پاورپوینت کامل امام خمینی و زبان دین ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل امام خمینی و زبان دین ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل امام خمینی و زبان دین ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل امام خمینی و زبان دین ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

۱۴

قسمت دوم

۴. زبان چند ساحتی

یکی از ویژگی های قرآن، دلالت آن بر حقایق و معانی عمیق و ژرفا در
طول یک دیگر است. از آنجا که قرآن موجود، مَثَل و نماد قرآن حقیقی و
مجرد است و در قالب گفتار و زبان، شامل حقایق و مفاهیم عقلانی و
غیبی می شود که شناخت آن حقایق برای همگان میسور نیست، بلکه
در مرحله نخست، پیامبر(ص) و امامان، سپس راسخان حقیقی،
می توانند به عمق آن پی ببرند.

به دیگر سخن، زبان قرآن به صورت کلی دارای دو ساحت است:
ساحت ظاهری و ساحت باطنی. شناخت و فهم ظواهر قرآن برای
همگان امری ممکن و محقق است، اما شناخت و فهم باطن و معانی
عمیق قرآن که خود به معانی ژرف و متنوع تقسیم می شود، در صلاحیت
مخاطبان خاص قرار دارد.

درباره این مسئله که چرا زبان قرآن ساحت های گوناگون دارد، باید
گفت: چون مخاطب قرآن عرف عام است، خداوند نمی توانست از همان
ابتدا از زبان خاص استفاده کند؛ از سوی دیگر، محروم کردن راسخان
علم از حقایق غیبی روا نبود، به همین دلیل زبان قرآن چند ساحتی شد.

امام خمینی با اشاره به اشتمال زبان دین به دو بخش تکالیف، نصایح و
معارف، معتقد است که بخش دوم از فهم عرف عام خارج است و مانند
کتب تخصصی به مخاطبان خاص خود نیاز دارد. «آیات و احادیثی که
راجع به علمیات است و جنبه عملی ندارد، لازم نیست گوینده آن طوری
بگوید که همه کس آن را بفهمد بلکه ممکن نیست این گونه چیزها را با
فهم عموم توده بیان کرد، مثلاً یک نفر طبیب یک وقت می خواهد یک
دستور حفظ الصحه برای اهالی کشور بنویسد، ناچار باید طوری بنویسد
که توده آن را بفهمند. زیرا این دستور برای عمل است، لکن یک وقت
می خواهد یک کتاب علمی بنویسد؛ البته این کتاب را نمی تواند طوری
بنویسد که همه توده آن را بفهمند. قرآن و حدیث نیز قانون های علمی
را که برای توده آوردند، طوری بیان کردند که مردم می فهمند، لکن علوم
قرآن و حدیث را همه کس نمی توانند بفهمند و برای همه کس هم
نیامده است».(۱)

ایشان در جای دیگر می گوید: «قرآن یک زبانی دارد که این زبان هم
زبان عامه مردم است و هم زبان فلاسفه است و هم زبان عرفای
اصطلاحی است و هم زبان معرفت به حسب واقع.»(۲)

«زبان قرآن زبان دیگری است، زبانی است که هر عالم و مفسری خود را
با آن آشنا می داند و آشنا نیست. قرآن کریم از کتبی است که معارف آن
بی سابقه است و تصور بسیاری از معارف آن از تصدیقش مشکل تر
است.»(۳)

ایشان ادعیه و روایات معصومان را دارای ساحت های مختلف می داند
که فهم آن به قشر خاصی اختصاص دارد. «زبان ادعیه با زبان عادی ای که
احکام می خواهند بگویند دو تاست؛ زبان ادعیه با زبان فلسفه هم
دوتاست؛ با زبان عرفان علمی هم دو تاست. یک زبان دیگری است ما
فوق اینها. منتها زبان فهم می خواهد، باید کسانی که آن زبان را
می فهمند توجه کنند.»(۴)

ایشان متذکر می شود که مفسران، فلاسفه و عرفا تنها بخشی از معانی
ژرفای قرآن را به مقدار وسع خود دریافت کردند.

«هر کدام روی آن تخصص و فنی که داشته است، یک پرده ای از
پرده های قرآن کریم را تفسیر کرده است، آن هم به طور کامل معلوم
نیست بوده [باشد]… آن بعضی از اوراق قرآن و پرده های قرآن است ـ
علوم قرآن یک علوم دیگری است ماورای آنچه ما می فهمیم. ما یک
صورتی، یک پرده ای از پرده های کتاب خدا را می فهمیم. و باقیش
محتاج به تفسیر اهل عصمت است که معلم به تعلیمات رسول اللّه
بوده اند.»(۵)

وی در مقام دیگر تفاسیر نوشته شده را نه تفسیر حقیقی که ترجمه
وصف می کند:

«این تفسیرهایی که به قرآن نوشته شده است از اول تا حال، اینها
تفسیر قرآن نیستند، اینها البته یک ترجمه هایی، یک بویی از قرآن
بعضی شان دارد.»(۶)

حضرت امام با اشاره به حدیث «ان اللّه عزوجل علم انه یکون فی
آخرالزمان اقوام متعمقون فانزل اللّه تعالی «قل هو اللّه احد» و الایات من
سوره الحدید…»(۷) می گوید:

«از این حدیث شریف معلوم شود که فهم این آیات شریفه و این سوره
مبارکه، حق متعمقان و صاحبان انظار دقیقه است و دقایق و سرایر
توحید و معرفت در این ها مطوی است.»(۸)

و در جای دیگر نیز می گوید:

«آیاتی که در روایات وارد شده است که برای متعمقین آخرالزمان وارد
شده است، مثل سوره توحید و شش آیه از سوره حدید گمان ندارم که
واقعیتش برای بشر تا الان و تا بعدها بشود آن طوری که باید باشد، کشف
بشود.

