پاورپوینت کامل آیت فاضل و استاد اخلاص;گفت و گو با آیت الله شیخ حسن رمیثی «به مناسبت سالگرد رحلت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) » ۳۵ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل آیت فاضل و استاد اخلاص;گفت و گو با آیت الله شیخ حسن رمیثی «به مناسبت سالگرد رحلت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) » ۳۵ اسلاید در PowerPoint دارای ۳۵ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل آیت فاضل و استاد اخلاص;گفت و گو با آیت الله شیخ حسن رمیثی «به مناسبت سالگرد رحلت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) » ۳۵ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل آیت فاضل و استاد اخلاص;گفت و گو با آیت الله شیخ حسن رمیثی «به مناسبت سالگرد رحلت آیت الله فاضل لنکرانی(ره) » ۳۵ اسلاید در PowerPoint :

۳۴

اشاره:

هنوز آنچنان بیروت را نشناخته بودم که در سالگرد رحلت آیت الله العظمی شیخ محمد فاضل لنکرانی به دنبال آدرس یکی از شاگردان ارشد آیت الله گشتم. نام ایشان شیخ «حسن رمیثی» ازاساتید درس خارج است که هم اکنون در بیروت بوده و در بیروت مدرسه ای علمیه به نام امام رضا(ع) دارد. با تماسی تلفنی آدرس را از او گرفتم و پس از چند دقیقه وارد بر روحانی خوش سیمایی شدم که بسیار شیرین سخن می گفت. اگرچه نزدیک به ۲۰ سال در ایران بوده، اما فارسی را به سختی سخن می گفت. از این رو، من سئوالات را به زبان فارسی می پرسیدم و او فقط به عربی پاسخ می داد، که اولین مصاحبه ام در لبنان بود.

***

چگونه شد که از لبنان برای تحصیل به حوزه علمیه قم رفتید؟

علوم حوزوی را در یکی از مدارس جبل عامل شروع کردم و به مدت دو ماه در این مدرسه بودم که برای ادامه تحصیلاتم به ایران قصد سفر کردم. دقیقا ۷ ماهی از پیروزی انقلاب اسلامی گذشته بود، که در این شرایط به سفارت رفتم و درخواست ویزا کردم تا برای تحصیل به قم بروم؛ اما آنها گفتند که برای صدور ویزا باید یکی از علمای لبنان برایت معرفی نامه بنویسد. چون من نوجوان بودم و پدرم اهل علم نبود لذا کسی از علما مرا نمی شناخت. بنابراین با مشکل روبرو شدم. به علمای زیادی مراجعه کردم، اما هیچ کدام معرفی نامه ندادند. از این رو، تصمیم گرفتم که به سوریه روم. آنجا دو تا مدرسه علمیه بود؛ یکی مدرسه آیت الله سیدمحمد شیرازی و دیگری مدرسه آیت الله سیداحمد واحدی (وکیل امام خمینی در سوریه). خدمت آقای سیداحمد واحدی رسیدم و درخواست پذیرش در آن مدرسه را کردم. اما ایشان گفت: لبنانی ها اینجا نمی مانند و پس از چند ماهی مدرسه را رها کرده و به قم می روند. گفتم: انشاءالله من می مانم. پس از مدتی، تحصیل دروس مقدمات را آنجا آغاز کردم. حدود یک سال و ۸ ماه آنجا بودم. مدیر مدرسه آقای واحدی بودند، حدود ۳ تا استاد تدریس می کردند و تقریبا ۷ طلبه در این مدرسه مشغول به تحصیل بودند. من ادبیات عرب، سیوطی، حاشیه ملا عبدالله و لمعه (باب طهارت) را در این مدرسه آموزش دیدم. در این مدت، یک روز پدرم پیش یکی از علمای لبنان رفته بود و ایشان به پدرم گفته بود که چرا پسرت به دمشق رفته است؛ آنجا علم به دست نمی آید؟! وقتی با واسطه این جمله را شنیدم، نزد آقای واحدی رفتم و گفتم می خواهم برای تکمیل درس به قم بروم. ایشان گفتند شرایط کنونی سخت است. جنگ ایران و عراق شروع شده و ویزا گرفتن خیلی سخت است. اما خوشبختانه پس از مدتی، معاون سفیر ایران در سوریه به دیدار آقای واحدی آمد و ایشان مشکل مرا به معاون سفیر گفتند و من بحمد الله توانستم ویزای ایران را که حدود سال ۱۳۶۰ بود بگیرم و من آن موقع تقریبا ۱۹ سال داشتم. با اتوبوس راهی ایران شدم و به قم رفتم. و فقط معرفی نامه آیت الله واحدی را داشتم که برای مدیر مدرسه رضویه نوشته شده بود. مدیر مدرسه به حج رفته بود و من مدتی به خانه و حجره برخی از دوستان می رفتم. اما مدارس اجازه نمی دادند که مهمان بیشتر از ۳ روز در حجره ها بماند. از این رو، شب هفتم را در خیابان های اطراف حرم صبح کردم و از شدت سرما هر از گاهی می دویدم. بالاخره به مدرسه علمیه ای در کوچه رهبر در میدان نو راه یافتم که مدیر آن آقای شیخ حسن ابراهیمی بود. سطح دو را آغاز کردم.

