پاورپوینت کامل باز سازی میراث ۵۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل باز سازی میراث ۵۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۵۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل باز سازی میراث ۵۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل باز سازی میراث ۵۴ اسلاید در PowerPoint :

مصاحبه از سید مصطفی مطبعه چی

مترجم علی شعری

اشاره:

آنچه فرا روی خوانندگان عزیز قرار دارد گفت و گوی پگاه حوزه با دکتر طه عبد الرحمان، متفکر مغربی و استاد منطق و فلسفه ی زبان در دانشکده ی ادبیات و علوم انسانی رباط است.

عنوان های برخی از تالیفات وی عبارت است از: فقه الفلسفه، اللسان و المیزان او التکوثر العقلی، تجدید المنهج فی تقویم التراث.

در آغاز می خواهم مختصری از زندگی تان بگویید.

درباره زندگی ام، به طور خلاصه باید بگویم که در سال ۱۹۴۴ به دنیا آمدم. تحصیلاتم را در مراکش آغاز کردم و در فرانسه به پایان رساندم. سپس، به عنوان استاد منطق و فلسفه ی زبان، در دانشگاه مراکش به تدریس پرداختم. شخصیت فکری من از عواملی چند متأثر است و ابعاد مختلف دارد؛ یعنی از یک سو از میراث اسلامی چون کلام، فلسفه، تصوف، اصول و حتی ادبیات بهره ی کافی برده ام و از سوی دیگر، تمام توان خود را صرف آشنایی و فهم عمیق فرهنگ غرب ساختم. این مهم به مدد آشنایی ام به سه زبان فرانسوی، انگلیسی و آلمانی حاصل آمد. افزون بر این، در راستای رشته ی تحصیلی ام، با پژوهش های مختلف و نوین مانند منطق ریاضی ومنطق مکالمه و آشنایی گسترده و عمیق یافتم. آثار متعددی منتشر کردم و در نشست ها و گردهم آیی های علمی گوناگون نیز شرکت جستم. اکنون، به عنوان کارشناس در نهادهای آکادمیک مراکش خدمت می کنم. همچنین از پایه گذاران انجمن نویسندگان مراکش هستم. مدتی، با همکاری یکی از دوستانم، به انتشار مجله یی تخصصی دست یازیدم. انتشار این نشریه ـ که «المناظره» نام داشت ـ به رغم استقبال همگان، به سبب مشکلات اقتصادی، به زودی متوقف شد. «المناظره» به بحث از روش ها و مفاهیم اختصاص داشت و با هدف توجه دادن مردم به این کمبود در عرصه ی فرهنگ عربی انتشار یافت.

چند شماره از آن منتشر شد؟

شش شماره منتشر شد که بسیار پر اهمیت بود. به رغم مشکلات عظیم توزیع در مراکش و عدم انتشار جهانی، بیش تر متفکران و نخبگان عرب از کشورهای گوناگون با ما در تماس بودند و خواستار شماره های تازه می شدند. وضعیت انتشار محله خوب بود؛ ولی متأسفانه در بخش اداری با مشکل روبه رو شدیم. این خلاصه ی آن چیزی است که درباره ی زندگی من می توان گفت.

ممکن است از آثارتان به ترتیب انتشار، یاد کنید؟

نخستین کتابم مجموعه مقالاتی د رمنطف و نحو صوری بودو صرفاً به ریاضیات، منطق و زبان می پرداخت. این کتاب ـ که در ۱۹۸۳ در بیروت منتشر شد ـ که به بررسی نظام های نوین نحوی در غرب، مانند نحو زایا و نحو مونتریو، می پرداخت.

این اثر به غایت مشکل و تخصصی است و آشنایی کامل خواننده با ریاضیات را مفروض می گیرد.

دومین کتاب من، «اصول الحوار و تجدید علم کلام» نام دارد. این کتاب می خواهد نشان دهد کلام سنتی روش مند بوده و از شیوه هایی ویژخ بهره می برده که امروزه فاقد آن هستیم؛ به عبارت دیگر، اگر در گذشته علم کلام به عنوان ایدئولوژی شخصی برای دفاع از اسلام کار آمد بود امروزه، در قیاس با آن، ایدئولوژهای اسلامی از قدرت منطقی و استدلالی لازم بی بهره است.

روش های متکلمان در گذشته چه ویژگی هایی داشت که امروزه فاقد آن هستیم؟

استدلال های متکلمان گذشته از عمق و استحکام منطقی لازم برخودار بود، اما امروزه کتاب ها یا گفتارهای ایدئولوژیکی ما فاقد استدلال های درست و انسجام منطقی است. البته مرادم این نبود کهروش های پیشین را دوباره به کار گیریم، بلکه تنها می خواستم به خواننده یادآوری کنم که روش های جدید ـ که امروزه آن ها را به کار می گیریم ـ بسی فروتر از آن چیزی است که انتظار می رود؛ بدین معنا که اگر روش های کلامی گذشته از نوعی توانایی و انسجام برخوردار بود، روش های کنونی ما فاقد توانای و استحکام است. در این صورت خواهیم توانست واقعیت ایدئولوژیکی خود را ـ که در قیاس با گذشته بسی پیچیده تر شده است ـ فهم و تبیین کنیم. در این کتاب، فارغ از محتوای سخن پاره یی از ساز و کارها را برشمرده ام. مراد از ساز و کارها شیوه های استدلال و استنتاج است که در گذشته به کار گرفته می شد؛ برای مثال روش «گفت و گو» را ذکر کردم. این روش نزد متکلمان بسیار متداول بود؛ ولی امروزه به کار نمی رود. در گذشته متکلم به شرایط و لوازم گفتارش کاملاً آشنا و پای بند بود و می دانست در برابر انتقاد رقیبان چگونه پاسخ دهد؛ به عبارت دیگر، استدلال هایی که متکلمان گذشته به سود خود یا علیه دیگری به کار می گرفتند، اصول و قواعدی داشت که نزد همگان معتبر و پذیرفته شده بود. امروز چنین چیزی به چشم نمی خورد و مدعیان و یا فاقدان به شرایط و لوازم گفتار خود آگاه و پای بند نیستند. ما اکنون در وضعیت عدم مکالمه هستیم نه مکالمه.

