند آنها
دارای تنوعات و تفاوت های زیادی است.

بنابراین، از نگاه بابی سعید، «اسلام گرایی گفتمانی است که تلاش
می کند، اسلام را در مرکز نظام سیاسی قرار دهد؛ لذا اسلام گرایی طیفی
از رویدادها است که از پیدایش یک ذهنیت اسلامی گرفته تا تلاش تمام
عیار برای بازسازی جامعه مطابق با اصول اسلامی را در بر می گیرد».(۴)

در ادامه این فصل، بابی سعید به بیان برخی عوامل ظهور اسلام گرایی
ذکر شده می پردازد؛ از جمله این عوامل عبارت است از: شکست
نخبگان غیر مذهبی ملّی گرا، فقدان مشارکت سیاسی، بحران خرده
بورژوازی، دلارهای نفتی و توسعه اقتصادی نابرابر، اثرات زوال فرهنگی
و…. سپس بابی سعید بیان می کند که این عوامل نمی توانند روشن کنند
که چرا تشکل های سیاسی دیگر، نظم هژمونیک موجود را به چالش
نخواندند و فقط اسلام گرایی این نظم هژمونیک را به چالش طبید؟

بابی سعید بیان می کند که جوامع تلاش می کنند، روابط اجتماعی خود
را از طریق ساختار سازی تمامیت ببخشند. این ساختار سازی توسط
یک گفتمان هژمونیک که میدان گفتمانی را به هم پیوند می دهد، انجام
می گیرد؛ لذا در مباحث سیاسی، بخشی از زندگی، عادی و روزمره
می شوند و طبیعی تلقی می شوند که هوسرل این را رسوب شدن می نامد.
رسوب شدن، یعنی عادی شدن اقدام هایی که قبلاً جدید و نو محسوب
می شدند، اما با ظهور بحران، این روابط و فعالیت های عادی و رسوب
شده بی ثبات می شوند و هرچه این بی ثباتی بیشتر شود، حوزه ابهام و
تعیین ناپذیری گسترش می یابد. در چنین صورتی، دیگر نمی توانیم راه
حل بحران را از شرایط بحران پیدا کنیم، چون با گسترش ابهام و
تعیین ناپذیری، امکان نتیجه گیری از بحران غیرممکن می شود و انسان
نمی تواند چیزی را که غیرقابل تعیین است، پیش بینی کند.

بنابراین آشفتگی ساختار موجب یک ابهام هویتی اساسی می شود؛ لذا
ما نمی توانیم نتیجه بحران را از بحران به دست آوریم؛ مثلاً در مورد
انقلاب ایران، برخی نویسندگان در نوشته های خود تعدادی رخداد
احتمالی را برای آینده ایران پیش بینی کردند؛ مثل تداوم حکومت
پهلوی، گسترش نسبی آزادی در سلطنت تک سالاری پهلوی،
دیکتاتوری نظامی و حتی احتمال ضعیفی از وجود یک بدیل
سوسیالیستی، اما احتمال اینکه ممکن است نتیجه این بحران
جمهوری اسلامی باشد به هیچ وجه در نظر نبود؛ بنابراین رسوب زدایی
موجب می شود تا تعیین ناپذیری به منطق بحران گسترش یابد و کشف
ماهیت بحران را غیرممکن کند؛ یعنی ما نتوانیم آنچه را که از درون
بحران ظهور می کند، پیش بینی کنیم.

در ادامه بابی سعید بیان می کند که رسوب زدایی از عامل پیوند دهنده
ایدئولوژیکی که جوامع اسلامی را پس از استعمار گردهم می آورد، تا
اندازه ای نتیجه فرایندهایی مثل مهاجرت روستایی ـ شهری، جهانی
شدن اقتصاد و… است که موجب شدند تا بی تصمیمی و ابهام را به ضرر
میدان ساختی گسترده تر کنند. اما علت پیدایش اسلام گرایی را توضیح
نمی دهند و بیان نمی کنند که چگونه بحران نظم سیاسی موجب ظهور
اسلام گرایی می شود.

بنابراین، ما ابتدا باید عامل پیوند دهنده ایدئولوژیکی یا گفتمان غالب
را که نظم سیاسی موجود در جهان اسلام را به وجود می آورد، تئوریزه
کنیم و بفهمیم که چرا این بحران ها به اسلام گرایی منتهی می شوند، نه
به چیزهای دیگر مثل لیبرالیسم یا سوسیالیسم؟ چرا این مشکلات
پاسخ خود را در اسلام گرایی می یابند؟

در فصل دوم که با عنوان «اندیشه هایی درباره اسلام گرایی، بازاندیشی
در اسلام» ارائه شده است، بابی سعید به تبیین برخی اندیشه ها درباره
اسلام گرایی می پردازد؛ از جمله «شرق شناسی» وی این سؤال را م