پاورپوینت کامل تاثیر انقلاب ایران بر جنبش های شیعی عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس ۱۱۸ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل تاثیر انقلاب ایران بر جنبش های شیعی عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس ۱۱۸ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۱۸ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل تاثیر انقلاب ایران بر جنبش های شیعی عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس ۱۱۸ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل تاثیر انقلاب ایران بر جنبش های شیعی عربستان و کشورهای حوزه خلیج فارس ۱۱۸ اسلاید در PowerPoint :

۱۶

بسیاری از صاحب نظران معتقدند رهنمودهای امام خمینی (قدس سره) در مورد قیام علیه حکام مستبد الهام بخش شیعیان استان شرقی عربستان بوده است. بدون شک انقلاب اسلامی ایران تاثیر بسزایی بر جهان اسلام و به ویژه شیعیان برجای گذاشت. درواقع درپی شورش ها و تظاهرات شیعیان ایران در سال۱۹۷۸ روح در هم شکسته و خسته شیعیان عربستان و دیگر نقاط جهان اسلام زنده شد و مجدداً روح امید در کالبد آنان دمیده شد. پس از انقلاب ایران، روحیه خود باوری و اعتماد به نفس شیعیان عربستان که رو به خاموشی می رفت مجددا زنده و تقویت شد و آنان جرأت و شجاعت خود را باز یافتند تا در مقابل اربابان سعودی بایستند و به طور علنی و بی پرده شکایات و مطالبات خود را مطرح کنند. در حقیقت به واسطه انقلاب ایران آگاهی و بینش جدیدی در میان شیعیان عربستان و دیگر نقاط جهان پدید آمد و انقلاب به الگوی آنان تبدیل شد، همچنین انقلاب ایران موجب شد فضای جدیدی در عربستان ایجاد شود و مخالفت سیاسی شیعیان با حکومت شتاب و عمق بیشتری پیدا کند.

انتفاضه شیعیان عربستان در سال ۱۹۷۹

قبل از قیام یا انتفاضه شیعیان عربستان در سال ۱۹۷۹، جنبش مبلغان به عنوان مهم ترین جنبش سیاسی شیعی عربستان از جایگاه اجتماعی و ساختار سازمانی مستحکمی برخوردار بود. همچنین پایگاه مردمی جنبش بسیار قوی بود و در میان شیعیان هواداران و طرفداران بسیاری داشت، از اینرو جنبش توانست بر مشکلاتی که محافظه کاران پیش پای آن می گذاشتند فائق آید، زیرا طیف مذکور به شدت با هرگونه فعالیت سیاسی جنبش مخالفت می ورزید. از آنجا که در عربستان احزاب سیاسی به طور رسمی از فعالیت منع شده اند و از محدودیت شدید رنج می برند، مطالبات سیاسی از کانال های غیر رسمی و فرعی پی گیری می شود. در واقع فعالیت های سیاسی شیعیان عربستان در مساجد و حسینیه ها که نهادهای غیرسیاسی به شمار می روند صورت می گیرد. این مراکز از سوی حکومت کنترل نمی شوند، زیرا مراکز مذکور به طور سنتی توسط شیعیان اداره می شوند، و این امر کنترل و نظارت حکومت بر این مراکز را دشوار کند. در واقع از طریق این مساجد و حسینیه ها ایدئولوژی سیاسی شیعی به مردم منتقل می شود. بنابراین نهادهای دینی وابسته به حکومت و دستگاه حاکم نمی توانند بدون گذشتن از سد امنیتی بسیار قوی شیعیان، میعاد گاه تجلی و تقویت روحیه اعتراض آمیز شیعیان را کنترل یا