پاورپوینت کامل با الهام از گفتار و سیره ی علوی ۶۱ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل با الهام از گفتار و سیره ی علوی ۶۱ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۱ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل با الهام از گفتار و سیره ی علوی ۶۱ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل با الهام از گفتار و سیره ی علوی ۶۱ اسلاید در PowerPoint :

مؤلفه ی اصلی جامعه ی مطلوب، تأمین عدالت اجتماعی است. قرآن، هدف از ارسال انبیا را برقراری قسط و عدل بیان می کند۱ و امامان و جانشینان انبیا نیز چنین تکلیفی دارند. در ایران نیز یکی از نگرانیها، یافتن شیوه های حرکت به سوی جامعه ی مطلوبی است که عدالت اجتماعی به بهترین نحو در آن تأمین و تضمین شود. بدیهی است یافتن الگوی مناسب برای رسیدن به چنین جامعه ای با ارزش خواهد بود.

این نوشتار با هدف ارایه ی چنین الگویی، راه های تحقق عدالت اجتماعی را با توجه به حکومت امام علی علیه السلام مورد بررسی قرار می دهد؛ زیرا به فرموده ی امام راحل(ره): «در این پنج سال یا شش سال حکومت علی علیه السلام با همه ی گرفتاری هایی که بوده است، سلبش عزای بزرگ است و همین پنج ساله و شش ساله مسلمین تا آخر باید برایش جشن بگیرند. جشن برای عدالت، جشن برای بسط عدالت، جشن برای حاکمی که با ملت یکرنگ است، بلکه سطحش پایین تر است.»۲

مفهوم عدالت و الگوی نظری تحلیل

عدالت اجتماعی یکی از مفاهیم آشنایی است که با همه ی روشنی و وضوحش تعریف مشخصی از آن وجود ندارد. مقصود این پژوهش این است که ابعاد و شاخص های عدالت اجتماعی را مشخص نموده و تعریف مورد نظر خود را ارایه دهیم. این شاخص ها، عبارتند از:

۱. برابری و مساوات:یکی از مباحثی که در ذیل عنوان عدالت اجتماعی قرار می گیرد، مساوات و برابری است. برابری و مساوات به این معنا نیست که همه ی افراد جامعه در یک سطح باقی بمانند و رشد و ترقی همه ی آن ها در یک درجه باشد؛ بلکه مساوات به معنای برخورداری یکسان از امکانات جامعه است. مانند اینکه، اموال عمومی جامعه به طور یکسان میان افراد تقسیم گردد و یا این که همه ی افراد از امکانات رفاهی (مانند تأمین اجتماعی) برخوردار باشند. دولت نیز وظیفه دارد برای رشد و پیشرفت همه ی افراد جامعه شرایط یکسانی را ایجاد نماید و این گونه نباشد که قشری از جامعه از تمام امکانات برخوردار باشند و قشری دیگر از حداقل امکانات، برای ارتقا و پیشرفت خود محروم باشند. برای مثال همه ی افراد نیازمندِ امنیت هستند، پس باید شرایط به گونه ای باشد که هیچ قشری از اقشار جامعه، از پایمال شدن حقوق خود توسط اعمال خلاف قانونِ سایر گروه ها دلهره و اضطراب نداشته باشد.

ایجاد شرایط برابر برای دخالت همه ی افراد در تصمیم گیری های اساسی جامعه ـ همچون انتخاب رهبر جامعه ـ از شاخصه های دیگر برابری و مساوات به حساب می آید.

بُعد دیگر مساوات به برخورد حاکم جامعه با افراد مربوط می شود. حاکم جامعه در این زمینه باید با همه ی افراد به طور یکسان برخورد نماید و حتی در نگاه های خود نیز مساوات را رعایت کند، به طوری که افراد اطمینان داشته باشند برخورد حاکم با همه ی آن ها یکسان است.