البته مسایل در این باب خیلی گفته شده است، تحقیقات بسیار ارزنده
هم بسیار شده است، لکن افق قرآن بالاتر از این مسایل است.»(۹)

روشن است، مقصود امام از عبارت پیشین فهم یک ساحت از زبان
قرآن برای متعمقین آخرزمان است و منظور ایشان در عبارت اخیر از
نفی فهم قرآن، انکار شناخت ساحت های باطنی و ژرفای قرآن از جمله
سوره توحید و حدید است.

و در جای دیگر با تصریح به بواطن و ساحت های مختلف قرآن
می نویسد:

«فان للقرآن منازل و مراحل و ظواهر و بواطن، ادناها ما یکون فی قشور
الألفاظ و قبور التعینات. کماورد: «ان للقرآن ظهرا و بطنا و حدا و
مطلعا».(۱۰) و هذا المنزل الأدنی رزق المسجونین فی ظلمات عالم
الطبیعه و لا یمسّ سائر مراتبه الا المطهرون من ارجاس عالم الطبیعه و
حدثه».(۱۱)

نکته ظریف و قابل توجه در تفسیر زبان دین به چند ساحتی این که
وجود ساحت ها و معانی باطنی مختلف برای گزاره های دینی نباید
موجب عدول و عدم توجه به معانی ظاهری و عرفی گردد، چنان که
برخی از صوفیان با تفسیر تأویلی درصدد آن هستند. حضرت امام با
اشاره به دو تفسیر ظاهرگرا و باطن گرا می گوید:

«یک کسی مادی است آرای خودش را تطبیق کند بر آیاتی از قرآن و
قرآن را به آن رأی تفسیر و تأویل کند. و یک کسی مثلاً اهل معانی
روحیه است، این هم هر چه از قرآن دستش می آید، باز تأویل کند و
برگرداند به آن چیزی که خودش رأیش است. ما باید از هر دو همه این
جهات احتراز کنیم.»(۱۲)

۵. زبان نمادی

در مقدمه مقاله گفته شد مقصود از آن، وجود معنایی ماورای معنای
مطابقی در واژگان و گزاره است که توضیح تفصیلی آن گذشت.

بیشتر اندیشمندان اسلامی با این مسئله که زبان دین به صورت
مطلق، زبان نمادی باشد، مخالفت کردند، اما اینکه بعض مفردات و
گزاره های دینی زبان نمادی است، معنایی پذیرفتنی است. حضرت امام
نیز در آثار خود، بعضی آیات را بر این اساس تفسیر کرده است که بدان
اشاره می شود:

الف. تفسیر آب به رحمت الهی

آیه ذیل مایه حَیّ همه اشیاء را آب توصیف می کند:

«و جعلنا من الماء کل شی ء حیا».(۱۳)

امام در ذیل آن می نویسد:

«اصل آب رحمت اطلاقی وجود است».(۱۴)

ب. تفسیر شجره ممنوعه به طبیعت

امام درختی که حضرت آدم از نزدیکی آن نهی و منع شده بود نه
درخت خاص، بلکه طبیعت و مادیات تفسیر می کند. چنان که
می نویسد:

«بدان که آدم(ع) در حال جذبه در بهشت لقا بوده توجه به شجره
طبیعت نداشت.»(۱۵)

ج. تفسیر نعلین به همسر و فرزند

در جریان مشاهده آتش برای حضرت موسی که همراه فرزند و
همسرش در کوه گرفتار آمده بودند، ندای غیبی برآمد که:

«فَاخْلَعْ نَعْلَیْکَ إِنَّکَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُویً»(۱۶) «نعلین و کفشهایت را
دربیاور که تو در سرزمین مقدس هستی».

معنای ظاهری و عرفی آیه روشن است. اما امام آن را به محبت همسر
و فرزند تفسیر می کند.

«او را از محبت زن و فرزند، منع کرد که هان اگر خیال ورود در وادی
عشق و محبت ـ که وادی مقدسین و مخلصین است ـ داری، با محبت
دیگران نتوان در آن قدم نهاد، با آن که محبت موسی چون محبت امثال
ما نخواهد بود.»

وی در بیان وجه تشبیه محبت زن و فرزند به نعلین می نویسد:

«و شاید از این جهت تعبیر شده است به نعلین، که در اسفل اعضا است
و سهل الخلع است.»(۱۷)

د. تفسیر عقده لسان به عدم ادراک معانی

در آیه ذیل صریحا حضرت موسی از عقده زبان خود سخن می گوید و
از خداوند می خواهد آن را بگشاید.

«و احلل عقده مِن لسانی»(۱۸)

حضرت امام عقده زبان موسی را به ژرفای حقایق غیبی و عجز قوه
ادراک و شنوای مخاطبان تفسیر می کنند:

«زبان انبیاء عقده داشته، عقده ها در زبانشان، در قلبشان بوده است.
عقده هایی که نمی توانستند آنچه یافته اند و آن طور که یافته اند، بگویند،
گفتنی نبوده است، از این جهت با مثال با نظایر بما می خواستند یک
چیزی بفهمانند. زبانشان عقده دارد و مردم هم همه کر هستند.»(۱۹)

ه. تفسیر امانت به مقام ظل اللهی

در آیه ذیل وارد شده است که خداوند امانت را به آسمان و کوهها
عرضه داشت، آن ها از تحم