پاورپوینت کامل انتفاضه ی فلسطین چالش ها و امیدهای تازه ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل انتفاضه ی فلسطین چالش ها و امیدهای تازه ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۱۲۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل انتفاضه ی فلسطین چالش ها و امیدهای تازه ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

---

بخشی از متن پاورپوینت کامل انتفاضه ی فلسطین چالش ها و امیدهای تازه ۱۲۰ اسلاید در PowerPoint :

حاتم عبدالقادر

دکتر عبدالاله بلقزیز

با آغاز دومین ماه پیاپی از جنبش جدید انتفاضه ملت فلسطین با محدودیت مسجد اقصی و شعله ور شدن تصاعدی این حرکت، توجه جهانیان و به ویژه تحلیل گران سیاسی بیش از حد انتظار اولیه به این مسئله معطوف شد. آنچه از پی می آید، گفت و گویی است که غسان بن جدو گزارش گر تلویزیون الجزیره با چهار تن از صاحب نظران و متفکران عرب درباره ی آینده ی جنبش انتفاضه انجام داده است. شرکت کنندگان در این مصاحبه عبارتند از:

دکتر محمد سعید ادریس کارشناس مرکز مطالعات سیاسی و استراتژیک الاهرام.

دکتر برهان غلیون، مدیر مطالعات معاصر شرق در دانشگاه سوربن.

حاتم عبدالقادر، عضو کادر رهبری فتح درنواره غزه.

و دکتر عبداله بلقزیز، متفکر معروف مغربی و عضو دبیرخانه ی کنگره ی قومی عرب.

غسان بن جدو: با آقایان خوش آمد می گویم. شما چهار نفر در کنفرانس جهانی قدس ـ که در دوحه بر پا شد ـ شرکت کرده اید. اجازه دهید از فلسطین شروع کنم و از آقای حاتم عبدالقادر، جناب آقای عبدالقادر، انتفاضه وارد دومین ماه خود شده است و همچنان ادامه دارد. به نظر شما، عناصر استمرار این انتفاضه چیست؟

حاتم عبدالقادر: این جنبش از عناصر سیاسی و واقعی و عملی جهت استمرار برخوردار است. انتفاضه ـ چنان که می دانید ـ نتیجه ی احساس سرکوفتگی مردم از به بن بست رسیدن روند صلح است و نیز نتیجه ی تلاش مکرر اسرائیل برای مهار اراده ی فلسطینی ها و تحمیل صلحی ننگین بر ملت فلسطین.

جلوه ی این تلاش ها را در اجلاس کمپ دیوید می بینیم. نقطه ی اصلی آغاز انفجار، مسجد مبارک اقصی است که شاهد حضور اهانت آمیز و از پیش طراحی شده ی شارون بود.

غسان بن جدو: آیا فقط شارون از پیش چنین طراحی کرده بود؟

عبدالقادر: به نظر می رسد، سناریویی برای به هم ریختن اوضاع تدوین شده بود تا پس از شکست همه ی تلاش های سیاسی برای واداشتن فلسطینی ها و مشخصاً یاسر عرفات به عقب نشینی های بیش تر در کمپ دیوید، سیاست مشت آهنین را به کار گیرند. بنابراین، اسرائیلی ها می خواهند با این خشونت ها چیزی را که نتوانستند پشت میز مذاکره ی سیاسی و سازش به دست آورند، به چنگ آورند.

غسان بن جدو: آیا به نظر شما، باراک در دام شارون افتاده است یا تنها شریک او در این کار به شمار می آید؟

عبدالقادر: به نظر من شریک او است؛ اما گویا انتظار نداشت انفجار به این حد برسد و انتفاضه به شکلی پیش بینی نشده و برنامه ریزی نشده اوج گرفت. انتفاضه، ابراز نیروی مردم بود و مردم فلسطین با تمام ابعاد سیاسی، اجتماعی، ایدئولوژیک و دینی پیرامون آن گرد آمدند و این حرکت رابرای مبارزه با اشغالگران اسرائیلی، شکل دادند. به نظر من، در هیچ وضعی نمی توان این حرکت را متوقف کرد. هدف از این حرکت، تنها تشکیل گروه حقیقت یاب بین المللی نیست. مردم از این خواسته بسیار فراتر رفته اند. هدف انتفاضه انتقال این تانک از این محور به آن محور یا بازگشت به مرزهای ۲۸ سپتامبر ۲۰۰۰ نیست. امروزه هدف روشن همه ی گروه های ملی و اسلامی فلسطین، استمرار انتفاضه تا غلبه بر اشغال و رسیدن به قدس است. امکان ندارد از این هدف کوتاه بیابیم.

