پاورپوینت کامل به انقلابی دیروز که انتقام گذشته اش را از حال ما گرفت ۲۹ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل به انقلابی دیروز که انتقام گذشته اش را از حال ما گرفت ۲۹ اسلاید در PowerPoint دارای ۲۹ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل به انقلابی دیروز که انتقام گذشته اش را از حال ما گرفت ۲۹ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل به انقلابی دیروز که انتقام گذشته اش را از حال ما گرفت ۲۹ اسلاید در PowerPoint :

۳۷

جناب عبدالجبار کاکایی، بار دیگر و این بار در وبلاگ شان رجزمویه و ما را مورد نوازش شدید قرار دادند. ما هم که فحش خورمان ملس است و چندماهی هم هست که از دو طرف داریم می خوریم.

ابتدا نوشته خشمگنانه ی ایشان را که معلوم نیست و هست دل شان از کجا پر است که سر شعر من خالی می کنند بخوانید و عبرت بگیرید:

***

به: مخبر خبرگزاری فارس، تا من بعد درک درستی از واقعیت داشته باشد.

امیدوارم امید مهدی نژاد به دل نگیرد و هوشمندانه این چند سطر را بخواند:

نقد کتابی شد در کانون دانشجویی و رفتم: رجزمویه. به نظرم میراث موج مرده ی بخش محدودی از ادب انقلاب بود که با هدایت مدیریت فرهنگی کشور در حال نفس کشیدن به احتضار است. نشخوار پسمانده های ادب سوسیالیستی با رفتار آمرانه و تحکّم آمیز و نصیحت مردم به اخلاق و دینداری و آرزوی مدیریت جهان و آنچه که آن سال ها از حلقه ی نسبتاً متروک نویسنده های کیهان کمابیش می شنیدیم. ایده های مارکسیستی در پرده ی نصایح اسلامی و هتک حرمت اهل ادب و فرهنگ و آموزش سخیف اخلاق و شریعت به ملتی که غول های اخلاق و شریعت را در آستین دارد. و جنگ بی حاصل حیدری نعمتی چپ و لیبرال که علمدارانش در ادب انقلاب و پشت پرده نویسندگان مسلمان چند تنی بودند.

این بغض انقلابی و بی پروا و تقریباً بی ادب، بعدها توسط بخشی از مدیریت فرهنگی کشور هدایت و حمایت شد و سرچشمه ی آموزش نسلی شد که در بحران اخیر با رفتارهای هتاکانه به باورهای اصیل انقلاب صدمه زدند.

اما انفعال این نسل میراث دار که از عنوان کتاب پیداست (رجزمویه) نشان از متزلزل بودن و بی پایه بودن باورهای غلطی ست که آبشخور آن نه سرچشمه های شرعی و فقهی، که نهادهای صادرکننده ی احکام… است.

تردید دارم این جریان منفعل و مدیریت شده و ستاینده ی محض، بتواند شکوه ادب متعهد اجتماعی ایران را با نشانه های روشنش سلمان و سید و قیصر میراث داری کند؛ نه در دانش، نه در منش.

ای خانه ی روشن شب ویران تو پیداست

آوار ستون های هراسان تو پیداست

بر چهره بی رنگ بهاری که نداری

حتی ترک خنده گلدان تو پیداست

از شانه ی دیوار فرو ریخته قندیل

گیسوی پریشان زمستان تو پیداست

سرشار سکوتی ولی آواز تماش

از روزنه ی پلک درختان تو پیداست

زندانی دیوار نشو پنجره باز است

فریاد بزن جرات پنهان تو پیداست

***

بعله. اگر شما هم هوشمندانه چند سطر بالا را خوانده باشید، لابد دریافته اید که چیزی از رذائل و مصائب و فجایع و انحرافات نیست که در شعرِ ما و خودِ ما نباشد!

من بنا نداشتم چیزی در پاسخ این نوشته ی جناب کاکایی بنویسم. توصیه ی دوستان خیرخواه هم همین بود که حرمت صاحب کسوتان را باید نگه داشت و پیرانِ جوگرفته را به گذشت زمان حواله کرد. اما از آنجا که توهینِ جناب کاکایی نه صرفاً به من، که به یک جریان شعری است و دوستان شاعرم نیز، به احتمال زیاد، به جرمِ … نبودنِ من، از ورود در این دعوا نه برای دفاع از شخص یا شعر من، که برای دفاع از این میراث موج مرده ی بخش محدودی از ادب انقلاب اکراه دارند، بالاجبار خودم دست به قلم شدم تا ولو به قیمتِ کیهانی انگاشته شدن ، در برابر این شلتاقِ غیرادبیِ چیزکی گفته باشم.

*

نشخوار پسمانده های ادب سوسیالیستی ، رفتار آمرانه و تحکم آمیز ، ایده های مارکسیستی در پرده ی نصایح اسلامی ، هتک حرمت اهل ادب و فرهنگ ، آموزش سخیف اخلاق و شریعت ، بغض انقلابی و بی پروا و تقریباً بی ادب ، جریان منفعل و مدیریت شده و ستاینده ی محض …

این ها تعابیری هستند که جناب کاکایی با آن ها شعرهای رجزمویه را توصیف کرده اند. توجّه دارید که معلمان ادب و اخلاقِ روزگار، ما انقلابی های بی پروا و تقریباً بی ادب را چگونه و با چه ادبیاتی به تأدیب ایستاده اند؟! ظاهراً این رجزمویه ی ما، خوش بهانه ای شده برای این که جماعت حرف هایی را که توی دل شان مانده بوده، بزنند و در این شلوغ بازار چه فرصتی بهتر از نقد ادبی و چه دیواری کوتاه تر از دیوارِ شاعرِ پیاده ه ؟

این درد با که باید گفت و این غم کجا باید برد؟ گروهی از شاعران که روزگاری چنان دو اسبه می تاختند که وجود یک خطِ محوِ قرمز در پیراهنِ شاعری رگ غیرت شان را ور می قلمباند و بیرون ماندنِ تاری از تارهای موی شاعره ای را فسقِ عَلَن بر می شمردند، امروزه روز که خودشان از آن ور بام افتاده اند و آن قدر در سانتی مانتالیزمِ بچّه مدرسه ای پسندِ دهه هشتاد فرو رفته اند که حتی به واژه و خیالِ تفنگ هم آلرژی پیدا کرده اند؛ ما را به رفتار آمرانه و تحکّم آمیز و