مهار نمایند. تا قبل از وقوع انقلاب اسلامی ایران حسینیه ها و مساجد عربستان فاقد کارکرد سیاسی بودند. در نظر بسیاری از شیعیان نقش این نهادهای سنتی فقط به تقویت انسجام اجتماعی محدود می شد، ولی پس از انقلاب ایران نقش و کارکرد این نهادها کاملا تغییر نمود، هرچند که مساجد و حسینیه های سنتی همچنان پا بر جا مانده اند. در واقع پس از انقلاب ایران این مراکز به خاستگاه جنبش های سیاسی و دینی شیعیان تبدیل شدند. به علاوه در این دوره میزان فعالیت سیاسی به معیار و ملاک ارزیابی مرجعیت شیعی تبدیل شد. در مراسم محرم و روز عاشورا حسینیه های عربستان به مرکز تجمع شیعیان تبدیل می شوند و شیخ «حصّان الصّفار» و دیگر وعاظ جنبش مبلغان نظیر «شیخ فوزی السیف» سخنرانی های پر شوری را ایراد می کنند. در طی ده روز نخست محرم سال ۱۹۷۹ شیخ صفّار، رهبر سازمان انقلاب اسلامی نسخه جدیدی از تشیع انقلابی را که تا آن زمان مردم شناختی از آن نداشتند برای شیعیان استان شرقی تبیین نمود. سازمان انقلاب اسلامی در این دوره یکی از مهم ترین جنبش های سیاسی شیعی عربستان محسوب می شد. شیخ صفار که روانشناس اجتماعی متبحری است با سخنرانی های خود مستمعین و مخاطبین را به هیجان می آورد. وی در سخنرانی های خود موانع روان شناختی عملگرایی شیعی را از اذهان می زدود. از نظر وی ترس و وحشت عامل اصلی رکود و جمود شیعیان عربستان بوده است، وی در این رابطه می گوید : «ترس و وحشت مفرط که بر اذهان شیعیان سایه انداخته موجب ضعف و ناتوانی آنان شده و مانع از پیشرفت و آزاد سازی و تخلیه انرژی شیعیان گردیده است، این بیماری در جامعه شیعه عربستان فراگیر شده و مردم از آن رنج می برند. شیعیان عربستان از همه چیز به طور مفرط می هراسند و وحشت از شکست، خستگی، رنج، حکومت، مراکز قدرت، آینده و مرگ، سراسر وجودشان را فراگرفته است. این پدیده شوم که بر جامعه شیعیان عربستان سایه انداخته امکان تحمیق و سرکوب شیعیان را برای حکومت ستمگر و ظالم سعودی فراهم نموده است. اگرچه ترس از خصوصیات ذاتی و فطری بشر است، باید از این ویژگی در جهت الهی بهره برداری نمود، بدین معنا که انسان باید فقط از خدا بترسد و بدین ترتیب امور خود را اصلاح نموده و به قوانین الهی عمل کند و از معاصی و منکرات اجتناب و پرهیز نماید و در جهت انجام اعمال خیر تلاش کند. در واقع ترس از خدا به معنی احترام به ارزش های الهی و بی اعتنایی به ضد ارزش ها و ارزش های فانی و زودگذر است. اعضای جنبش مبلغان خدا ترسان حقیقی اند و مسئولیت الهی دعوت به حق، آزادی و پیشرفت به دوش آنان گذاشته شده است. مردمی که تحت ظلم و ستم حکام ظالم و دست نشانده قرار دارند باید تلاش کنند خود را از بند این ستمگران آزاد کنند و از آنان نترسند. انتظار و ترس از خطر بدتر از خود خطر است، بنابراین بهتر است منشأ خطر را محو و نابود کنیم».شیخ صفار نظام آموزشی شیعیان استان شرقی را مورد انتقاد قرار داد و خاطر نشان کرد این نظام موجبات تسلیم آنان را فراهم آورده است. وی در این رابطه گفت: «رعب و وحشت از حکومت موجب خواری و آسیب پذیری مردم شده است. اگر مرگ اجتناب ناپذیر است چرا اجازه می دهیم مرگ یورش بیاورد؟ در واقع انسان باید خود را برای حمله به مرگ آماده کند، بدین ترتیب وی باید برای حصول اهداف متعالی تحت لوایی مقدس، رسالتی سترگ را عهده دار شود و خود را در مسیر طوفان خطرات و حوادث قرار دهد و به خاطر خدا از ایمان خود دفاع کند». شیخ صفار با بیانی بلیغ و رسا خاطر نشان کرد دین قدرت و نیرویی عظیم را در شیعیان ایجاد می کند و آنان باید با پیروی از دستورات دینی مراجع شورش کنند و مخالفت سیاسی خود را ابراز نمایند. در ششم محرم سال ۱۴۰۰ برابر با ۲۵ نوامبر سال ۱۹۷۹ شیعیان مناطق مختلف قطیف و احساء پس از ذکر مصیبت روز عاشورا توسط شیخ صفار و دیگر وعاظ، به خیابان ها ریختند. شیعیان عزادار تصمیم گرفتند مراسم عاشورا را به طور علنی برگزار کنند ولی این مراسم شکل سیاسی به خود گرفت و به دخالت نظامی گارد ملی منجر شد. هنگامی که مراسم عزاداری به اوج خود رسید شیعیان مراسم سوگواری شهادت حضرت ابوالفضل العباس(ع)، علی اکبر(ع) و امام حسین(ع) را به طور علنی برگزار نمودند و مراسم باشور و حرارت تمام برگزار شد. وعاظ و سخنرانان وابسته به جنبش مبلغان از حسینیه برای بسیج شیعیان منطقه استفاده کردند و بدین ترتیب با برگزاری مراسم به صورت علنی، محدودیت های حکومت را شکستند و عزم و اراده خود را برای مخالفت با ممنوعیت های اعمال شده از سوی حکومت به نمایش گذاشتند. در شامگاه هفتم محرم برابر با ۲۶ نوامبر، مراسم عزاداری برگزار شد و تقریبا ۷۰ هزار نفر از شیعیان در مناطق مختلف به تظاهرات پرداختند که تظاهرات مذکور به زدوخورد خشونت آمیز نیروهای امنیتی با آنان منجر شد در روز ۲۸ نوامبر پلیس و نیروهای نظامی گارد ملی تلاش کردند انبوه تظاهر کنندگان عاشورایی را متفرق کنند ولی شیعیان با تمام قوا در مقابل آنان مقاومت کردند و شورش به مناطق دیگر قطیف و احساء کشیده شد. حوادث استان شرقی و جنبش جهیمان مکه نگرانی شدید مقامات سعودی را در پی داشت، از اینرو حکومت ۰۰۰/۲۰ سرباز گارد ملی را برای خاموش کردن قیام شیعیان به منطقه فرستاد تظاهرات و درگیری برای ۵ روز متوالی ادامه یافت و تلاش شخصیت های برجسته شیعه و پلیس برای متوقف کردن آنان ناکام ماند. هنگامی که گارد ملی به روی تظاهرات کنندگان قطیف آتش گشود، شیعیان مناطق دیگر نیز به خیابان ها ریختند و خشم خود را ابراز نموده و مطالبات خود را خواستار شدند. در روز نهم و دهم محرم منطقه قطیف محاصره شد و اخبار کشته شدن تعدادی از مردم منتشر شد. تظاهر کننده گان خواستار برخورداری از حقوقی برابر با هم میهنان سنی خود بودند و شعارهایی نظیر «نه سنی، نه شیعه، اتحاد اسلامی»، «ما شیعیان جعفری خواهان آزادی هستیم «و «در دین محمدی تبعیض راه ندارد» را سر می دادند. گارد ملی ۲۰ نفر از تظاهر کنندگان را کشت و بیش از یکصد نفر را زخمی نمود. چهار نفر از کشته شده گان ۱۹ـ۱۷ ساله، هفت نفر ۲۰ ـ ۲۳ ساله ،سه نفر۳۰ ـ ۴۰ ساله و یک نفر ۶۰ ساله بود. یک معلم، یک زن، هشت دانش آموز دبیرستانی، دو کارگر شرکت نفتی آرامکو و هفت نفر دیگر که شغل آزاد داشتند کشته شدگان مذکور را تشکیل می