غسان بن جدو آقای عبدالقادر، شما عضو رهبری پیمان نیروهای ملی و اسلامی هستند و عملیات انتفاضه را مدیریت می کنید. شما از عناصر عملی و اجرایی استمرار انتفاضه سخن گفتند: این موضوع را بعداً پی خواهیم گرفت. اما از دکتر عبداله بلقزیز می پرسم آیا با نظر آقای حاتم عبدالقادر ـ که انتفاضه را از عناصر سیاسی تداوم برخوردار می داند ـ موافقید یا خیر؟ و آیااین عناصر محلی و داخلی است یا ممکن است عربی ـ اسلامی (منطقه یی) باشد؟

دکتر بلقزیز: این عناصر، وجوه متعدد دارند. وجه ملی و داخلی فلسطینی به اندازه ی کافی روشن است. اولین عنصر همین مردم حاضر در خیابان های فلسطین اند که در برابر اشغال و تجاوز ایستاده اند و در درگیرهای روزانه و اشغالگران حضور دارند.

عنصر دوم هم آهنگی تصمیم و اراده ی فلسطین با این وضعیت مردمی است که انتفاضه را نتیجه داده است.

سوم نبودن هیچ افق دیگر در برابر مردم و رهبری فلسطین برای بیرون آمدن از تونل روند صلحی است که خود را در آن قرار داده بودند.

عناصر فوق عناصر ذاتی شکل دهنده و استمرار بخش حرکت انتفاضه اند؛ یعنی در درون جامعه ی فلسطینی ریشه دارند. عناصر و عوامل دیگری نیز وجود دارد که موضع رسمی و مردمی فلسطین را تقویت می کند. خیزش خیابانی ملت های عرب و حرکت گسترده و بی سابقه و شگفتی برانگیر آنان برای دست یابی به نتایج مطلوب، یکی از این عوامل است. آثار این عامل را در کنفرانس اتحادیه ی عرب و تصمیم های پس از آن و بروز نشانه هایی مثبت درهم نوایی با خواست ملت های عرب ـ که قطع رابطه با اسرائیل و بستن نمایندگی ها و دفاتر این رژیم است ـ مشاهده می کنیم. بنابراین، عناصر و عوامل داخلی و منطقه یی و قومی تا حد زیادی پشتیبان انتفاضه ی ملی فلسطین است.

غسان بن جدو: آقای برهان غلیون، شما در فرانسه سکونت دارید و کارشناس ماهر مسائل اروپا و امریکایید. آیا فکر می کنید اروپا و امریکا در آینده برای توقف انتفاضه، به شکلی قوی تر بر فلسطینی ها و یا حتی کشورهای عربی فشار می آورند یا این که غرب و مشخصاً امریکا در حالت سر درگمی و سکوت به سر می برد؛ فعلاً به فلسطینی ها و عرب ها فشار نمی آورد و منتظر حوادث آینده است؛

