پاورپوینت کامل مکاشفه در باد(مقدمه ای بر آدونیس) ۸۶ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل مکاشفه در باد(مقدمه ای بر آدونیس) ۸۶ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۶ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل مکاشفه در باد(مقدمه ای بر آدونیس) ۸۶ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل مکاشفه در باد(مقدمه ای بر آدونیس) ۸۶ اسلاید در PowerPoint :

۳۸

مَا الجَمال؟

– شکل اِذا رأیتَهُ

رَأَیتَ وَ راءَهُ السرِّه

وَ اَحْیاناً تَری و راءَه الله…×

(آدونیس)

حدود پانزده سال پیش بود که کتاب الصوفیه و السوریالیه واسطه ی آشنایی ام با دنیای آدونیس شد. پیش تر شعرهایی از آدونیس یا نقل قول هایی پراکنده و نوشته های مختصری از او را دیده بودم، اما خواندن این کتاب دیداری بی واسطه بود؛ آشنایی از نزدیک با شاعر که چشم و زبان متفاوتش به او تمایزی ویژه بخشیده است.

هرکس که با فرهنگ عرفان و تصوف و با ماجرای سورئالیست ها و دستاورد ادبی و هنری شان آشناست، به بداهت درمی یابد که این دو – اگرچه در نقاطی با هم تلاقی می کنند یا نزدیک می شوند – مبدأ و معادی جداگانه دارند هم از نظر خاستگاه متفاوتند و هم از نظر رهیافت، و بر همین مبنا در سرشت و سرنوشت شان آنقدر فاصله و تباین می توان دید که آن نقاط تلاقی و تقارب در سایه قرار می گیرند. این قدح چنان اساسی است که آدونیس – خود – در نخستین سطرهای کتاب به عنوان دفع دخل مقدر درصدد توضیح و توجیه آن برمی آید! در واقع، تطبیق و انطباق جریان تصوف و سورئالیسم بی آن که چیزی بر تصوف و عرفان بیافزاید – بیش از هر چیز فروکاستن و مسخ و مصادره ی هویت و حیثیت آن به نفع سورئالیسم خواهد بود. با این وصف، آنچه بیش از همه، در این کتاب جالب می نمود، اهتمام به بازخوانی و تماشا و تحلیل دیروزها از منظر امروز و محاوره با سنت به زبانی مدرن بود. بعدها با دیدن دیگر آثار آدونیس، این اهتمام را از پررنگ ترین محورهای تلاش فکری او در نوشته های تئوریک و انتقادی اش یافتم که البته با تمرکز بر سرنوشت انسان عربی، جامعه، فرهنگ، شعر، زبان و ادبیات عربی و چند و چون مواجهه با فرهنگ مدرنیته گسترش می یابد.

براین محور باید محور پررنگ دیگری را افزود که در مجموعه ی حرکت فکری و قلمی آدونیس (شعر و نثر) سهمی عظیم دارد و آن اشتیاق و عطش کم نظیر او به شورش قهرآمیز و ویرانگرانه در عرصه ی شعر؛ فرهنگ و ارزش های عربی است که تا مرز اغتشاش پیش می رود. این نکته را در همه ی آثار شعری و نثری و مصاحبه های آدونیس به روشنی می توان دید، از جمله در همین کتاب الصوفیه و السوریالیه ستایشی مبالغه آمیز نثار روح شورشی و معترضانه ی صوفیان و عارفان می شود و شورش و اعتراض برجسته ترین نقطه ی اشتراک آنان با سورئالیست ها خوانده می شود، که تجلیات گونه گونی در مسیر سیرو سلوک روحی و زبانی آنان پیدا می کند، در معرفت و شناخت، در خیال ورزی، در عشق، در نوشتار، و بُعد زیبایی شناسی و عرصه هایی دیگر(۲).

علی احمد سعید (آدونیس) در کولاک شبی از شبهای زمستان ۱۹۳۰ در روستای قصّابین سوریه به دنیا آمد. پدرش روستایی ساده و فقیری بود که از رهگذر خواندن بسیار در زبان، شعر عربی و فقه و علوم دینی دانش فراوان اندوخته بود. گه گاه به مناسبتی شعر نیز می سرود. آدونیس قرآن و ادبیات عرب را از پدر آموخت. در دوازده سالگی سوره های بسیاری از قرآن کریم را از بَر بود، با نهج البلاغه امام علی(ع) اُنس داشت، قصائد فراوانی از شاعران بزرگ کلاسیک عرب چون متبنی، ابونواس، ابوتمام و سید رضی را حفظ بود. آن زمان در مکتب خانه ای درس می خواند که زیر درختان روستا در هوای باز برپا می شد.

