پاورپوینت کامل انحطاط شناسی مسلمانان در نگاه محمد اسماعیل محلاتی ; قسمت دوم ۴۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انحطاط شناسی مسلمانان در نگاه محمد اسماعیل محلاتی ; قسمت دوم ۴۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انحطاط شناسی مسلمانان در نگاه محمد اسماعیل محلاتی ; قسمت دوم ۴۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل انحطاط شناسی مسلمانان در نگاه محمد اسماعیل محلاتی ; قسمت دوم ۴۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۲

بیشتر نویسندگان دوران بازخیزی اسلامی، از سید جمال الدین
اسدآبادی به بعد، دو عامل عمده انحطاط مسلمانان را استعمار خارجی و
استبداد داخلی دانسته اند. در این میان، عده ای با ترجیح دادن
«استعمار»، بیشتر بر بُعد خارجی مسئله انحطاط، تأکید کرده، وضعیت
پریشان جوامع اسلامی را به عاملی خارجی نسبت داده اند. این بینش
مخصوص نویسندگان مسلمان عصر بازخیزی اسلامی نیست، بلکه در
میان نظریه پردازان امپریالیسم و نیز نظریه های چپ توسعه و نوسازی،
مانند نظریه مرکز ـ پیرامون سمیر امین، آندره گلدن فرانک و دیگران نیز
چنین دیدگاهی مشاهده می شود؛ ولی محلاتی برخلاف این طیف از
نویسندگان و نظریه پردازان، به بُعد داخلی مسئله انحطاط، اهمیت
بیشتری می دهد و مسئله استبداد داخلی را عله العلل مشکله انحطاط
مسلمانان می داند.

وی در رساله لئالی خود می گوید:

«باید دید که علت عروض این مفاسد چه، و منشأ این خرابی ها از
کجاست؟ بر هیچ عاقل سائس مخفی نیست که اصل العله و تمام السبب
در این مفاسد، جز استبداد سلطنت چیز دیگر نیست».

برای عالِمی چون محلاتی، رفع استبداد از بُعد دینی نیز مؤثر است، چرا
که از نظر او استبداد تنها، عامل مفاسد دنیوی نمی شود، بلکه به فساد
دین مسلمانان نیز می انجامد. به این ترتیب، رابطه مستقیمی میان
انحطاط دنیوی و انحطاط دینی به وجود می آید، چنان که چنین رابطه ای
میان عزت و شوکت دینی و دنیوی وجود دارد.

محلاتی پس از بیان مشکله «انحطاط»، به پاسخ و درمان آن
می پردازد و تنها به اشاره بیان به درد بسنده نمی کند. او در این زمینه،
ایده «اصلاح» را مطرح، و نخست با تقسیم «اصلاح» به سه قسم،
به طور جداگانه آنها را تعریف می کند: قسم نخستِ اصلاح از نظر او،
«اصلاح سیاسی» است. اصلاح سیاسی «نظر نمودن در سیاست دولت و
اصلاح مفاسد و رفع معایب ادارات آن، و تقیید مأموران و ارباب نفوذ، و
تحدید رفتار آنان، و مسئولیت وزرا به قانون اساسی و مشاوره دانایان
مملکت و عقلای ملت، به یک سو نهادن استبداد، خودرأیی،
خودپسندی، حرف پیش بردن، خودسری و … ،و تعیین وظایف و تکالیف
جمیع طبقات ناس و عموم اهالی و افراد مملکت از مأموران و رعیت و
تسهیل طُرُق تحصیل ثروت، تسدید اداره عسکریه، به چنگ آوردن
قوت حفظ حوزه مملکت، ترویج تجارت و صناعت، اتقان فلاحت و
زراعت و اقتصاد …» و در یک کلام، توسعه اجتماعی است. محلاتی
«اصلاح علمی را دومین گونه از اصلاح می داند که اصلاح علمی
در بر گیرنده فرآیند توسعه علمی و حقوق مدنی، آزادی بیان و آزادی
انجمن است.

«اصلاح ادبی» شکل سوم اصلاحات موردنظر محلاتی است و مراد از
آن، «اصلاح آنچه عامه ناس بر آن اند، از آداب و عواید و اخلاق، و
واداشتن آنها به پیروی طریقه حقه مستقیم اسلامیه و جد و جهد در ترک
اشیای خارجه از دین مقدس اسلام و جمود بر فرمایشات و اوامر صاحب
شریعت(ص)». ایده اصلاح نشان می دهد که محلاتی به گونه خاصی
از مردم سالاری معتقد است که شریعتی آن، را «مردم سالاری هدایت
شده» یا «مردم سالاری متعهد» می خواند. در این گونه
مردم سالاری، حکومت زاییده آرای اکثریت است؛ ولی به دست آرای
اکثریت سرنگون نمی شود و به تحقق هدف های تعیین شده در
ایدئولوژی متعهد است؛ نه کسب رضایت و اداره عادی جامعه.

