پاورپوینت کامل معرفی و نقد کتاب اندیشه سیاسی صدر المتالهین ۶۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل معرفی و نقد کتاب اندیشه سیاسی صدر المتالهین ۶۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل معرفی و نقد کتاب اندیشه سیاسی صدر المتالهین ۶۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل معرفی و نقد کتاب اندیشه سیاسی صدر المتالهین ۶۶ اسلاید در PowerPoint :

۱۳

۱. مقدمه

بررسی اندیشه سیاسی صدر المتالهین، از چند نگاه اهمیت دارد؛ از
این رو بحث از حکمت سیاسی متعالیه، خط بطلانی بر آرا و افکار کسانی
است که ملاصدرا را فاقد اندیشه و تأملات سیاسی دانسته اند؛ از همین
رواست که به گفته نویسنده، کتاب سهمی عظیم هم در روشن ساختن
نهضت امام خمینی و هم در نجات جهان و انسان معاصر از مشکلات و
معضلات و بحران های کنونی دارد.

در نامه ای که امام خمینی برای گوربا چف، صدر هیأت رئیسه اتحاد
جماهیر شوروی فرستاد که خود نشان از درک ضرورت و اهمیت اندیشه
ملاصدرا بود، آمده است:

«… و از اساتید بزرگ بخواهید تا به حکمت متعالیه صدر المتألهین ـ
رضوان الله تعالی علیه و حشره الله مع النبیین و الصالحین ـ مراجعه
نمایند تا…»

بنابراین، اندیشه سیاسی ملاصدرا، بخشی از میراث عظیم اسلامی
است؛ میراثی که خیزش و بیداری فکر دینی و سیاسی را در ایران فراهم
کرد و شعاع آن پیله های زمانی و مکانی را در نوردید و الهام بخش
بسیاری جنبش ها و فلسفه های سیاسی گردید. افزون بر آن، ملاصدرا
شخصیتی است که دغدغه اصلاح طلبی داشته و از مصلحان اجتماعی ـ
سیاسی به حساب می آید. اهمیت اندیشه اصلاحی ملاصدرا از این رو
است که ایشان، هم وضعیت نا به سامان زمانه اش را آسیب شناسی
می کرد در و هم راه حل های قابل قبول برای درمان آسیب های فرهنگی
ـ سیاسی و اجتماعی ارائه می داد.

۲. معرفی کتاب

این کتاب در پنج فصل سامان یافته است :

فصل یکم، بررسی زمینه های تکوین شخصیت سیاسی ملاصدرا؛
فصل دوم، بررسی جایگاه دانش سیاسی در حکمت متعالیه؛ فصل سوم،
تبیین مبادی و مبانی ضرورت زندگانی اجتماعی و سیاسی ملاصدرا؛
فصل چهارم، بررسی کار ویژه های حکومت دینی، در مقایسه با سایر
حکومت ها از دیدگاه ملاصدرا؛ فصل پنجم، بررسی ساختار حکومت
دینی، ولایت سیاسی انبیا، ائمه و مجتهدان از منظر سیاسی ملاصدرا.

در فصل نخست، چگونگی تکوین شخصیت ملاصدرا، به ویژه زندگی
سیاسی و اوضاع زمانه وی، به اختصار بررسی شده است. این بررسی به
گونه ای است که توانسته است، پرتوی بر تفکر سیاسی ملاصدرا افکنده و
زوایای مبهم و تاریک آن را روشن سازد:

الف. زندگی سیاسی و علمی ملاصدر

ایشان در سال ۹۷۹ هجری در شیراز متولد شد. وی تنها پسر ابراهیم
شیرازی بود. ابراهیم از چهره های قدرتمند سیاسی و اجتماعی آن
سامان به شمار می رفت. ملاصد را پس از تکمیل تحصیلات مقدماتی،
رهسپار کاشان و اصفهان گردید. در اصفهان علوم نقلی را نزد شیخ
بهایی و علوم عقلی را در محضر میرداماد فرا گرفت. وی بنا به دعوت شاه
عباس اول، به شیراز رفت و مدرسه خان را کانون اصلی آموزش علوم
عقلی و نقلی قرار داد و در نهایت، به هنگام بازگشت از هفتمین سفر حج
در سال ۱۰۴۵ هـ. ق، در بصره بدرود حیات گفت و طبق وصیتش او را در
کنار مرقد امام علی (ع) دفن کردند.

ب. دوره های حیات علمی ملاصدرا

نویسنده در فصل نخست، زندگی علمی ملاصدرا را به پنج دوره
تقسیم کرده که عبارت است از:

۱. دوره سیر در افکار فلسفی و کلامی دیگران؛ اعم از مشائی، اشراقی،
اشاعره و معتزله: ملاصدرا این دوره را ارباب «حسنات الابرار سیئات
المقربین»، اوقات تلف شده عمر خود دانسته، از آن استغفار می کند.