با چنین زمینه ای بعدها به مدرسه و دانشگاه راه یافت. در بیست و چهار سالگی لیسانس فلسفه گرفت. در این دوران با «حزب قومی اجتماعی سوری» مرتبط شد و فعالیت های تند سیاسی را به شوریده سری شاعرانه گره زد. در همین اثنا با خالده سعید شاعر و منتقد برجسته ی عرب ازدواج کرد. دو سال پس از ازدواج، در پی تلاش برای تأسیس شاخه ی چپ حزب «قومی اجتماعی سوری» از آن اخراج شد.

تجربه ی یک سال زندان به خاطر فعالیت های سیاسی و سرخوردگی از بازی های حزبی، او را به لبنان کوچاند، کوچی که سبب ساز آشنایی و ارتباط با شاعر پرآوازه یوسف الخال و تأسیس مجله ی شعر شد و سهم عظیمی در نوگرایی شعر عربی پیدا کرد و بر ذهنیت بسیاری از شاعران عرب تأثیرگذاشت. البته همکاری آدونیس با مجله شعر سه سال بیشتر تداوم نیافت و او به نشر مجله مواقف روی آورد، با بیست و پنج سال تداوم انتشار و هفتاد و چهار شماره که کارنامه ای در خور اعتناست.

در این سال ها علاوه بر تدریس در دانشگاه لبنان، از دانشگاه سنت ژوزف دکترا گرفت. از سال ۱۹۸۱ به عنوان استاد میهمان در دانشگاه ها و پژوهشگاه های مختلف اروپا و امریکا حضور پیدا کرد و اکنون بیش از بیست سال است که در فرانسه زندگی می کند.

اشعار آدونیس به زبان های مختلفی ترجمه شده و جایزه های متعددی را از آنِ خود کرده اند. به علاوه، سال هاست نامش در زمره ی نامزدان نوبل ادبی برده می شود، البته شاعران فراتر از جایزه هایند و دریافت جایزه چیزی بر شعر و شخصیت آنان نمی افزاید.

دلدادگی وصف ناپذیر نسبت به نثر و شعر صوفیانه یکی از خطوط پررنگ حرکت شعری آدونیس در بده و بستان با تُراث فرهنگی است که حکایت از اُنسی عمیق و دیرپا دارد و البته در شیوه ی خاص خود آدونیس در بیان و فرمی مدرن نمود پیدا می کند. دکتر احساس عباس با بیان این نکته که گرایش صوفیانه بارزترین گرایش ها در شعر نوی عربی است، در ریشه یابی این امر به چند عامل فردی و اجتماعی اشاره می کند: «شاید این قضیه به طولانی شدن مسیر پیشرفت و پسرفت در حیات سیاسی برگردد، یا به یأس غالب و سرخوردگی از دنبال کردن مبارزه، چنان که اینجا بخشی از تصوف میان گرایش های انقلابی پیشین پیوند می زند، دیگر این که این امید بهترین میدانی است که در آن فردیت و ذات شاعرانه شکوفا می شود، شاعر – به ظاهر – از جامعه می برد تا آلامش را – که همان آلام اجتماع است – با دریافتی تراژیک زندگی کند، و دیگر این که این گونه از تصوف کوششی است برای جایگزینی پیوندهای روحی و روابط صمیمانه ای که از دست رفته، و تلطیف مادیت خشن و سخت… با این که تصوف جریانی فراگیر و بزرگ است، هریک از شاعران از تصوفی ویژه برخوردارند که آن را اسبابی مرتبط با زندگی شاعر و گرایش های اصلی شعری اش مشخص می کند. و تصوف آدونیس گشودگی برهستی و یگانگی با میراث عارفه دینی است».(۳)

گرایش خاص آدونیس – البته – به شیوه ی ویژه ی خود او در بازخوانی تصوف رخ می نماید که نقش سحرگونگی زبان صوفیانه در این عرصه دو چندان است و تجربه ی تصوف در چارچوب زبان عربی را – صرفاً – تجربه ای در نوع نگاه نمی داند، بلکه معتقد است تجربه ی نوشتاری و کتابتی که بر تجربه ی بینشی و معرفتی مقدم است، این تجربه در صیرورت خویش حرکتی ابداعی است که مرزهای شعر را گسترش داده است، با شعرگونگی زبان و سیاقی رمزآلود که هر چیزی که در آن رمز است؛ هم خود است، هم دیگری.(۴)