جان کلام این که غالب نوشته های ایدئولوژیست های عرب، از نظر روشی و منطقی، گرفتار سستی و آشفتگی است. این به معنای واپس گرایی نیست؛ زیرا معتقدم علم کلام، ایدئولوژی روزگار گذشته بود؛ ایدئولوژی اعتقادی. ایدئولوژی کنونی ایدئولوژی اجتماعی است.

سومین کتابم «تجدی المنهج فی تقویم التراث» نام دارد. این اثر علیه آن دسته از متفکران لیبرال است که می کوشند به یاری پاره یی از ساز و کارها و مفاهیم اندیشه ی غربی به نقد میراث عربی – اسلامی بپردازند.

آنان؛ بی آن که خاستگاه مفاهیم و اصطلاحات غربی را مورد توجه قرار دهند، آن را بر پیکر میراث عربی ـ اسلامی تحمیل می کنند. به اعتقاد من، این گونه نقد، جز محال اندیشی یا جست و جوی امور ناممکن، نیست و نباید از آن پیروی کرد؛ زیرا نقد میراث مفاهیم و ساز و کارهای خود را دارد و نباید با مفاهیم وارادتی و بیگانه مورد نقد قرار گیرد؛ برای مثال در غرب دسته یی از مفاهیم وجود دارد که اساساً بر تمایز عقل و دین و حتی دین ستیزی استوار است. چگونه می توان میراث عربی ـ اسلامی را با مفاهیمی این جهانی و ناسازگار با اعتقادات دینی مورد نقد و بررسی قرار داد. این کار خطا است. نقد باید بر ابزارها و مفاهیم درون میراثی مبتنی باشد. البته مرادم این نیست که نباید و یا نمی توان در استخراج این مفاهیم و ابزارها و به کارگیری آن ها، از شیوه های نوین بهره جست؛ زیرا عمل نقد اساساً بر پایه ی این شیوه ها و ابزارهای مدرن استوار است. با این همه درنقد میراث به روشی ابداعی و تازه ای نیاز داریم که به جهان غیب ایمان داشته باشد. در این کتاب، به روشی در نقد ـ که آن را «همانند سازی معنایی» نامیده ام و در گذشته میان مسلمانان رایج بود ـ اشاره شده است. گذشتگان ما مفاهیمی را از یونان گرفته، با فرهنگ اسلامی هم ساز می کردند و به کار می بردند. پاره یی از شیوه های مختلف انتقال یا مفهوم سازی مرسوم میان مسلمانان، در این اثر نشان داده شده است.

می توانید در این باره مثالی بزنید؟

برای مثال، همین واژه ی «عقل» را ملاحظه کنید. مسلمانان «عقل» را به همان معنای یونانی ـ که نیروی ادراک است ـ تعریف کرده اند؛ اما تنها در چارچوب این تعریف محدود نشدند و در قضایای نظری «عقل» را قوه ی تمییز میان صدق و کذب معرفی کردند. افزون بر این، آن قوه ی تمییز میان افعال خیر و شر (مسائل اخلاقی) نیز قلمداد کردند. بنابراین، به یاری ساز و کارهایی چون جانشینی، اضافه، حذف و تغییر مرتبه، اصطلاحات و مفاهیم یونامی محض را به درون میراث عربی ـ اسلامی انتقال دادند؛ طبعاً در این انتقال گونه یی دگردیسی صورت پذیرفت. ما امروز به این «دگردیسی» نیازمندیم. در این کتاب کوشیدم چنین ساز و کارهایی را معرفی کنم تا مسلمان امروزی، هنگام کسب مفاهیم غربی، از آن ها بهره گیرد. «اسلامی کردن معارف» باید دقیقاً به همین معنا اخذ شود؛ یعنی آشنایی و استفاده از ابزارها و شیوه های موجود در میراث اسلامی برای انتقال علوم و معارف غربی نه به معنای اسلامی کردن و مفاهیم و درون مایه های معرفت که چنین کاری از بن خطا است. آنچه امروزه از اسلامی کردن مراد می شود، همان معنای دوم است؛ یعنی بیش از هر چیز به درون مایه های معارف می نگرند و سازگاری یا ناسازگاری آن ها را با اسلام ملاحظه می کنند؛ در حالی که اسلامی کردن واقعی تنها به قلمرو ساز و کارها و ابزار اختصاص می یابد.

جابری با طرح «نقد عقل عربی» به یکی از عمده ترین روشنفکران مغرب عربی و بلکه عم