پاورپوینت کامل روشنگران کربلا و مخاطبان معاصر ۸۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل روشنگران کربلا و مخاطبان معاصر ۸۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل روشنگران کربلا و مخاطبان معاصر ۸۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل روشنگران کربلا و مخاطبان معاصر ۸۷ اسلاید در PowerPoint :

۲۲

تبیین درست واقعه کربلا در عصر حاضر، پژوهش های ویژه ای می طلبد. پاسخ گوئی به شبهات و اشکالات، نقد حکایت ها، منابع غیرمعتبر و تحریفات عاشورا مقتضی بررسی همه جانبه است. برای نگارش درست و کامل این رویداد مهم تاریخی و انتقال آموزه های آن به نسل معاصر لازم است به شاخص های ذیل توجه کرد:

۱.استناد به سخنان امام حسین علیه السلام

برای تحلیل و تبیین واقعه کربلا باید توجه ویژه به سخنان امام حسین علیه السلام داشت. بازیابی فرمایشات ایشان از منابع گوناگون ما را در بررسی و تبیین اهداف نهضت کربلا یاری می نماید. درگذشته به خاطر محدودیت های منابع عده ای از نویسندگان از دسترسی به برخی منابع محروم بودند و در نتیجه از اهداف رهبر نهضت کربلا وسخنان وی در این ارتباط اطلاعی نداشتند. و فقط افرادی که از امکانات مالی زیاد برخوردار بودند

می توانستند به منابع بیشتری دست بیابند. اما امروزه با وجود کتابخانه ها و گسترش صنعت چاپ و تبادلات فرهنگی، بسیاری از منابع تاریخی شیعه و سنی در دسترس محقق است. یک نویسنده متتبع و توانا می تواند از آنها بهره ببرد. اگر ما بخواهیم اهداف قیام امام حسین علیه السلام با توجه منابع تأثیرگذار مانند: لهوف، ارشاد شیخ مفید، مقتل ابومخنف، تاریخ طبری و… مورد ارزیابی قرار دهیم به نتایج یکسانی نمی رسیم. چنانچه ما سه مورد از سخنان حضرت را که عبارتند از:

۱.وصیت نامه حضرت به محمد بن حنفیه.

۲.نامه حضرت به مردم کوفه همراه با مسلم.

۳.خطبه حضرت در برابر لشکر حرّ.

در این منابع جستجو کنیم این نتایج بدست می آید.

الف: در تاریخ مشهور مقتل ابی مخنف که با جلد دهم بحارالانوار چاپ و به طور مستقل نیز این تاریخ در نجف و قم منتشر شده است.هیچ یک از این سه سخن نیست.(۱)

بنابراین هدف امام حسین علیه السلام را آن گونه که بایسته است در نمی یابیم و نظرات انحرافی قابل طرح و ارائه است.

ب: منابع مشهوری مانند: لهوف و ارشاد مفید که محور عزاداری های سیدالشهداء بوده اند، فقط یک سخن از این سه گفتار حضرت را نقل کرده اند و آن نامه حضرت به مردم کوفه است.لهوف متن نامه را نیاورده اما اشاره به نگارش نامه کرده است. حضرت در پایان آن می فرماید:

فلعمری ما الامام إلاّ العامل بالکتاب و الآخذ بالقسط و الدائن بالحق و الحابس نفسه علی ذات الله والسلام.(۲)

به جان خودم سوگند امام و رهبر نیست جز آن که به کتاب خدا عمل نماید و به عدل رفتار کند و پایبند به حق باشد و نفس خود را برای خدا از گناه حفظ کند.

امام حسین علیه السلام با بیان شرائط امام مسلمین می خواهد شایستگی یزید را برای خلافت سلب کند. و خود را واجد چنین شرائطی می داند. بدیهی است چنانچه کسی مدعی شود که امام در کلام حضرت به معنای امام معصوم است آن گونه که در کلمات فقهاء شیعه امام به معصوم تفسیر شده. در این صورت این سخن، در محدوده مبارزه امام حسین علیه السلام و یزید باقی می ماند. و برای افراد دیگر الگو نیست و ملاک نقد حکومت ها نخواهد بود و می توان برای امام حسین علیه السلام هدفی ویژه ترسیم کرد.

در ارشاد و لهوف،از خطبه حضرت و وصیت نامه ایشان خبری نیست. آیا این دو بزرگوار دسترسی به این دو سخن نداشته اند یا از باب اختصار نقل نکرده اند. یا جهتی دیگر داشته، بر ما معلوم نیست.