دادند. رژیم سعودی به منظور خاموش کردن موج نارضایتی مناطق شیعه نشین جهت توسعه اقتصادی، نظام آموزشی و دیگر خدمات رفاهی منطقه بودجه سنگینی تعیین نمود، بدین ترتیب در مدتی کوتاه ( ۱۹۸۰-۱۹۸۵) این منطقه متحول شد. احداث جاده ،تاسیس مدرسه، بیمارستان، مراکز خرید، واگذاری اراضی، پرداخت وام به مردم، راه اندازی سیستم آب و فاضلاب از جمله اقدامات دولت در این دوره بود. با این حال هدف رژیم از این اقدامات صرفا کنترل مناطق هم جوار چاه های نفت بود و تبعیض و بی عدالتی همچنان در اشکال و قالب های مختلف ادامه یافت. رژیم در اقدامی سبوعانه علیه عملگرایان شیعه تلاش کرد کنترل خود را بر منطقه افزایش دهد. پس از انتفاضه سال ۱۹۷۹ رژیم سعودی بیلیونها دلار را صرف آبادانی این منطقه نمود،در نتیجه موضع شیعیان نسبت به رژیم تا حدودی تغییر کرد، در عین حال رژیم هرگز نتوانست شیعیان را از تاثیر انقلاب اسلامی ایران مصون نگه دارد. در پی این اقدامات رژیم، اوضاع اقتصادی شیعیان نسبتا بهبود یافت ولی تبعیض و بی عدالتی دینی همچنان ادامه پیدا کرد و شیعیان همواره از عرصه های سیاسی و فرهنگی طرد شدند که این امر افزایش نارضایتی آنان را در پی داشت. قیام شیعیان عربستان که از نظر شیخ صفّار دور از انتظار می نمود به عنوان نقطه عطف تاریخ شیعیان عربستان تلقی می گردد. در این برهه موج نارضایتی عمومی به شدت گسترش یافت و حکومت سعودی که از شورش شیعیان به هراس افتاده بود تلاش کرد اوضاع نابسامان استان شرقی را تحت کنترل خود در آورد، از اینرو رژیم سخنرانان و وعاظ وهابی را فراخواند و به آنان دستور داد از بیان مطالب تحریک آمیز که به شورش و رفتار خشونت آمیز می انجامد اجتناب کنند. بطور کلی انتفاضه شیعیان عربستان نتیجه سرکوب و ظلم و ستمی بود که در طول تاریخ بر آنها روا داشته شده بود. در واقع به واسطه این انتفاضه روحیه سرخوردگی شیعیان به روحیه مقاومت و مبارزه با سیاست های تبعیض آمیز رژیم سعودی تبدیل شد. در سال ۱۹۸۰ شخصیت های برجسته شیعه شکایتی را به «فهد عبدالعزیز»، شاه سابق و ولیعهد عربستان، تقدیم کردند و طی آن سیاست های تبعیض آمیز حکومت علیه شیعیان را محکوم نمودند. بخشی از شکایت مذکور بدین شرح است: «اگر چه تصریح شده خشونت علیه شیعیان نباید ادامه پیدا کند، ما هنوز هیچ تغییر موضع مثبتی را از سوی حکومت مشاهده نکرده ایم و اوضاع هیچ تغییری نکرده، این مطالبات کمترین خواسته های ماست. ما احساس خلاء نمی کنیم و آن قدر از نظر اخلاقی سقوط نکرده ایم که هیچ یک از ما در کشور قابل اعتماد نباشد». در شکایت مذکور دو موضوع مورد تاکید قرار گرفته بود. نخست تبعیض دینی نظیر نفی حقوق دینی شیعیان و دوم شرایط نامناسب اقتصادی و اجتماعی شیعیان که علیرغم طرح آنها از مدتها قبل، هیچ اقدام موثری از سوی حکومت در جهت بهبود وضعیت موجود صورت نگرفته بود. ظهور سازمان انقلاب اسلامی در سال ۱۹۷۹ که به واسطه آن در روابط شیعیان و حکومت فصل جدیدی گشوده شد، مهم ترین پیامد انتفاضه بشمار می رود. در واقع نقش و رسالت اصلی سازمان انقلاب اسلامی، پیگیری مطالبات سیاسی شیعیان عربستان بود.