دکتر غلیون: من معتقدم از همان روزهای اول ـ که اروپایی ها در کنفرانس شرم الشیخ شرکت کردند ـ فشار بر فلسطینی ها آغاز شده بود. آنان هدف خود را به طور صریح «توقف خشونت» اعلام کردند. منظورشان از خشونت، خشونت اسرائیلی ها نبود. حتی امروز که اروپایی ها و غربی ها و مطبوعات و مقامات سیاسی از خشونت در فلسطین سخن می گویند، منظورشان خشونت فلسطین است. همین امر خود نشانه ی موضع گیری آنان است. آنان خشونت فلسطینی را از خشونت اسرائیلی تمیز می دهند؛ یعنی این که خشونت اسرائیلی ـ بر عکس فلسطینی ها ـ خشونت دولتی قانونی است. بنابراین، معتقدم فشار بر فلسطینی ها از مدت ها پیش شروع شده است؛ اما وقتی انتفاضه استمرار یابد، اروپایی ها به تدریج می فهمند این جنبش دگمه یی نیست که عرفات یادیگران آن را فشرده باشند. این حرکت، پیش از هر چیز نشانه ی عصیان ملت فلسطین بر وضع موجود ورد سیاست سازش با اسرائیل است. فلسطینی ها فهمیدند که مذاکرات سازش در چارچوب اسلو و نشست های صلح، هیچ نتیجه یی برایشان ندارد به همین اندازه درک اروپایی ها از مسئله نیز فزونی یافته است. اکنون پشتیبانی ثابتی از سوی ملت ها و دولت های غربی در جریان پشتیبانی ثابتی از سوی ملت ها و دولت های غربی درجریان است. من معتقدم پشتیبانی دولت ها بسیار مهم است و نباید آن را دست کم گرفت. و هر چه این حمایت ها افزایش یابد، از شدت فشار بر فلسطینی ها کاسته می شود و مسئولیت استمرار خشونت رامتوجه اسرائیل خواهد کرد؛ و اکنون نشانه هایی از این امر آشکار شده است. به نظر من، موضع اروپا در قبال مسئله چنین است.

غسان بن جدو: آقا دکتر محمد سعید ادریس، آقایان درباره ی امکاناتی که می تواند انتفاضه را پشتیبانی کند. سخن گفتند و دکتر برهان غلیون از موضع رسمی غرب ـ که برخی از آثار مثبت نیز همراه دارد ـ گفت وگو کرد. اکنون، پس از برگزاری کنفرانس سران عرب و اتخاذ تصمیم هایی در آن هشدار آنان به اسرائیل، موضع رسمی نظام های عرب را چگونه می بینید فکر می کنید این موضع گیری، در پشتیبانی از انتفاضه و برخورد با اسرائیل تا کجا پیش رود؟

دکتر محمد سعید ادریس: نخست این که به طور مشخص و در سطح رسمی، موضع عربی یگانه یی وجود ندارد، کنفرانس سران عرب اختلاف روشن و شدید مواضع رهبران عرب را آشکار ساخت. اختلاف سطح این مواضع از دعوت به حرکت نظامی تا احتیاط در قطع روابط و بستن نمایندگی های اسرائیل در نوسان بود. به طور کلی، می توان گفت نتایج کنفرانس سران عرب، از منظری که پیش از کنفرانس به آن نگریسته می شد. مثبت است؛ اما از حد انتظار ملت های عرب و از حد نیاز انتفاضه پایین تر بود. مهم این است که مواضع پس از اجلاس مواضعی جدیداست؛ برای مثال عمرو موسی وزیر خارجه ی مصر اعلام کرد چارچوب صلحی که در کمپ دیوید دوم جریان داشت، دیگر پذیرفته نیست؛ سستی آن ثابت شده است و اکنون، باب هر گزینه یی [از جمله رویارویی نظامی] باز است. این موضع، نسبت به سیاست مصر و مواضع رسمی آن، بسیار مهم است؛ یعنی موضع هیچ دولتی مصادره شده نیست و چه بسا به تناسب پیشرفت انتفاضه و حجم همراهی مردم عرب با آن دگرگون می شود. بنابراین، اکنون باید بر تحلیل این نکته متمرکز شویم که چگونه می توانیم این انتفاضه را نقطه ی شروع عملیاتی آزادی بخش از استعمار صهیونیستی قرار دهیم؟

غسان بن جدو: بسیار خوب: من از سخن شما چنین در می یابم که عوامل دیگری میزان همراهی دولت ها را تعیین می کند. آیا شما با من هم نظر نیستید که نظام های رسمی (دولت ها) خود، تعیین کننده اند نه فقط فشار مردم یا پیشروی انتفاضه؟