بنابراین اگر کسی فقط از این دو منبع استفاده کند شناخت هدف امام حسین علیه السلام برای وی آسان نخواهد بود؛ بویژه که انگیزه ها و تلاش هایی برای ایجاد انحراف در هدف قیام حسین (ع) مطرح بوده است.

ج:در تاریخ طبری افزون بر نامه حضرت به مردم کوفه(۳)، خطبه ایشان در برابر لشکر حرّ نیز آمده است.(۴)

و جالب است که هر دو از مقتل ابی مخنف ذکر شده است. در حالی که در مقتل مشهور ابی مخنف، هیچ یک از این دو سخن نیامده است.

حضرت با استناد به سخن رسول خدا، صلی الله علیه وآله، مبارزه با سلطان جائر را لازم می شمارد و حکومت بنی امیه را از هر جهت فاسد می داند که باید به آن اعتراض کرد و خود را برای دیگران در مبارزه الگو می شمارد. فلکم فیّ اسوه. وجود چنین خطبه ای در مقاتل جهت قیام حضرت را روشن می کند که نه تنها او بلکه دیگران نیز باید در برابر سلاطینی که دستورات الهی را زیر پا می گذارند بایستند. اما این سخن در بسیاری از مقاتل در

دسترس عموم، وجود نداشته و ندارد. حتی در کتاب تاریخ حبیب السیر خواند میر، فقط نامه حضرت به مردم

کوفه آمده(۵) و از این خطبه و وصیت نامه،خبری نیست.

اما این سه سخن، در بحارالانوار علامه مجلسی وجود دارد(۶)؛ ولی باید توجه داشت که بحارالانوار عربی است و در دسترس عموم نیست. حتی پیش از پیروزی انقلاب اسلامی که می خواستند کتاب بحار را به تحقیق و حروف چینی جدید منتشر کنند کوپن هایی چاپ و به شهرهای مختلف ایران فرستادند تا سرمایه لازم برای چاپ داشته باشند و مطمئن به بازگشت سرمایه خود شوند.

در تاریخ اعثم کوفی(۷) و مقتل خوارزمی(۸) نیز هر سه سخن آمده و به نظر می رسد منبع اصلی وصیت نامه کتاب اعثم باشد. گرچه علامه مجلسی(۹) آن را از کتاب تسلیه المجالس، محمد بن ابی طالب موسوی نقل کرده)(۱۰) و بخش عمده آن را ابن شهر آشوب آورده است.(۱۱) باید توجه داشت که تاریخ الفتوح ابن اعثم، در دسترس عموم نبوده و الان نیز نیست. و ترجمه آن به جهت این که به تاریخ خلفاء پرداخته مورد توجه نبوده است. امروز همه این کتاب ها برای محققین حوزه علمیه قم قابل دستیابی است و در تبیین درست واقعه کربلا می توان به آنها استناد جست.و از سخنان حضرت اهداف و انگیزه قیام ایشان را دریافت.

۲.بهره بری از منابع معتبر

اساس یک تحقیق تاریخی درست را، منابع معتبر تشکیل می دهد. غفلت از این موضوع باعث رهزنی در تحقیق و نگارش می گردد. اعتماد به منابع غیرمعتبر اولیه، یا دست دوم باعث می شود که اخبار نادرست و ضعیف رائج گشته و نگارش از چارچوب اصلی خود فاصله گیرد. در یک کتاب مانند ناسخ التواریخ که آمیخته ای از گزارش های کتاب های معتبر و غیرمعتبر است. اعتماد به آن، باعث می شود آنچه در آنجا وجود دارد مورد استفاده قرار گیرد و به جهت جاذبه اخبار نادرست از جهت تأثیری که بر خواننده و شنونده دارد، مورد استقبال واقع شود و با ذکر منبع و ماخذ آن، برای مداح و منبری عذرآور گردد.

یا زمانی که علامه مجلسی برخی اخبار منتخب طریحی را با عنوان «بعض الکتب المعتبره» نقل می کند که مورد نقد دیگران قرار گرفته این استفاده و نقل باعث می شود که دیگران به این کتاب که بسیاری از تحریفات عاشورا و مشکوکات، به واسطه آن به دیگر منابع راه یافته توجه کنند، به گونه ای که برخی علامه مجلسی را شاگرد طریحی دانسته اند.(۱۲) در حالی که هیچ دلیلی بر این مدعا نیست؛ زیرا طریحی (م ۱۰۸۵) در نجف بوده و مجلسی (م ۱۱۱۰) در اصفهان و در اجازات و مشایخ مجلسی نیز نامی از وی برده نشده است.

