پاورپوینت کامل گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی و جهانی شدن ۶۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی و جهانی شدن ۶۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی و جهانی شدن ۶۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل گفتمان فرهنگی انقلاب اسلامی و جهانی شدن ۶۹ اسلاید در PowerPoint :

۶

انقلاب اسلامی ایران انقلابی فرهنگی است که به نسبت نظام ها و
انقلاب های دیگری که تاکنون به وقوع پیوسته، به گونه ای خود را به
جهانیان نشان داده است. این انقلاب، خارج از مدار نظام سرمایه داری
غرب و نظام کمونیستی شرق، زمانی که ماهیت و ساختار نظام بین
الملل، تفکر سوّمی را برای حیات سیاسی جوامع بسته بود، با شعار
«استقلال آزادی»، خود را به جهانیان معرفی کرد. تمایز انقلاب اسلامی
ایران که در بهمن ۵۷ به پیروزی رسید، با دو نظام سرمایه داری شرق و
غرب، مهم ترین ویژگی این انقلاب در بعد خارجی است.

از منظر داخلی نیز انقلاب اسلامی ایران، بر خلاف جریان حاکم در
دوران پهلوی که بیشتر بر هویت باستانی مردم ایران تاکید می کرد، از
میان سه الگوی هویتی دینی، الگوی باستانی ـ اسلامی و الگوی غربی،
بر بعد مذهبی و اسلامی هویت که در تاریخ این مرز و بوم ریشه ای عمیق
داشت، تکیه کرد.

از این رو، این انقلاب بر خلاف سایر انقلاب هایی که تا پیش از آن
اتفاق افتاده بود و بیشتر بستر اجتماعی، اقتصادی یا سیاسی داشت، بر
عامل فرهنگ تاکید می کرد. این مسئله از آغازین روزهای پیروزی
انقلاب و حتی پیش از آن مد نظر اندیشمندان و مبارزان قرار داشت.

نقش عوامل ارزشی و فرهنگی در پیدایی انقلاب اسلامی

انقلاب اسلامی سال ۱۳۵۷ به دلیل ماهیت و جوهر دینی و معنوی
خود، انقلاب و تحولی ارزشی بود ؛ از این رو آن چه در جامعه ایران رخ
داد، تحول و رویدادی فرهنگی، اخلاقی و اعتقادی بود. استاد شهید
مطهری در این خصوص می گوید: «این گنجینه عظیم و ارزش های
انسانی که در معارف اسلامی نهفته بود، تقریباً از سال ۱۳۲۰ به بعد، در
ایران به وسیله یک عده از اسلام شناس های خوب واقعی، وارد خود
آگاهی مردم شد ؛ یعنی این که به مردم گفته شد، اسلام دین عدالت
است؛ اسلام با تبعیض های طبقاتی مخالف است ؛ اسلام دین حرکت و
آزادی است. به این ترتیب علاوه بر معنویت، آرمان ها و مفاهیم دیگر،
نظیر برابری، آزادی خواهی، عدالت و…، رنگ اسلامی به خود گرفت و در
ذهن مردم جایگزین شد، درست به دلیل جایگزینی این مفاهیم در
ذهن توده بود که نهضت اخیر، نهضتی شامل و همه گیر شد». ۱

امام خمینی، بنیانگذار جمهوری اسلامی ایران نیز در این خصوص
می فرماید: «این پیشرفتی که ملت ایران کرد، مرهون آن تغییری بود که
در نفوس پیدا شد… تا این تغییر حاصل نشده بود، تغییر نفسانی حاصل
نشده بود، این قوم مورد تغییر واقعی که رفتن یک رژیم طاغوتی و آمدن
یک رژیم اسلامی باشد، این معنی حاصل نمی شد». ۲

از این رو، مهم ترین هدف در آرمان های انقلاب اسلامی ایران، تحول
ارزش های اسلامی با ارزش های مادی قرار گرفت؛ چراکه آنچه پیش از
پیروزی انقلاب اسلامی در جامعه ایران حاکم بود، همان فرهنگ و
ارزش های غربی بود. از این رو، بعضی شعار مهم امام خمینی، مبنی بر
«جمهوری اسلامی» ایران، بدون یک کلمه کم یا زیاد را در این همین
تفسیر می کنند.

طرد همه ارزش های غیر اسلامی و تکیه بر ارزش های مستقل
اسلامی(۳) اگر بخواهیم از این جهت، یعنی مسئله فرهنگی، به تحولات
پس از پیروزی انقلاب بنگریم، ضروری است که توجهی به پیش از
انقلاب داشته باشیم. شاید بتوان گفت، از دلایلی که مردم ایران را به
قیام و انقلاب وا داشت، شیوه و روش رژیم گذشته در تغییر ارزش های
دینی بود که با ارزش های اصل اسلامی فاصله داشت؛ برای نمونه
می توان به سخت گیری بر روحانیون و نیروهای مذهبی، کشف حجاب،
انتشار مفاسد اخلاقی و مواردی از این دست اشاره کرد. به همین دلیل،
چون مردم ایران اعتقاداتی اسلامی و دینی داشتند و جامعه را از فرهنگ
و هویت خویش دور می دیدند، در پی مقابله با آن برآمدند.