۲. سیر از خلق و به سوی حق و مشاهده مبدأ آفرینش در پایان این
سفر، و رسیدن به آغاز ولایت.

۳. سیر از حق به سوی حق به همراه حق و مشاهده اسمای حسنای
خداوند.

۴. سیر از حق به خلق و مشاهده آثار خداوند در مظاهر گوناگون جلال و
جمال آن حضرت.

۵. سیر از خلق به سوی خلق به همراه حق و رساندن پیام حق، به
مظاهر وی در کسوت کثرت؛ این دوره با بازگشت مجدد وی از کهک به
شیراز و تدریس وتألیف وی مقارن است و بالطبع عرصه تفکر سیاسی و
اجتماعی وی نیز در این دوره شکل گرفته است.

ج. انتقاد از وضعیت زمانه

از نکات مهم این فصل، تبیین انتقادها و ایرادهایی است که ملاصدرا
از وضعیت زمانه اش داشت. نقد ملاصدرا بر تصوف و همدم بودن علما با
سلاطین دنیا طلب خلاصه نشده، بلکه مفاسد دستگاه صفوی را نیز در
بر می گیرد. مسئله مهم دیگر، رد نظریه تکفیر ملاصدرا است. نویسنده
می گوید: دلیلی بر تکفیر ملاصدرا در دست نیست، بلکه اگر ایشان به
زندگی دور از غوغای بشر رضایت داده، به این دلیل است که حکمای
حقیقی کنار گذاشته شده اند و علم ابزار ریاست و شهرت قرار گرفته است.
نویسنده معتقد است که دوری ملاصدرا از مردم موجب می شود که رموز و
اسرار الهی بر او کشف و با کنار قرار دادن فلسفه، عرفان و حکمت مشائی
و اشرافی و کلام، مکتب جدیدی به نام حکمت متعالیه تأسیس گردد.

نویسنده در این فصل، انتقاد ملاصدرا از وضعیت زمانه را نوعی
آسیب شناسی ویژه دانسته است که وی از اوضاع فرهنگی، مذهبی،
اجتماعی و سیاسی زمان خود دارد. این امر موجب شده است که تفکرات
اجتماعی و سیاسی ملاصدرا خصلت «اصلاحی» به خود بگیرد. در این
فصل، پس از آنکه از قرآن، عرفان و برهان به عنوان ارکان و مبانی نظام
تفکر صدرایی یاد می کند، به چهار مسئله بنیادی اشاره می کند که پیش
از وی به هیچ وجه مطرح نبوده است:

ـ وجود و تشکیک آن.

ـ حرکت جوهری با صیروت و تفسیر جهان.

ـ علم و ربطه عالم (عقل) و معلوم (معقول).

ـ نفس و قوای نفسانی و تکوین و کمال و معاد آن.

در فصل دوم، نویسنده در جست و جوی پاسخ این پرسش برآمده است
که در منظومه فکری ملاصدرا، «دانش سیاسی» از چه جایگاهی
برخوردار است؛ از این رو برای نشان دادن جایگاه سیاست در حکمت
متعالیه، آثار متعدد او را بررسی کرده است:

حکمت نظری:

۱. علم اعل

۲.علم طبیعی

۳. علم ریاضی

۴. علم منطق

حکمت علمی:

۱.علم اخلاق ۲. حکمت مدنی: ۱-۲. علم سیاست
«قلمرو تدبیر بشر» ۲-۲. علم نوامیس «قلمرو و دستورات الهی»
۳ـ۲.حکمت منزلی

نویسنده از این تقسیم بندی که براساس مکتب مشا صورت گرفته
است، نکات ارزنده ای را استخراج می کند:

۱. ملاصدرا به علم سیاست توجه دارد و برای آن جایگاه مستقلی در
طبقه بندی، تقسیم، تفکیک و تمایز علوم قائل است.

۲. در تقسیم بندی یاد شده، به جنبه های دینی و انسانی سیاست
توجه، و از یک دیگر تفکیک شده است؛ بنابراین، دستورات الهی از
جمله فقه سیاسی، ما را از علم سیاست بی نیاز نمی کند.

۳. مطالعه عبارات صدر المتألهین نشان می دهد که ایشان به تاریخ و
پیشینه مباحث سیاسی در یونان باستان، به ویژه در آثار متفکرانی چون
افلاطون و ارسطو و در عالم اسلام و آثار متفکرانی چون فارابی، ابن
مسکویه و خواجه نصیر الدین طوسی آگاهی داشته است.

د. جایگاه سیاست در اکسیر العارفین

نویسنده با مطالعه این اثر و نشان دادن طبقه بندی علوم از دیدگاه
ملاصدرا، جایگاه مستقلی برای علم سیاست در نظر می گیرد:

علوم اخروی؛ فرشته شناسی، شناخت جواهر غیر مادی و تمام آنچه
عقل عادی نمی تواند به آنها برسد.