محلاتی قسم اخیر اصلاح ـ ادبی ـ را با اهمیت ترین گونه آن می داند
که دوگونه اصلاح سیاسی و علمی را نیز در بر دارد. در فایده و ضرورت
این گونه، همان بس که جامعه را به سوی «سعادت مادیه و معنویه»
رهنمون می گردد. محلاتی وظیفه ایفای اصلاح ادبی را مخصوص
علما می داند و مداخله هیچ کس را در آن روا نمی شمارد.

چنان که گذشت، تفکر محلاتی را در باب مشکله انحطاط، می توان در
استبداد داخلی حکومت های مسلمانان خلاصه کرد و راه درمان آن را در
انجام اصلاحات سه گانه سیاسی، علمی و مهم تر از همه، ادبی، یا توسعه
فرهنگی دانست.

استعمار خارجی

دولت مدرن یا ملت ـ دولت، گونه ای خاص از دولت است که ابتدا
در اروپای غربی و سه کشور فرانسه، انگلستان و آلمان به وجود آمد و
سپس به شرق اروپا و در آخر به همه جهان سرایت کرد. نویسندگان
سیاسی گسترش این پدیده در جهان را از رهیافت های گوناگون مورد
مطالعه قرار داده اند؛ برای نمونه می توان از نظریه های مرکز ـ پیرامون،
توسعه گرایی، کارکردگرایی، نهادگرایی و … نام برد. علاوه بر برداشت های
آکادمیک یاد شده، نویسندگان بومی نیز با دیدگاه های خاص خود، به
این مسئله توجه کرده اند.

به طور کلی، با آغاز دوران بیداری مسلمانان به رهبری سید
جمال الدین اسدآبادی، دستاوردهای سیاسی مدرنیته، از دریچه
نظام های سیاسی مورد بررسی قرار گرفته است. غالب این آثار، در پاسخ
به پرسش چرایی انحطاط مسلمانان، دو عامل استعمار خارجی ـ به
لحاظ خارجی ـ و استبداد داخلی را مطرح کرده اند. این دو عامل در
لابه لای نوشته های عصر مشروطیت نیز به وضوح دیده می شود.
محلاتی نیز از این قاعده مستثنا نبوده، ضمن تحلیل های خویش،
نسبت به وضعیت نامطلوب ایران و کشورهای اسلامی، به دو عامل فوق،
به عنوان عوامل بازدارنده و انحطاط مسلمانان اشاره کرده است. در ادامه
به بررسی برداشت او نسبت به «استعمار» می پردازیم.

محلاتی نیز همچون دیگر عالمان، به استعمار از دریچه علت
«انحطاط» و «ضعف» مسلمانان می نگریست. او در اواخر بخش نخست
رساله لئالی، به آثار و پیامدهای سلطه خارجیان بر کشور اسلامی اشاره
کرده است.

محلاتی بیشتر از منظر دینی و عوارض منفی استعمار، به این پدیده
توجه می کند. او در برخی نوشته های خود ماجرای سرزمین های اسلامی
را که به دست اسپانیایی ها، ایتالیایی ها و … افتاده، به نقل از کتاب جام جم
(تألیف فرهاد میرزا معتمدالدوله، پسر پانزدهم عباس میرزا
نایب السلطنه فتحعلی شاه) و کتاب منجم، نقل می کند و چنین نتیجه
می گیرد:

«بالجمله هر کسی که ادنی خبرت و بصیرت به حال نوع فرنگیان و سوء
سلوک آنها با مسلمین داشته باشد، به خوبی می داند که از زمان بروز و
ظهور ضعف و سستی در دُوَل اسلامیه (که ناشی از استبداد امراء و
سلاطین استبدادیه و بروز متعالمان دین به دنیافروش و سکوت و
صُموت علمای ربانی و غفلت و بی علمی ملل اسلامیه بوده) و رونق
گرفتن و قوی شدن دُوَل نصاری که خرده خرده ممالک مسلمین را چه در
اروپا و چه در آسیا و چه در آفریقا، گاهی به قهر و غلبه و گاهی به اسم
حمایت و اصلاح، و گاهی به اسم نفوذ تجارت و استقراض و غیره در
تحت استیلای خود آوردند، هیچ مقصد و مقصودی به جز بردن دین و
دنیای مسلمین نداشته و ندارند و همه دُوَل اروپا و ملت نصاری در این
مقصد متفق اند و هر یک از آنها به حسب حال خود و آنچه که صلاح او
اقتضا کند، شب و روز در صورت دادن این خیال کوتاهی نداشته و ندارند و
به همه قوت و استعداد خود به طرف این معشوق باطنی سایر و
متحرک اند».

اما نباید پنداشت که محلاتی کامل و مطلق، غرب را نفی می کند. وی
برخلاف عده ای علمای هم صنف خود که در برخورد با غرب گزینشی
عمل کرده است.

ایده وی درباره جدایی فن آوری از فرهنگ، در نقطه مقابل نظر
مشروعه خواهانی چون شیخ فضل اللّه نوری، تبریزی و دیگران قرار
می گرفت که نمی توانستند،