در کشور عربستان فعالیت احزاب سیاسی، بحث و مناظره عمومی، گردهمایی های آزاد و انتقاد از سیاست های حکومت ممنوع است، از اینرو شیعیان مخالفت خود با رژیم سعودی را در خارج از کشور منعکس می کنند و از طریق سازمان های فعال در حوزه حقوق بشر و مراکز رسانه ای و تأسیس شعبه های اپوزیسیون در ایران، لبنان، لندن و واشنگتن نارضایتی خود را از حکومت به گوش دیگران می رسانند. رژیم سعودی آلترناتیوهای سیاسی مطلوب خود را به شیعیان تحمیل نموده و با توسل به هر شیوه ممکن از فعالیت آنان در داخل کشور جلوگیری می نماید.

انتفاضه شیعیان عربستان در بازسازی جامعه شیعی تأثیر بسزایی داشت و هویت فرهنگی شیعیان را تقویت نمود. بواسطه این قیام جایگاه و منزلت اجتماعی گروهی از رهبران سیاسی که در جامعه شیعی نقشی حاشیه ای داشتند، ارتقاء یافت. آنان فعالیتهای گوناگون دینی و سیاسی خود را در داخل و خارج از کشور گسترش دادند و بدین ترتیب شیوه های مبارزاتی بهتر و کارآمدتری را فرا گرفتند. بطور کلی غالب هواداران سازمان انقلاب اسلامی را شهر نشینان و طبقات پائین و متوسط جامعه تشکیل می دهند. رهبران سازمان از تحصیلکرده های دانشگاه های عربستان و آمریکا می باشند و در میان هواداران سازمان تعداد نوجوانان دبیرستانی، دانشجویان و کارگران متخصص و نیمه متخصص شرکت نفتی آرامکو چشم گیر است. مردم از طریق مساجد جذب سازمان می شوند و مساجد نقش بسزایی در تقویت سازمان ایفا می کنند. اعضای سازمان انقلاب اسلامی بشدت اسلام گرا می باشند و فعالیت آنان در عرصه های سیاسی و اجتماعی متمرکز شده است، گروه مذکور ایجاد یک جامعه اسلامی کامل را هدف غائی خود می دانند و این آرمان در آثار و فعالیت های آنان نمود یافته است. در پی مهاجرت رهبران و سران سازمان در دهه ۱۹۸۰، طیف گسترده ای از مردم جذب سازمان شدند. به نقل از سخنگوی سازمان، سه هزار نفر از شیعیان عربستان وطن خود را رها نموده و در تهران و دمشق به سازمان پیوستند.

پیش از انتفاضه سال ۱۹۷۹ سازمان انقلاب اسلامی که شاخه ای از جنبش مبلغان پیشگام محسوب می شد از ایدئولوژی و استراتژی مشخص و روشنی برخوردار نبود، هر چند که در مباحث نظری این گروه بر رویکرد انقلابی شیعیان در طول تاریخ و در دوره معاصر نظیر جنبش امام موسی صدر در لبنان و انقلاب ایران تأکید می شد. در واقع جنبش تلاش می کرد با تقویت روحیه انقلابی شیعیان آنان را به مشارکت در فعالیتهای اجتماعی و فرهنگی و کناره گیری از طیف محافظه کار ترغیب نماید. مسلماً جنبش مبلغان زمینه و بستر را برای قیام سال ۱۹۷۹ آماده کرد. در پی پیروزی انقلاب اسلامی ایران در فوریه سال ۱۹۷۹ فضای سیاسی، روانی و اجتماعی استان شرقی عربستان بطور عمیق متحول شد، زیرا بواسطه انقلاب ایران حمیّت سیاسی شیعیان این منطقه و دیگر مناطق جهان اسلام بشدت برانگیخته شد. رهبران جنبش مبلغان با الهام از انقلاب ایران کوشیدند نفوذ خود را در کشورهای حوزه خلیج فارس گسترش دهند. در حقیقت پیروزی انقلاب اسلامی ایران فرصتی طلایی را برای جنبش فراهم آورد تا پایگاه مردمی خود را تقویت نماید و ایده های انقلابی خود را ترویج کند. از سوی دیگر در پی انقلاب ایران، جنبش به یک سلاح ایدئولوژیک موءثر مسلح شد تا با گروه های رقیب خود یعنی محافظه کاران و انزوا طلبان سیاسی مبارزه کند. در واقع با بروز انقلاب ایران، اوضاع به نفع جنبش رقم خورد تا اهداف خود را عملی سازد. ایدئولوژی سیاسی سازمان انقلاب اسلامی دارای دو رکن اساسی است که عبارتند از : انقلاب اسلامی و جهانگرایی.