البته چنان که دکتر عبدالعزیز المقالح خاطرنشان می کند؛ آدونیس در ریشه یابی نوآوری شعر عرب به تأثیر ژرف متن قرآنی بر متون صوفیانه اعتقاد دارد و این را می توان از مهم ترین نظریه های آدونیس در عرصه ی مفاهیم انتقادی دانست. او به این جملات آدونیس در کتاب الشعریه العربیه استشهاد می کند: «ریشه های نوآوری عرب به طور خاص – و نوآوری کتابت – به طور عام – در متن قرآنی نهفته است… پژوهش های قرآنی بنیان های انتقادی نوینی بنا نهاد، بلکه دانش زیبایی شناسی جدیدی را رقم زد که مقدمه بالندگی شعر عربی نوین شد. وقتی به همه ی اینها میزان تأثیر متن قرآنی در شعر گونگی متن صوفیانه را اضافه کنیم، در می یابیم که چگونه نوشتار قرآنی ذوق جدیدی را برای زبان هنری بارور کرد و نوشتار جدیدی را پدید آورد و چگونه قرآن «منبع ادبیات» شد – چنان که ابن اثیر در گذشته به سال ۶۳۷ هجری می گوید – و چگونه پژوهش های قرآنی پراهمیت ترین مأخذ برای بررسی شعریت زبان عربی را فراهم آورد».(۵)

با این اوصاف، چند و چون تعامل آدونیس با تصوف سیمایی خاص برای او رقم می زند، که بروز و ظهوری خاص دارد. دکتر ابراهیم محمد منصور او را ترکیبی از صوفی و سورئالیست می داند، البته با تردید در این که او صوفی سورئالیست سورئالیست صوفی؟(۶) او همین تردید و تشکیک را به بیانی دیگر چنین توصیف می کند: «آدونیس بزرگ ترین شاعر معاصری بر شمرده می شود که از میراث صوفیه بهره برده و تأثیر پذیرفته اما مبالغه آمیز است یا نیست؛ وقتی می گوییم او دورترین مردم است از طریقت صوفیان اسلامی که ترانه خوان وصول به حضور «حق» بودند، حال آن که او ترانه خوان طریقتی است که طریقت شورش، نابودی و ویرانگری است، بی شک رویکرد صوفیانه ی او با تصوف به معنای عام همگونی دارد، آنچه مایه ی افتراق است، گرایش به سوی رؤیاها و ناخودآگاه است».(۷)

آدونیس از جنجالی ترین شاعران عرب است. موافقان و مخالفان او بسیارند. اگر موافقان شعرش را سرشار از بُن مایه های فلسفی، عرفانی و غنی از حضور اساطیر، و رنگارنگ از تجلیات گونه گون فرمی و زبانی می دانند و در یک کلام، او را پرچمدار شعر و آوانگارد عرب در رویکرد مدرنیستی اش می خوانند، مخالفانش – نیز – شعرش را شعری سرد و تهی از حرارت عاطفی می یابند که از دخالت دانش های مزاحم لبریز است و ساخت مصنوع آن شوری برنمی انگیزد و در چشم اندازی عام، روگرفتی عربی از شعر غربی (فرانسوی) است.

بررسی و نفی و اثبات این مواضع از عهده ی این دیباچه خارج است اما ذکر این نکته ضروری است که کمتر مقاله و کتابی درباره شعر امروز عرب می توان یافت که در آن از آدونیس و شعرش یاد نشده باشد، تنها برای دادن طرح واره ای از ماجرایی که بر آدونیس و شعرش می رود، چند پاره از این نقطه نظرها رانقل می کنیم تا درآمدی باشد بر مجموعه شعری که در دست دارید؛ از محمد الماغوط شاعر بزرگ عرب آغاز می کنیم که دست سرنوشت او را به زندانی کشاند تا با آدونیس از نزدیک آشنا شود و بعدها با خواهر همسرش ازدواج کند؛ سنیه صالح و خالده سعید همسران ماغوط و آدونیس هر دو در عرصه ی ادبیات عرب نامدارند. ماغوط آدونیس را چنین تصویر می کند؛ «مشکل آدونیس این است که او جنگ را تخیل می کند، بی آن که در گِل و لای سنگر زیسته باشد. انکار نمی کنم او شاعر مهمی است و معتقدم شعر «گوری برای نیویورک» از مهم ترین سروده ها در شعر نوی عربی است اما او با کوچیدن به غرب اصالتش را از دست داد. او در شرق معلم است و در غرب دانش آموز. من با شعر متفکرانه میانه ای ندارم، حال آن که همه ی شعر آدونیس فلسفه است و از آغاز می داند که به کجا می رود و چگونه؟ منظم و مرتب، من شعرش را نمی فهمم».(۸)