دکتر ادریس: فرض شما چنین است که نظام های عربی خودشان تصمیم می گیرند وابتکار عمل را در دست دارند؛ ولی در واقع چنین نیست. نظام های عربی فعال نیستند. منفعل اند. بسیاری از دولت های عربی فاقد قدرت اعمال اراده ی سیاسی خود هستند. فشارهای زیادی متوجه دولت های عرب است. حجم بسیاری فشارهای امریکا و مشکلات داخلی فراوان، رهبران این نظام ها را به درنگ در هر گونه موضع گیری و شتاب نورزیدن در اعلام آن را می دارد؛ اما هر چه اوضاع کنونی داخل سرزمین های اشغالی فلسطین تدام یابد و تحرک مردم بیش تر شود، فشار بیش تری به رهبران می آید و آنان برای حفظ مشروعیت و دفاع از حیثیت حکومت خویش، ناگزیر مواضعی شدیدتر علیه اسرائیل خواهند گرفت. از این رو، من معتقدم مواضع دولت های عرب در ماه ها و چه بسا هفته های آینده، بهتر از پیش می شود.

غسان بن جدو: آقای دکتر بلقزیز: کشور مغرب سفارت خود را در اسرائیل تعطیل کرده و سفیر خود را فراخوانده است. آیا، به نظر شما، این موضع پاسخی منطقی و طبیعی به فشار ملت مغرب است؟ با توجه به صحبت هایی که شد، آیا شما هم معتقدید مواضع رسمی عرب ها، در جهت حمایت از انتفاضه، عملاً روندی مثبت دارد یا این که در آینده فشارهای بین المللی بیش تر خواهد شد و جهت آن را عوض خواهد کرد؟

دکتر بلقزیز: تردیدی نیست که بستن دفتر ارتباطی اسرائیل در رباط و مشابه آن در تل آویو موضعی مثبت است و در سطح ملی مغرب و جهان عرب آثار مثبت فراوان دارد. بی تردید این حرکت مثبت پاسخی به خواسته های افکار عمومی بود که در تظاهرات عظیم خیابانی شهرهای مغرب به ویژه تظاهرات دو میلیون نفری رباط، خود را نشان داد. بستن دفترهای ارتباطی، تجاری و حافظت منافع در برخی از کشورهای عربی مانند عمان و تونس پاسخی درست به خواسته های مردم است.

دکتر غلیون، درست است که شما در غرب زندگی می کنید؛ اما از نزدیک بر اوضاع دولت های عرب نظارت دارید. فضای حاکم بر این دولت ها و آفاق پیشرفت عملی آنان در حمایت از انتفاضه را چگونه ارزیابی می کنید؟

دکتر غلیون: نباید سرخوردگی دولت ها و ملت های عرب از شکست مذاکرات صلح و فروپاشی روند صلح را دست کم گرفت. سخن صریح وزیر خارجه ی مصر و بیانیه ی پایانی ـ که خواهان توقف مذاکرات شد ـ دلیل این امر است. من معتقدم شکست مذاکرات برای دولت های عربی ـ که به منظور تجدید روابط با غرب و امریکا و تامین آرامش و امنیت در داخل کشورهای خود به مذاکره دل بسته بودند ـ هشداری جدی به شمار می آمد. روشن است که فروپاشی مذاکرات صلح و استمرار انتفاضه ی فلسطین در آینده آرامش کشورهای عربی را با مشکل روبه رو می سازد؛ زیرا خواست های محلی و داخلی باخواست های ملی عربی درباره ی فلسطین و درگیری با اسرائیل به هم گره خواهد خورد. طبیعی است که دولت های عرب و نیز ایالات متحده و اروپا این خطر را درک کرده اند و نمی خواهند آرامش منطقه به هم بخورد. آن ها خواهند کوشید راهی برای برون شدن از این تنگنا بیابند. به نظر من، با تداوم انتفاضه و پس از آن که سران عرب اطمینان بیش تری از اوضاع داخلی کسب کنند کم کم فشار امریکا و اروپا متوجه اسرائیل می شود و آنان در پی راه برون شد از بحران می شتابند، کلینتون نیز عرفات و باراک را به ملاقات فرا خوانده است؛ یعنی دولت های غربی و پیمان ناتو از ایده ی بازگشت به مذاکرات و خارج کردن منطقه از حالت تونل خطر و جنگ دست ننشسته اند. لازم نیست که حتماً جنگ علنی و رسمی باشد؛ بلکه سلسله شورش ها و ناآرامی هایی که امنیت منطقه را بر هم زند، کار جنگ رامی کند. پیش بینی من این ست که هر چه انتفاضه استمرار یابد و با مردم عرب گره بخورد، نتایج بهتری در پی خواهد داشت.