در خلال دهه ۹۰ ۱۹۸۰، تشیع گسترش بیشتری یافت و پویاتر شد و قشر جوان که در طول دهه های گذشته مجذوب ایدئولوژی های سکولار می شدند به تشیع روی آوردند. رویکرد آنان به دین و انتخاب تشیع نشان دهنده قدرت معنوی بالای این مذهب است. نسخه جدید تشیع یا تشیع غیر منفعل و پویا این امکان را برای شیعیان فراهم آورد تا نارضایتی خود را از وضعیت سیاسی و دینی عربستان اعلام کنند.

آنچه موجب شده تشیع انقلابی بیشتر مورد توجه قرار گیرد این است که در این سنخ از تشیع شرایط اقتصادی و اجتماعی مد نظر قرار می گیرد و موضع شیعیان در قبال این شرایط مشخص می گردد. شیعیان عمل گرای عربستان برای برطرف کردن معضلات و مشکلات کنونی جامعه شیعی تعابیر و اصطلاحاتی را که در مکتب تشیع ریشه دارند بکار می برند، به عبارت دیگر آنان از مبانی و اصول عقیدتی تشیع در جهت حل مسائل روز استفاده می کنند و این امر موجب شده آنان از شیعیان منفعل که دیگران را به انزوا طلبی دعوت می کنند، فاصله بگیرند. عدم محبوبیت سنت گرایان در میان شیعیان موجب شد از اوایل دهه ۱۹۸۰ تشیع انقلابی در میان شیعیان عربستان فراگیر شود. سازمان انقلاب اسلامی گروهی را که در لباس دین، انزوا طلبی را ترویج می کردند مورد حمله قرار داد و آنان را «عقب مانده» نامید. سنت گرایان انزوا طلب که هر گونه فعالیت سیاسی را منع می کردند مجبور شدند در مقابل انتقادهای شدید سازمان انقلاب اسلامی عقب نشینی کنند. به نقل از شیخ صفّار، گروه مذکور که شاهد موفقیت شیعیان انقلابی در جذب طیف گسترده ای از مردم بود، تلاش کرد اعتبار، نفوذ و جایگاه اجتماعی خود را حفظ کند.

در جهان عرب (به عنوان مثال لبنان، عراق و کشورهای حوزه خلیج فارس)، رهبران انقلابی شیعه از حمایت مردم برخوردار شدند. البته این بدان معنی نیست که فقط مردم از جنبش های شیعی حمایت می کردند، بلکه سازمان های مهم نیز به حامیان آنان پیوستند و خط مشی سیاسی آنان را تأیید کردند. تقریباً همه گروههای سیاسی شیعه پس از پیروزی انقلاب ایران با اتکا بر سازمانهای انقلابی همه توان خود را بکار گرفتند تا حکومتی بر پایه اصول و تعالیم اسلامی تشکیل دهند. در واقع با پیروزی انقلاب اسلامی ایران در سال ۹ـ۱۹۷۸ ثابت شد که قدرت دین در جهان معاصر همچنان پا برجاست. کارشناسان و اندیشمندان بر این باورند توسعه صنعتی، شهری و آموزشی از اهمیت دین نخواهد کاست و برخلاف تصور بسیاری از صاحب نظران، فرآیند مدرنیزاسیون جایگاه دین را متزلزل نخواهد کرد بلکه برعکس این فرآیند در برخی از مناطق جهان موجب افزایش گرایش به ارزش های دینی سنتی شده است. به نقل از «الیور روی» فرآیند مدرنیزاسیون بطور همزمان احیای اسلام و سکولاریزاسیو