زمانی که ما اعتماد را بر منابع معتبر گذاشتیم، بخشی از سالم سازی متن را تضمین کرده ایم. این سخن که برخی گویندگان منبری می گویند: «العهده علی الراوی؛ مسئولیت مطلب به عهده گزارشگر است»، تنها این مطلب را ثابت می کند که گوینده خود مطلب را نساخته و آن را در کتابی دیده و یا از «لسان الذاکرین» شنیده است. اما آیا با گفتن آن مسوءولیت وی مرتفع می شود و نباید در این باره تحقیق و جستجو کند و از صحت و اعتبار مطلب اطمینان بیابد، نکته دیگری است. بسیاری از لغزش ها و اشتباهات رایج به جهت اعتماد به منابع غیر معتبر به وجود می آید.

آقا دربندی، نویسنده اسرار الشهاده، به جهت اعتماد به منبع غیر معتبر و ناشناخته ای که به یکی از علمای بحرین نسبت داده شده(۱۳)، اخبار عجیب و غریبی را که مخالف عقل و منطق است، در واقعه عاشورا گزارش کرده است. پیادگان لشکر عمر سعد را یک میلیون نفر و سوارگان را ششصد هزار تن(۱۴) و کشته های آنها را بین ۳۰۰ تا ۴۰۰ هزار نفر(۱۵) و روز عاشورا را هفتاد ساعت دانسته است.(۱۶)

اصولاً اعتماد به منابع غیرمعتبر و نقل مطالب آن در منابر و مراثی و مجالس عزاداری که در آن خرد و کلان، عالم و عامی شرکت می کنند، باعث می شود ذهن یک کودک مسلمان آمیخته به اخبار نادرست شود و بعدها ممکن است همین کودک، جزو علمای طراز اول بشود، به طور طبیعی قبل از رسیدن به مرحله تحقیق و کمال با مطالبی انس بگیرد که واقعیت ندارد. این مطالب هیچ وقت باعث شک و تردید او نشود تا به فکر تحقیق و مراجعه به منابع اولیه و معتبر بیفتد؛ بویژه که مسائلی مانند مظلومیت امام حسین علیه السلام و دلخراش جلوه دادن وقایع کربلا، برای افراد جاذبه دارد و همه افراد جامعه ممکن است گرفتار از دست دادن پدر، مادر، فرزند و یا نزدیکان خود بشوند و نوعی سنخیت بین وقایع و مصائب کربلا و مصیبت های خود ایجاد نمایند. این سبقه ذهنی است که گاهی بزرگان را نیز گرفتار کرده و مطالب تاریخی نادرستی در منابر خود و کتاب های خویش نقل کرده اند. این مطلب امروزه اهمیت بیشتری دارد؛ زیرا بسیاری از سخنرانی ها به صورت کاست و سی دی پخش و بعداً تبدیل به کتاب می شود.

به هر حال کتاب هایی مانند: نورالعین اسفرائنی (م ۴۱۸)، منتخب طریحی، اسرارالشهاده دربندی، طریق البکاها و طوفان البکاها، محرق القلوب، ناسخ التواریخ، مقتل مشهور ابی مخنف و… جزو منابعی هستند که نباید به آنها اعتماد کرد. مگر این که مطالب آنها در منابع معتبر دیگر آمده باشد.

۳.توجه به روایت و درایت

گفته شد که باید در گزارش واقعه کربلا و تبیین درست آن، به منابع معتبر اعتماد کرد. معتبر بودن یک منبع به معنای معتبر دانستن تمام مطالب آن نیست. بلکه در مواردی برای رسیدن به مطلب درست لازم است دو کار دیگر نیز انجام پذیرد:

الف: بررسی سند روایت

ب: توجه به درایت و فهم خبر

بررسی سند روایت

بررسی سند یک نقل، یکی از کارهای معمول برای اطمینان به گزارشی است که نقل شده ؛زیرا انسان های غیر ثقه به داستان سرائی می پردازند و وقایع را آن گونه که خود تصور می کنند و می پسندند نقل می نمایند. گاهی نیز به تصور خود برای بزرگ کردن موضوعی ،به جعل مطلب پیرامون آن می پردازند. مانند آن فردی که برای روی آوری مردم به قرائت قرآن، احادیثی در اهمیت ثواب قرائت سوره ها جعل می کرد.(۱۷) چنانچه کتاب تاریخی معتبر باشد و سندی برای گزارش های خود نقل نکرده باشد که در بسیاری از منابع تاریخی ممکن است، چنین باشد. باید به ارزیابی آن نقل پرداخت. همان گونه که بررسی محتوائی اخبار مسند و درست گاهی لازم می شود.