آقای عبدالقادر، روشن است که شما خواهان آن هستید که با استمرار انتفاضه دولت های عرب را به اقدامات جدی و قاطع تشویق کنید. به صراحت بگویید به چه کسانی دل بسته اید واز کدام گروه امید حمایت دارید؟ به عبارت دیگر از که انتظار دارید چیزی به شما تقدیم کند؟ از ملت ها یا دولت های عربی و یا از هر دو؟

حاتم عبدالقادر: ما، پیش از هر کس، به ملت خود در داخل فلسطین مدیون و متکی هستیم؛ زیرا هرگز از دل بستن به ملت خود زیان ندیده ایم. تجربه های فراوان هم داریم، تجربه های نظامی و سیاسی، اما بسیاری از نظام های عرب این ملت را نه در سطح نظامی و نه حتی سیاسی یاری نکرده اند. زمانی که رئیس عرفات به کمپ دیوید رفت، هیچ دولت عربی با او همراه نشد و ازخواسته های او حمایت نکرد. غالب رهبران عربی ـ که با برادر یاسر عرفات د رکمپ دیوید تماس می گرفتند ـ فقط پرس و جو می کردند که چه خواهد شد؟ امریکایی ها چه چیزی پیشنهاد کردند شما به آنان چه گفتید؟ یعنی این که ما در مذاکرات صلح تنها بودیم.

این سخن بسیار مهم است. شما گفتید تقریباً هیچ کدام از رؤسای عرب رئیس عرفات را در کمپ دیوید مورد حمایت قرار ندادند. اطلاعات شما در این زمینه چه اندازه است؟

حاتم عبدالقادر: منظور من حمایت معنوی نبود؛ بلکه حمایت عملی است؛ یعنی مادر وضعیتی بسیار خطیر وارد کمپ دیوید شدیم. بسیاری از رؤسای عرب، رئیس عرفات رانصیحت کردند؛ برخی به رفتن و برخی به نرفتن؛ و وقتی پرسید چرا نروم؟ گفتند: اگر بروی آن قدر فشار می آوردند تا از تو امضا بگیرند. عرفات گفت: در آن صورت نخواهم پذیرفت. گفتند: چه کسی می تواند فشارهایی امریکا را پس زند؟ عرفات گفت: من یاسر عرفاتم و می توانم فشارهای امریکا را رد کنم.

دکتر ادریس: من در صدد دفاع از سیاست رسمی نیستم و تنها موضع شخصی خود را بیان می کنم؛ اما حقیقت حکم می کند هر چیزی را در نصاب واقعی اش قرار دهیم. رئیس مبارک دقیقه به دقیقه همراه ابو عمار در مذاکرات کمپ دیوید ۲ بود و ارتباط آن دو هیچ گاه قطع نشد. آقای مبارک به دلیل موضع رسمی و شجاعانه ی خود، مورد انتقاد شدید امریکا قرار گرفت.

به یاد داریم که فریدمن در مقاله یی، به گونه یی اهانت آمیز، تصریح کرد مبارک در دو مسئله بر عرفات فشار نخواهد آورد: یکی حذف مسئله ی قدس از مذاکرات کمپ دیوید و دیگری امضای قرار داد پایان درگیری. مصر هر دو موضوع را رد کرد. رئیس جمهور مبارک این موضع را اعلام داشته، به آن پای بند ماند و برای همین امر، مورد هجوم امریکایی ها قرار گرفت. البته این عادت آنان است. هر گاه مصر موضع شجاعانه ی سیاسی می گیرد، دستگاه تبلیغاتی امریکا حمله هایی شدید علیه این کشور ترتیب می دهد.

