پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی آرای دکتر داوری و دکتر میرسپاسی;سیاست و جامعه ایرانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی آرای دکتر داوری و دکتر میرسپاسی;سیاست و جامعه ایرانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی آرای دکتر داوری و دکتر میرسپاسی;سیاست و جامعه ایرانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بررسی تطبیقی آرای دکتر داوری و دکتر میرسپاسی;سیاست و جامعه ایرانی ۵۷ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

مقدمه

در حال حاضر تفکر سیاسی ایران معاصر، با همه نابسامانی ها و پیچیدگی ها از بالندگی قابل توجهی برخوردار است. نقش اساسی و نخست در این عرصه از آنِ دانشمندانی است که با دغدغه فکری و اخلاقی نسبت به سیاست و مشتقات آن می اندیشند. در گفتار حاضر به بررسی آرای دو نفر از نظریه پردان عرصه سیاست می پردازیم که از دو پایگاه متفاوت و در دو ساحت مختلف درباره سیاست و رابطه آن با جامعه ایرانی تفکر کرده اند و دستاوردهای تفکراتشان در مسایل ایرانی موثر بوده و پس از این نیز تاثیرهای بیشتری خواهد نهاد. این دو نفر عبارتند از دکتر رضا داوری و دکتر علی میرسپاسی، که اولی دارای آثار فراوان در زمینه فلسفه و فلسفه سیاسی است و دومی آثار معدود، اما نکته سنجانه ای نگاشته است.

در تفکر معاصر ایران با اقبال و امتناع از سوی طیف مخاطبان و اندیشمندان مواجه بوده و همین امر بر اهمیت مسئله و آنان افزوده است. بدین سبب ما در این مجال به بررسی اشتراکات و اختلافات اندیشگی این دو همت کرده ایم. و لذا آرای این دو متفکر را به صورت مزجی در ذیل عناوین آورده و در پایان به اشتراکات و اختلافاتشان پرداخته ایم.

نکته قابل ذکر آن است که این مقاله نگاهی گزینشی و نه کامل به آرای این دو داشته و اصولاً احصای آرای این دو طی یک مقاله میسر نیست.

زندگانی

۱. دکتر رضا داوری: داوری در خرداد ماه ۱۳۱۲ در اردکان یزد به دنیا آمد. وی پس از پایان دوره متوسطه، به مدت کوتاهی به تحصیل مقدمات علوم اسلامی پرداخت. در سال ۱۳۳۰ پس از اخذ دیپلم به استخدام وزارت فرهنگ درآمد. در سال ۱۳۳۴ در دانشکده ادبیات دانشگاه تهران در رشته فلسفه به تحصیل پرداخت. در سال ۱۳۴۶ دکترا، در ۱۳۵۰ استادیاری و در سال ۱۳۶۲ به درجه استادی رسید. وی از محضر استادانی؛ چون فاصل

تونی، محمد کاظم عصارتهرانی، غلامحسین صدیقی، علی اکبر سیاسی، احمد فردید و… بهره برد. رئیس دانشکده ادبیات و علوم انسانی دانشگاه تهران، مدیر گروه فلسفه، سرپرست کمیسیون ملی یونسکو، ریاست فرهنگستان علوم، عضو شورای عالی انقلاب فرهنگی، سردبیر مجله نامه فرهنگ و مجله فرهنگ از سمت های وی بوده است. در سال های اخیر تقابل آرای دکتر داوری و دکتر سروش حول مفاهیمی، چون دین و غرب مباحث بسیاری رقم زده است. برخی عناوین کتاب های او عبارتند از: انقلاب اسلامی و وضع کنونی عالم، فلسفه در قرن بیستم، مبانی نظری تمدن غرب، شمه ای از تاریخ غرب زدگی ما، فارابی موءسس فلسفه اسلامی، فلسفه در بحران، فرهنگ، خرد، آزادی، سیری انتقادی در فلسفه کارل، پوپر، ماورای دشوارتر تجدد، فلسفه، سیاست و خشونت.(۱)

۲. دکتر علی میرسپاسی: از دکتر میرسپاسی زندگی نامه ای در دست نیست. جز آن چه در مقدمه کتاب دموکراسی یا حقیقت، که درباره فرازی از زندگی خود می نویسد.