علوم دنیوی: ۱. علم اقوال؛ علوم الفبا، صرف، نحو، عروض، معانی و
بیان.

۲. علم اعمال؛ فنون، علوم طبیعی، علم خانواده، حقوق، سیاست،
تربیت و علم طریقت.

۳. علم احوال؛ علم برهان منطقی، علم ریاضی، علم هندسه.

نویسنده با نشان دادن این تقسیم بندی که از مکتب اشراق متأثر
است، نکات زیر را قابل توجه و اهتمام دانسته است:

۱. در این تقسیم بندی به دانش سیاسی جایگاه مستقلی داده شده
است.

۲. در کنار علم سیاست به علم شریعت، نیز توجه شده است.

جایگاه سیاست در المظاهر الهیه

نویسنده با توجه به اثرفوق، نشان داده است که حکمت عملی در
نظرملاصدرا سه قسم است که عبارت است از:

اخلاق، تدبیر منزل و علم سیاست.

این طبقه بندی نتایجی به دست می دهد:

۱. ملاصدرا دانش سیاست را می شناسد و برای آن جایگاه خاصی
قائل است.

۲. ملاصدرا معرفت سیاسی و تمام معارف را در شبکه خاص دینی و
الهی می بیند.

نویسنده در این فصل پس از آنکه جایگاه سیاست را در اندیشه
سیاسی ملاصدرا نشان می دهد، این پرسش را مطرح می کند که اگر
ملاصدرا آن گونه که ادعا شد، دارای اندیشه سیاسی بوده است، چرا به
میراث فکری ملاصدرا در بخش سیاست توجهی نشده است؟ در مقام
پاسخ گویی به این پرسش، راز این بی توجهی را این گونه بیان می کند:
«وضعیت کلی ایران و جهان پس از عصر ملاصدرا، دلیل این بی توجهی
بوده است؛ یعنی در دوره سلطنت شاه عباس، ایران در عرصه نظام
جهانی قرار داشت پس از آن به مدت یک قرن در نزاع بی پایان به سر
می برد. نویسنده اظهار می دارد، در اواخر قرن ۱۷ و سراسر قرن ۱۸ م،
اروپا در عصر روشنفکری به سر می برد؛ اما ایران «انحطاط، ناامنی،
جهالت و نظامی گری دست و پنجه نرم می کرد. حوزه های علمیه کم
فروغ شدند؛ عالمان دینی یا به تیغ ستم سر به نیست شدند یا کنج عزلت
اختیار کردند. یکی از شاخه های معرفت که در این دوره بی رونق و
فراموش شد، دانش سیاسی بود. نویسنده کم توجهی به دانش سیاسی
به طور عموم و اندیشه سیاسی ملاصدرا به خصوص را در این فضا
تحلیل و بررسی می کند.

در فصل سوم، نویسنده به بررسی زندگی سیاسی در اندیشه ملاصدرا
می پردازد و با افرادی چون دکتر جواد طباطبایی وارد مناظره می شود،
زیرا طباطبایی معتقد است که ملاصدرا کوشش خود را به اثبات معاد
جسمانی معطوف داشته و از تأمل در معاش انسان ها غافل بوده است؛ در
حالی که مدعای نویسنده کتاب این است که ملاصدرا به تأمل در زندگی
سیاسی انسان ها یا به تعبیر دیگر، به تأمل در معاش انسان ها پرداخته
است. دکتر لک زایی اظهار می دارد، دلیل اینکه آقای طباطبایی به طور
قطع حکم کرده است که ملاصدرا از تأمل در معاش انسان ها، به کلی
غافل مانده است را باید در پارادایم مورد قبول آقای طباطبایی ردیابی
کرد. از آنجا که آقای طباطبایی در سیاست، اصالت را با دنیا و در عرفان
امامت را با آخرت می داند، از این رو حکم کرده است که نمی توان
اندیشه ای سیاسی مبتنی بر اندیشه عرفانی ارائه داد. نویسنده برای
اینکه نشان دهد، در اندیشه سیاسی متعالیه دین و دنیا از هم تفکیک
شده نیست، ناگزیر شده است، به بررسی دو مطلب زیر بپردازد:

۱. جایگاه دنیا در اندیشه ملاصدرا

در اندیشه ملاصدرا، دنیا هدف نیست، اصل بر آخرت است؛ از باب
مقدمه، چون دنیا وسیله ای برای رسیدن به آخرت است، باید به آن توجه
کرد. نویسنده در تبیین جایگاه دنیا در اندیشه ملاصدرا می گوید: دنیا
لفظی مشترک میان دو محتوا است. در ادبیات اسلامی، هر گاه دنیا
مذمت شده، مراد دل بستن به ارزش های غیر الهی است و در