برهان غلیون: این مسائل، حاشیه یی بودن مسئله ی فلسطین برای حکومت های عرب را، پیش از کمپ دیوید ۲، نفی نمی کند. عرفات بدون پشتیبانی حقیقی عرب ها وارد کمپ دیوید شد و من معتقدم که بخش بزرگی از انتفاضه واکنش در برابر موضع عرب ها و بی تفاوتی و دست شستن آن ها از مسئله ی فلسطین است. این جنبش واکنشی است در برابر اسرائیل و واکنشی است در برابر عرب ها که می توانستند ضامن تحقق مذاکرات صلح باشند. من قبول دارم که هیچ دولت عربی وجود ندارد که تقسیم حاکمیت بر قدس را بپذیرد؛ اما باصرف نظر از مواضع سیاسی مصر و برخی کشورهای دیگر، بسیاری از نظام های عرب علاقه دارند فلسطینی ها بروند، مذاکره کنند. توافق نامه یی امضا کنند و ما را از این مسئله راحت کنند تا وارد مرحله یی تازه شویم.

حاتم عبدالقادر: من نمی خواهم از رهبر یا دولت عربی معینی نام ببرم. ما برای رئیس جمهور مبارک و نقش مصر در پشتیبانی از ملت فلسطین احترام قائلیم. مصر فشارهای امریکا برای فشار آوردن بر عرفات و قبول صلح ننگین ـ که برای ما و مصر و هیچ عرب و مسلمانی پذیرفتنی نیست ـ رد کرده است؛ اما می خواهم بگویم زمانی که برخی از سران عرب یا آقای عرفات تماس گرفتند و از او پرسیدند: طرح اسرائیل برای مسجد الاقصی چیست؟ به آنان پاسخ داد که اسرائیل می خواهد در حاکمیت بر مسجد الاقصی با ما شریک باشد. در این جا، محکوم کردن طرح اسرائیلی کافی نیست؛ انتظار بود که روسای عرب به عرفات بگویند؛ برگرد و ایالات متحده را ترک کن، ما پشت سرت هستیم؛ اما یاسر عرفات این جمله را از هیچ کس نشنید. حتی کشورهای عرب بیانیه ی مشترکی در پشتیبانی از موضع فلسطینی ها درباره ی حرم صادر نکردند.

عبداله بلقزیز، به نظر من، نمی توان دراین موضوع بین زید و عمرو تمیز داد. کسانی که ما از آنان سخن می گوییم کسانی بودند که یاسر عرفات را به اسلو و کمپ دیوید کشاندند؛ در حالی که می توانستند در حمایت از موضع فلسطینی ها اقدامات عملی انجام دهند و در برابر موضع سازش کارانه ی برخی فلسطینی ها، سرسختی انجام دهند. چرا زمانی که حرکت حماس در سال ۱۹۹۶ به عملیات شهادت طلبانه دست زد، سران عرب تشکیل جلسه ندادند؟! این دولت ها، به جای حمایت از حماس، کنفرانسی بین المللی علیه آنچه که تروریسم می نامیدند، تشکیل دادند. در ظرف ۴۸ ساعت اجلاس سران در شرم الشیخ ساخته و پرداخته شد! ولی زمانی که ملت فلسطین در محاصره و گرسنگی قرار می گیرد، حتی اجلاس کوچکی هم برای حمایت از موضع فلسطینی ها تشکیل نمی شود.

غسان بن جدو: به هر حال اجلاس سران برقرار شده است.