میر سپاسی کارشناسی علوم سیاسی از دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران. در این مدّت او فقط از درس دو استاد دانشگاه تعریف می نماید: ۱. دکتر حمید عنایت، که در واقع پدر علوم سیاسی در ایران است و تأثیر فراوانی در برانگیختن شوق او به لبه علوم سیاسی دارد؛ ۲. دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی، استاد دانشکده ادبیات. ولی میرسپاسی به جهت جذاب و آموزنده بودن درس وی در کلاس او شرکت می کند. پس از آن به آمریکا رفته و کارشناسی ارشد و دکترایش را از دانشگاه آمریکا می گیرد. وی در آنجا تحولی فکری از مدرنیزم به پسامدرنیسم را تجربه می کند. میر سپاسی پس از دوم خرداد به دعوت دانشکده علوم اجتماعی دانشگاه تهران به ایران آمده و به تدریس، گفتگو و سخنرانی در محافل علمی می پردازد.(۲)

مفاهیم تطبیقی

۱. فلسفه

۱-۱. دکتر داوری: در آرا و آثار داوری نمی توان ردپایی از جامعه شناسی سیاسی، علم سیاست و نظریه سیاسی به معنی اخص یافت. البته گاه به صورت حاشیه ای اشاره هایی به اینها نیز دارد.

داوری به شهادت آثار و اندیشه اش به فلسفیدن تخلق دارد و فیلسوف است. از نظر داوری، فلسفه، علم نظری و بحث در اعیان موجودات است و در آن از چیستی اشیا پرسش می شود.(۳) از نظر داوری، فلسفه علم اعلی بوده و بنیاد و اساس سایر علوم است.(۴)

پرسش از چیستی نیازمند آن است که دانش متکفل آن از قید و بندی آزاد باشد؛ حتی از شرع و وحی. فلسفه هم از نوع مشایی و هم اشراقی از قید و التزام به وحی و متابعت و دیانت فارغ است. داوری فلسفه را فطرت ثانی می داند. او معتقد است: فلسفه دو سطح و رتبه دارد، یک سطح، سطح آموزش است و دیگری سطح تصرف، صاحب نظری و تأسیس(۵) داوری در تعریف و تشریح فلسفه به شدت متاثر از فارابی است.

۲-۱. میرسپاسی: بر خلاف داوری که خاستگاه او فلسفه است، میرسپاسی خاستگاه فکری اش جامعه شناسی است. بر همین اساس است که میرسپاسی هیچ رویکردی به فلسفه ورزی ندارد و بر آن نیز می تازد. او از قول ریچارد رورتی می نویسد: بحث های فلسفی و پیامدهای نظریه های فلسفی با تمام اهمیتی که دارد می بایست به تجربه زندگی خصوصی محدود شوند. و لذا قلمداد کردن حقیقت و واقعیت، تلاشی خطرناک است که نه ممکن و نه مطلوب است.(۶)

آنچه برای میرسپاسی مهم است و اهمیتی اساسی دارد، مقوله دموکراسی به عنوان مقوله ای مستقل از بنیادهای فلسفی و تحولات معرفت شناسانه است. در این بحث میرسپاسی پیرو و متاثر از رورتی است و همانند او به دنبال نوعی فلسفه دموکراتیک است؛ فلسفه ای که به دنبال حقیقت باشد. او به تاریخ سیاسی در قرن بیستم اشاره می کند.

جامعه آلمان با وجود متفکرانی؛ چون کانت، هگل، مارکس و هایدگر، جنبشی کاملا ضد دموکراتیک را پرو بال داد. او همچنین به خفقان دوران استالین اشاره می کند.