درایت خبر

در بررسی و تبیین درست واقعه کربلا و حوادث تاریخی مشابه آن، باید بیشترین توجه به نقد و بررسی متن حدیث و خبر باشد. ارزیابی متن خبر بهترین کار در حوادث تاریخی است؛ زیرا بسیاری از حوادث تاریخی بدون سند گزارش شده اند که راه اعتماد به آنها، منابع معتبر و بررسی متن و مضمون گزارش است. این بررسی را می توان با توجه به نقل های دیگر در همین حادثه، مورد دقت و ارزیابی قرار داد. برای نمونه ما در اینجا داستان مسلم گچکار را که در کوفه به استقبال اسرای کربلا رفته و گزارشی از چگونگی حضور آنها در شهر کوفه داده مورد بررسی قرار می دهیم. مسلم گچکار گوید: مردم منتظر اسیران و آمدن سرهای بریده بودند که ناگاه حدود چهل محمل و هودج پیدا شد که بر چهل شتر حمل می شدند و در میان آنها زنان و حرم حضرت سیدالشهداء و اولاد فاطمه علیهاالسلام، بودند و ناگاه دیدم که علی بن الحسین علیه السلام بر شتری برهنه سوار است و از زحمت زنجیر، خون از رگ های گردنش جاری است. او در حالی که گریه می کرد این اشعار را می خواند:

یا أمّه السوء لا سقیا لربعکم یا اُمّه لم تراع جدّنا فینا

لو أنّنا و رسول الله یجمعنا یوم القیامه ما کنتم تقولونا

تسیّرونا علی الأقتاب عاریه کانّنا لم نشیّد فیکم دینا…

ای امت بد کار، خدا خیر ندهد شما را که رعایت جد ما را در حق ما نکردید و در روز قیامتی که ما و شما نزد او حاضر شویم چه جواب خواهید گفت. ما را بر شتران برهنه سوار کرده اید و مانند اسیران می برید گویا که ما هرگز به کار دین شما نیامده ایم.(۱۸)

مردم کوفه از باب ترحم به بچه ها نان، گردو و خرما می دادند. ام کلثوم آنها را از دست و دهان کودکان می ربود و دور می افکند و بر اهل کوفه بانک زد:

یا اهل الکوفه انّ الصدقه علینا حرام؛ ای مردم کوفه صدقه بر ما حرام است….

زینب را چون نگاه به سر مبارک افتاد، جبین خود را بر چوب مقدم محمل زد. چنانچه خون از زیر مقنعه اش فروریخت و طی اشعاری گفت:

یا هلالاً لمّا استتم کمالاً غاله خسفه و أبدا غروباً

ما توهمّت یا شقیق فوءدای کان هذا مقدّرا مکتوباً

یا أخی فاطم الصغیره کلّمها فقد کاد قلبها ان یذوباً…(۱۹)

مرحوم محدث قمی پس از نقل جریان مسلم گچکار، از بحارالانوار به نقد منبع و محتوای آن می پردازد و می نویسد:

موءلف گوید: که ذکر محامل و هودج در غیر خبر مسلم جصاص، نیست و این خبر را گرچه علامه مجلسی نقل فرموده لکن ماخذ نقل آن منتخب طریحی و کتاب نور العین است که حال هر دو کتاب بر اهل فن حدیث مخفی نیست و نسبت شکستن سر به جناب زینب، سلام الله علیها، و اشعار معروفه نیز، بعید است از آن مخدره که عقیله هاشمیین و عالمه غیر معلمه و رضیعه ثدی نبوت و صاحب مقام رضا و تسلیم است. و آنچه از مقاتل معتبره معلوم می شود حمل ایشان بر شتران بوده که جهاز ایشان پلاس و روپوش نداشته ؛بلکه در ورود ایشان به کوفه موافق روایت حذلم بن ستیر که شیخان نقل کرده اند(۲۰) به حالتی بوده که محص