بالا رفتن سطح آگاهی های مردم و نسل جدید، مردم ایران را متوجه
این بی هویتی کرد؛ چرا که هر نظامی که به دنبال ارزش ها و خواسته های
مورد خواست و توجه مردم نباشد، نمی تواند مشروعیت داشته باشد. از
این رو زمانی که نظام حاکم با ارزش های مقبول مردم مقابله یا با آن بی
اعتنایی کند، مقبولیت خود را از دست خواهد داد. یکی از نظریه پردازان
در این خصوص می گوید: «نظام ارزش هر جامعه، اگر مورد بی مهری
قرار گیرد، انقلاب رخ خواهد داد ؛ چرا که در این زمان اعتماد به رژیم
حاکم از دست می رود و استفاده از قدرت سیاسی هم بی فایده به نظر
می رسد، زیرا اعتبار افرادی که اداره و فرمانروایی جامعه را به عهده دارند،
تنها بر استفاده از زور اتکا دارند و وقتی تحول آرام و منظم در چنین
موقعیتی مشاهده نشود، انقلاب اجتناب ناپذیر خواهد بود و استفاده از زور
احتمالاً نقطه بروز انقلاب را به تأخیر می اندازد» ۴

به همین دلیل، جامعه ایران پیش از انقلاب اسلامی، دچار یک
نابسامانی در نظام ارزشی خود شده بود که مردم علت را در عمل حاکمان
سیاسی مشاهده می کردند. «در واقع آن چه بیش از مکشلات اقتصادی
روی مردم تأثیر می گذاشت، تغییر ساختار فرهنگی و اجتماعی ایران بود
که تحت تأثیر سلطه فرهنگی غرب، معیارهای مذهبی، اخلاقی و
فرهنگی ایران را مورد تاخت و تاز قرار می داد. همچنین عوامل
نارضایتی اجتماعی که زمینه را برای انقلاب فراهم کرده بود، متعدد
است بی توجهی به ارزش های مسلط مذهبی و بی تفاوتی در قبال
خواسته های رهبران مذهبی، آزادی و بی بند و باری زیاد و بیش از حد،
رواج فساد و فحشا و عدم مراعات عفت عمومی، تغییر تاریخ اسلام و
بازگشت به ارزش ها و سنت های قبل از اسلام و ترویج آنها، موجبات
جریحه دار شدن احساسات مذهبی جامعه ایران را فراهم کرد» ۵

پیروزی انقلاب اسلامی نشان داد که فرهنگ اسلامی، ریشه های
عمیقی در درون ملت ایران دارد. در حقیقت این انقلاب برای تحقق و
احیای دوباره اسلام در جامعه ایران آغاز شد و هدف اصلی آن، احیای
فرهنگ معنوی اسلام بود. با مراجعه به آنچه انقلابیون و افرادی که در به
وجود آوردن آن نقش مهمی داشتند، می توان به این نکته مهم دست
یافت. شهید باهنر در این خصوص می نویسد: «در انقلاب اسلامی ما،
انقلاب فرهنگی مطرح است و اگر انقلاب اقتصادی و انقلاب سیاسی
است بر بنیان انقلاب فرهنگی است، دین ریشه انقلاب را ما فرهنگی
می دانیم».۶

حجه الاسلام و المسلیمن هاشمی رفسنجانی نیز می گوید: «من فتح
بزرگ و دستاوردهای اصلی انقلاب اسلامی را در بعد فرهنگی آن
می دانم ؛ آن دستاورد اصلی این انقلاب است». ۷

به هر حال شکی نیست که انقلاب اسلامی ایران، بعد اسلامی فرهنگ
و هویت اسلامی را برجسته نمود. اما سؤال مطرح در این جا است که آیا
این رویکرد به فرهنگ و هویت پس از اسلام (هویت اسلامی)، به معنی
عدم توجه به فرهنگ پیشین یا هویت باستانی است؟ در این خصوص،
برخی پژوهشگران خواسته اند چنین وانمود کنند که انقلاب اسلامی با
تاکید بر گفتمان اسلامی، به فرهنگ و هویت باستانی ایرانی خود بی
توجهی می کند. از این رو خود این انقلاب، موجب گسست هویتی شد و
به نوعی به بحران هویت دچار شد. در این خصوص یکی از نظریه
پردازان می گوید:

«ایدئولوژی انقلاب اسلامی تحت عنوان بنیادگرایی، سنت گرایی و
اسلام گرایی، در جهت تأسیس انسانی مسلمان برآمد و با ارائه الگوی
آرمانی و کلی که انسان های عادی باید تلاش کنند تا به آن الگو ارتقا
یابند، مجدداً بحران هویت را تشدید کرد». ۸