اساتید دوره سطح در حوزه علمیه قم چه کسانی بودند؟

آقایان: شیخ حسن جواهری، طرحینی، سیدصدرالدین قبانچی و شاهرودی اساتید کتاب «رسائل»)، سیدمهدی روحانی«استاد کتاب مکاسب»، سیداحمد مددی، استاد کتاب «کفایه» من بودند.

در چه سالی به درس خارج راه یافتید؟

در سال ۱۳۶۷، در درس خارج حاضر شدم و به درس آیت الله العظمی وحید خراسانی می رفتم که مبحث «صلاه» بود. بیش از یک سال در درس ایشان حضور یافتم. همچنین به درس آیت الله سیدابوالقاسم کوکبی نیز می رفتم که پس از آن با درس آیت الله العظمی فاضل لنکرانی در مدرسه آیت الله العظمی گلپایگانی آشنا شدم.

اولین جلسه حضورتان در درس مرحوم آیت الله فاضل لنکرانی را به یاد دارید؟

بله، ایشان آن موقع مبحث «حج» (بخش کفارات) را تدریس می کردند، که من در همان جلسه علاقه بسیار زیادی به درس ایشان پیدا کردم.

چرا؟

امتیاز و شاخصه درس آیت الله العظمی شیخ فاضل لنکرانی(ره) حسن بیانشان بود. ایشان به خوبی مطالب درس را بیان می کردند و پیش از تدریس به صورت جدی روی مباحث درس کار می کردند و به تحقیق و تتبع می پرداختند. خودشان به من گفتند: «گاهی۱۸ ساعت روی مطالب یک جلسه درسی تحقیق و تتبع می کنم.» به همین دلیل ارتباط عمیقی با درسشان برقرار کردم.

آیا پای درس، اشکال هم می کردید؟

به دلیل اینکه نمی توانستم فارسی را خوب صحبت کنم، لذا برایم خیلی سخت بود تا در میان دیگر شاگردان سؤالات و اشکالاتم را بپرسم، از این رو پس از پایان درس، از فرصت استفاده می کردم و خدمتشان می رسیدم و درباره مباحث درسی سؤال می کردم که این پرسش ها و پاسخ های ایشان، اندک اندک مرا بیشتر با شخصیت و سلوکشان آشنا کرد.

آیا استاد به هنگام تدریس اجازه اشکال هم می دادند؟

بله، طلاب ایرانی زیادی بودند که سر درس اشکال می کردند.

گویا شما در جلسه استفتاء آیت الله العظمی فاضل لنکرانی هم حضور پیدا می کردید؟

بعد از یک سال حضور در درس آیت الله العظمی فاضل لنکرانی، توأمان در درس