از دیدگاه میر سپاسی بحث های فلسفی و نظری میان اقشار حرفه ای روشن فکران هر چند جزئی از فرایند گسترده تحولات فرهنگی در جامعه است، اما لزوما میان چنین بحث هایی با گسترش دموکراسی در جامعه رابطه ای قطعی وجود ندارد. اگر چنین رابطه ای وجود داشته باشد، غیر مستقیم خواهدبود. آنچه امروز در ایران اهمیت دارد گسترش وسیع گفتگو میان شهروندان ایرانی در حوزه عمومی جامعه است. اگر کسانی بر مبنای بینش فلسفی در چنال دستیابی به حقیقت نظری به عنوان پیش شرط تحول جامعه باشند به تلاش قابل احترام، اما بی ثمر و سست دست زده اند. از نظر میرسپاسی، دغدغه دموکراسی یافتن حقیقت نیست.(۷) وی از همین موضع به نقد تفکر سروش، سید جواد طباطبایی، و آرامش دوستدار می پردازد و در همین جاست که به طور مستقیم به نقد داوری دست می زند. او وجه مشترک همه این متفکران را بحث های فلسفی و غفلت از دموکراسی به عنوان مقوله ای جامعه شناسانه می داند. از این منظر او معتقد است که فلسفه مقدم بر جامعه شناسی نیست، بلکه این دموکراسی است که مقدم بر فلسفه است. بدین جهت او گرایش افلاطون، فلسفه عدم اعتنا به رویکرد جامعه شناسانه و ابهام در طرح چشم انداز فردا را از اشکالات می داند.(۸)

۲. فلسفه سیاسی

۱-۲ دکتر داوری: بخش مهمی از وجوه فلسفی اندیشه سیاسی داوری از پردازش او به مهم ترین متفکر سیاسی؛ یعنی فارابی حاصل می شود. می توان بخش ایجابی تفکر داوری را متاثر از فارابی داست. از دیدگاه داوری اندیشه مدینه فاضله، نوعی افق گشایی است که مراحل خود را در طی زمان و شرط پیوستگی نشان می دهد. از حیث منطق درونی، مدینه فاضله فارابی توانسته است با دین هماهنگ و روایتی برهانی و فلسفه پسند از اسلام به دست دهد.(۹) اهل سیاست و قلمرو مدینه فاضله باید اهل حکمت هم باشد. به باور فارابی سیاست تابع مدینه نیست و به اقتضای تغییرات دگرگون نمی شود.(۱۰)

متفکر دیگری که در آرای فارابی تأثیر گذار است، فیلسوف آلمانی، مارتین هایدگر است. هایدگر در وجه سلبی و در نقد تمدن غرب تأثیرات فراوانی بر فردید و پس از او داوری داشته است. بخش اعظمی از تفکر داوری در بحث نیندیشیدن، عدم تفکر و نیز مشکلات مدرنیته متأثر از هایدگر است. داوری پس از یک پیوستگی میان فلسفه غرب از یونان تا پایان دوران مدرن به این نتیجه می رسد که چگونه میان سیاست غرب و میراث فلسفه آن نسبتی اساسی و ریشه ای محکم برقرار است و تنها در صورت زوال تفکر فلسفه غرب است که تزلزل در ارکان سیاست و فراورده های امروز غرب راه پیدا می کند. از نظر داوری، فلسفه بنیاد نظام های مدنی، اقتصادی و فرهنگی غرب است. مناسبات و معاملات مردمان بر فلسفه استوار است. از دیدگاه وی اهتمام اصلی سقراط علم به جهل بود، اما روش سقراطی، تبدیل به اصل مذهب اصالت بشر در رنسانس اروپا شد.(۱۱) به نظر وی اتوپی اساس فلسفه سیاسی غرب و تمدن آن است. تجدد، اتوپی تحقق یافته غرب است. اتوپیا مظهر حکومت عقل بنیاد بشر است که به تدریج در لویاتان هابز، دموکراسی روسو، دولت مطلق هگل و در دولت های جدید غرب تحقق پیدا کرده است.(۱۲) به نظر داوری، غرب از ابتدا طرح نظم واحد جهانی بوده