در جای دیگر می گوید: «می توان گفت، به همان شیوه ای که دولت
پهلوی آگاهانه دولت اسلامی را غیریت بخشید، جمهوری اسلامی ایران
نیز هویت ایرانی را غیریت بخشید و با تحفیف هویت ایرانی و حملات
غیر رسمی به فرهنگ قدیم ایران و مظاهر و نمادهای فرهنگ ایرانی،
نظیر شاهنامه، به انکار بخشی از تمامیت وجودی ایرانیان می پرداخت.
همچنین ما شاهد غیریت سازی از سوی دولت جمهوری اسلامی
هستیم». ۹

اما نکته واقعی د راین خصوص این است که با مراجعه به فرهنگ و
آداب و رسوم پس از انقلاب، این غیریت سازی یا تقابل، به نحوی که
فرهنگ و هویت انقلاب هویت گذشته را مورد انکار قرار دهد، مشاهده
نمی شود ؛ برای مثال هنوز هم در تقویم تعطیلات رسمی، تعطیلات
باستانی چون نوروز، بیشتر از اعیاد مذهبی مورد توجه قرار گرفته است.
تبلیغ و توجه به مراسمی چون سیزده بدر، شب یلدا و…، گویای توجه به
فرهنگ باستانی است.

از این رو، گفتان مذهبی و اسلامی انقلاب، به نوعی هویت خود را از
گذشته جدا ندانست. یکی دیگر از نویسندگان در این زمینه می نویسد:
«انقلاب اسلامی با بهره گیری از نظام معنایی و اندیشگی بدیع توانست،
طی یک فرایند تاریخی، با وصل کردن خود به ریشه های تاریخی
مشخص در حافظه قوی، به صورت بدیل زنده سیاسی جلوه نماید»۱۰ ؛
لذا گفتمان و هویت انقلاب اسلامی، که همانند هویت پیش از انقلاب
یکسونگر و نه اقتباس گرا بود، بلکه بر آموزه های گذشته در شکل نوین و
بدیع استوار بود و برای تشخیص هویت خویش د رجهان معاصر تلاش
می کرد.

نقش فرهنگ در تداوم نظام سیاسی

انقلاب اسلامی، بر گرفته از آموزه های اسلامی، موجب گردید تا در
عمق و جان مردم جای گیرد و نوعی وفاداری مبتنی بر تعهد دینی، در
این خصوص شکل گیرد، زیرا طبق آموزه های اسلامی، آن چه بیشتر
مورد توجه انسان است، عمل براساس تکلیف شرعی و انجام وظیفه
الهی است.

از این رو توجه به دفاع از انقلاب، حضور در تظاهرات و راهپیمایی ها،
نماز جمعه، حج، مراسم مذهبی و شرکت در ۸ سال دفاع مقدس که در
تداوم انقلاب نقش به سزایی داشت، بیش از آن که بر احساس
شهروندی استوار باشد، نوعی تعهد دینی و ایمانی بود ؛ تعهدی که پیش
از آن نیز، در بحران های متعدد، زمینه حفظ فرهنگ و هویت اسلامی را
فراهم کرده بود.

فرهنگ انقلاب اسلامی و آینده پیش رو

شکی نیست که فرهنگ و گفتمان فرهنگی انقلاب، زمینه ساز پایداری
آن شده است ؛ اما نکته اصلی در این خصوص، چگونگی حفظ این
الگوی فرهنگی در مقطع کنونی است؛ چرا که بسیاری نظریه پردازان
معتقدند که اگر انقلابی نتواند الگوی فرهنگی خود را حفظ کند، بحران
مشروعیت دچار خواهد شد. در این خصوص پارسونز از نظریه پردازان
مطرح در خصوص جامعه پذیری سیاسی، برای هر نظام سیاسی، چهار
کار ویژه در نظر می گیرد:

«دستیابی به هدف، انسجام، انطباق با شرایط جدید و حفظ الگوی
فرهنگی» .

وی بر این باور است که حفظ الگوی فرهنگی، موجب انسجام، ثبات،
پایداری و در عین حال کارآمدی نظام سیاسی می شود، زیرا حفظ الگوی
فرهنگی از طریق جامعه پذیری، موجب حمایت افراد از نظام می شود که
منبع خوبی برای مشروعیت نظام است.

در دهه اول و دوم انقلاب، به دلیل این که خانواده مسؤل امر جامعه
پذیری و انتقال الگوی فرهنگی بود، این مسئله مشکل چندانی نداشت ؛
به طوری که تضاد فرهنگی چندان در جامعه موجود نبود. اما در مقطع
کنونی، تغییرات زیادی در این خصوص ایجاد شده است. از جمله:

۱. گسترش آگاهی جمعی از طریق رسانه های گروهی و وسائل ارتباط
جمعی.

۲. ازدیاد جمعیت جوان جامعه و تقویت گروه همسالان در جامعه
پذیری.

۳. افزایش جمعیت، بیکاری و مسائلی که در روند جامعه پذیری د