عبدالوهاب البیاتی درباره ی کتاب مفرد بصیغه الجمع با لحنی آکنده از هجو چنین گفته است: «نتوانستم آن را بخوانم، دو سطر از آن را خواندم و به گوشه ای پرت کردم، زیرا نه شعر بود، نه نثر، نوع سومی بود، بی ارزش و بی ربط. نه در او تصویری، نه اندیشه ای، نه تجربه ای، نشان از آن داشت که نویسنده اش به بیماری صعب العلاجی دچار آمده است».(۹)

البیاتی همین تعابیر را با اندکی تغییر بارها و بارها درباره ی کتاب های دیگر آدونیس نیز به کار برده و در قضاوتی نهایی معتقد است «نثر آدونیس از شعرش برتر است».(۱۰)

خلیل حاوی در نگاهی نزدیک البیاتی اسلوب شعری آدونیس را هم سنخ ابتذال دانسته و کتاب مفرد بصیغه الجمع را برداشتی از شعر هانری میشو می خواند.(۱۱)

صلاح عبدالصبور به غموض و پیچیدگی زبان شعری آدونیس اشاره کرده و به تأکید می گوید که از همه دواوین آدونیس جز یک یا دو شعر را نفهمیده است.(۱۲)

جودت فخرالدین با تمجید از آدونیس در نیل به افق های دور دست، مؤلفه ی خاص شعر او را پیوند مداوم شعر و اندیشه می داند و همد لانه می افزاید: «شعر آدونیس به عقل بیش احساس رو می کند و مخاطبش را در فضایی از تأمل و بازنگری و پرسشگری قرار می دهد، پیش از آن که احساس یا طربی را در او برانگیزد. سطح عقلی یا ذهنی در شعر او بر سطح عاطفی پیشی می گیرد، بی آن که احساسی را به طور کلی حذف کند».(۱۳)

جبرا ابراهیم جبرا – شاعر و منتقد – آدونیس را شاعری پراهمیت می خواند. که شعرش را با تصوف درهم آمیخته و ما را وادار به سماع و درنگ می کند.

جبرا براین عقیده است که در شعر آدونیس مسایل مهم زمانه بیان می شود با نوعی رهیافت پیش گویانه که انسان را به دقت و درنگ وا می دارد، با این همه، او مشکل شعر آدونیس را در فشردگی و تراکم لفظی آن می بیند: «نمی توان پذیرفت که این فشردگی اندیشه ای، یا رمزی، یا عاطفی باشد. این فشردگی همانند زره پولادینی است که با پوشیدن آن رقص بر آدمی ناممکن می شود، هنگامی که می خواهد به رقص برخیزد. در این هنگام، الفاظ به جای آن که پَری بر بال شاعر باشند، به رشته های دامی بدل می شوند که شاعر در آن می افتد».(۱۴)

از این دست داوری ها درباره ی شعر آدونیس کم نیست، آن قدر که می توان کتابی حجیم از آن ترتیب داد. اما یکی از خواندنی ترین داوری ها، بیان صریح، انتقادی و در عین حال صمیمانه ی نزار قبّانی است که اندکی طولانی اما جذاب و شاعرانه است: «دردهای ما پیداست، غم های ما پیداست. عقب ماندگی ما پیداست، وقتی خنجر اسرائیل تا استخوان در کمرگاه ما فرورفته، ابهام و ایهام و مجاز چه نفعی برای ما دارد؟ و هنگامی که گردن انسان عربی در طناب است، چه خدمتی است که – مثلاً – سن ژول پرس را به او تقدیم کنیم؟

بازگردیم به دوست ما آدونیس؛ به تأکیدی تمام او شاعری بزرگ است و طلایه دار و قائم به ذات. اما دوستانه می پرسم: چند نفر از ما می تواند آدونیس را بفهمد؟ چند نفر می تواند در سفر حدس و تجرید و ماورائیات همپای او باشد، بی آن که از سختی راه از پا د