عبداله بلقزیز: اجلاس سران عرب برگزار شده؛ زیرا اعتراض ملت فلسطین به دیکته های امریکایی و صهیونیستی در کمپ دیوید و استقبلال این ملت از سر برتافتن رهبران خویش از امضای سازش نامه ـ استقلال مردم فلسطین از رهبران خود در غزه بسیار پر شکوه بود. برای اولین بار است که ملتی به استقبال رهبران خود می رود، نه برای آن که آنان ره آوردی تقدیم او کرده اند، بلکه برای آن که آنان پیشنهاد امضای تسلیم نامه را رد کرده اند ـ و نیز انتفاضه یی که پس از آن شکل گرفت. حکام عرب را ناگزیر ساخت به اجلاس بیایند.

غسان بن جدو: مهم این است که اجلاس سران اتحادیه ی عرب برگزار شد. شما آقای عبدالقادر، به کدام پی آمد این اجلاس دل خوش کرده اید؟

دکتر محمد سعید ادریس: اجازه دهید مطلب کوتاهی، در تکمیل سخنان دکتر عبدالاله بلقزیز اضافه کنم. پیش از نشست کمپ دیوید ۲، ما در قاهره میزبان یک هئیت فلسطینی بودیم که آمدند و مرکز را دیدند. خواست اساسی این گروه آن بود که خط قرمز عربی تدوین شود تا آنان روی آن تمرکز یابند. عجیب است که هئیت مذاکره گر فلسطینی، پیش از رفتن به کمپ دیوید، موضع عرب های حامی را گدایی می کند. نبود این موضع گیری یکی از عوامل انفجار عملیات انتفاضه است. اگر این مطلب را خوب درک می کنیم، آینده ی انتفاضه را خواهیم فهمید.

حاتم عبدالقادر: ما، پیش از هر کس، به مقاومت مردم فلسطین دل بسته ایم و به خون فلسطینی ها که ریخته می شود و در پرتو آن، آینده ی این ملت روشن می گردد. همچنین به ملت های عرب ـ که از حکام خود جلوتر حرکت می کنند ـ دل بسته ایم. متأسفانه هنوز نظام های سیاسی عربی تا سطح ملت های خود ارتقا نیافته اند.

غسان بن جدو: آیا هدف این انتفاضه دست یابی به استقلال است یا به صلحی تازه و بر مبنای اسلو، هر چند بانامی دیگر؟ باید روشن و صریح بود تا مسائل با هم مخلوط نشود. حقیقتاً شما در پی چه هدف اساسی هستید؟

حاتم عبدالقادر: هدف اساسی ما تغییر قواعد بازی است.

غسان بن جدو: این سخن شما با سخن چند دقیقه پیش شما در مورد استقلال اختلاف دارد.

حاتم عبدالقادر: ما به مقاومت ملت فلسطین به عنوان عنصر اساسی رسیدن به استقلال تکیه می کنیم. این حرکت ممکن است در آینده با نوعی صلح یا مذاکره همراه باشد. ما اساساً با مذاکره بر اساس مبنایی جدید ـ و نه بر مبنای اسلو ـ مخالفتی نداریم. با این حال، انتفاضه استمرار خواهد داشت. اگر اسرائیل خواهان مذاکره و بازگشت مجدد به مسیر گفت و گوها، بر اساس مبناهای جدید و دیدگاه ها و روش های تازه است. ما آن را خواهیم پذیرفت.

غسان بن جدو: دکتر بلقزیز، آقای عبدالقادر می گوید این انتفاضه تا رسیدن به استقلال تدام خواهد داشت و در عین حال، خواهان تغییر قواعد بازی برای به نتیجه رسیدن گفت وگوها است.

دکتر عبدالاله بلقزیز: انتفاضه با تصمیم و اراده آغاز می شود؛ ولی با تصمیم و اراده پایان نمی یابد. اگر همراهی علنی فلسطینی با انتفاضه را به دقت بنگریم، خواهیم دید این همراهی از حصاری که نیروهای صهیونیست در ورودی شهرها و روستاها و مناطق مسکونی فلسطینی کشیده بودند، گذشته است؛ و می توان گفت این انتفاضه تحت عنوان استقلال جریان دارد و جز با پیروزی ملت فلسطین در پایان دادن به اشغال و کسب استقلال و بر پایی دو