بعضی از اندیشمندان و متفکران اسلامی نیز عدالت را به مساوات و برابری معنا نموده اند، از جمله راغب در مفردات۳ و علامه ی طباطبایی در تفسیر المیزان۴؛ استاد مطهری نیز نه تنها مساوات را یکی از معانی عدالت اجتماعی می داند، بلکه آن را اصل، معنا و ریشه ی اصلی عدالت ذکر می کند.۵

۲. اطاعت از قانون:برای برقراری عدالت اجتماعی تمام افراد جامعه و اعضای حاکم بر آن باید تابع قوانین باشند. قانون در جامعه ی اسلامی همان احکام و قوانین اسلام است و البته پیروی از سیره و سنن گذشتگان هم یکی از مواردی است که به برقراری عدالت اجتماعی منجر می شود و از آن جا که احکام و آداب اسلامی براساس مصالح و حقوق تمام افراد جامعه ایجاد شده است، عمل به این قوانین از سوی افراد، همه ی آن افراد را به حق خود می رساند. البته حاکم و کارگزاران حکومتی نیز همچون سایر افراد جامعه، باید به قوانین عمل کرده و به آن احترام بگذارند.

عمل به قانون، نه تنها موجب می شود که دولت به وظایف خود نسبت به مردم عمل نماید، بلکه باعث می شود که در برخورد با افراد، قانون را ملاک خود قرار داده و حبّ و بغض ها و قرابت ها و…، تعیین کننده ی رفتار دولت با مردم نباشد. در چنین صورتی شایستگی ها و لیاقت های فرد مورد توجه قرار می گیرد و عدالت در جامعه حکمفرما می گردد.

توزیع عادلانه ی قدرت که در آن بر ویژگی های اکتسابی افراد تکیه می شود (به جای تکیه بر ویژگی های انتسابی)، از ثمرات توجه به قانون و بسط عدالت است، این شاخصه موجب حاکمیت شایستگان بر امور جامعه می گردد.

شاخصه ی دیگر این است که پاداش و تنبیه براساس ضابطه و قانون باشد و نه براساس سوابق و سلایق و آشنایی ها.

در زمینه ی اطاعت از قانون می توان به تعریف علامه جعفری از عدالت استناد نمود:

«زندگی اجتماعی انسان ها دارای قوانین و مقرراتی است که برای امکان پذیر بودن و بهبود آن زندگی وضع شده اند، رفتار مطابق آن قوانین، عدالت و تخلف یا بی تفاوتی در برابر آن ها ظلم است.»۶

۳. شایسته سالاری:یکی از تعاریف مهمّ عدالت، قرار گرفتن هر کس و هر چیز در جایگاه شایسته ی خود است.۷ یعنی هر کس بنا به تخصصی که دارد، به کار مربوط به خود بپردازد و از دخالت در کار دیگران بپرهیزد. به عبارت دیگر جامعه ی انسانی از اقشار و گروه ها و طبقات مختلف تشکیل شده است و هر گروهی شغل و وظیفه ی خاصی دارد، حال اگر هر کس شغل و وظیفه ی خود را به بهترین نحو انجام دهد، عدالت اجتماعی در جامعه گسترش می یابد.

البته لازمه ی این امر این است که وظایف از هم تفکیک شده و محدوده ی کارها مشخص و معلوم گردد و یک فرد چند وظیفه را در جامعه بر عهده نگرفته باشد. نتیجه ی چنین امری این است که کسانی که استحقاق و تخصص کار خاصی را دارند به کار گرفته می شوند و افراد بی کفایت و غیر ماهر بر کنار می شوند.

با توجه به موارد ذکر شده، در مجموع می توان عدالت اجتماعی را این چنین تعریف نمود:

ایجاد شرایط و امکانات لازم از سوی قدرت حاکمه تا در آن شرایط، افراد با توجه به تخصص و مهارتی که دارند، در جایگاه شایسته ی خود قرار گیرند، به وظایف و تکالیف خود عمل نمایند، قانون ملاک و معیار کارهای آن جامعه باشد و در نهایت مردم در آن جامعه، به سوی رشد و کمال حرکت کنند.

زمینه های تحقق عدالت اجتماعی

۱. امنیت:امنیت در بخش های مختلف طبقه بندی می شود:

الف) امنیت شخصی و فردی: به معنای امنیت فرد در زندگی خود و صحت و سلامت او و شهرتش در محدوده ی قانون.

ب) امنیت عمومی: فعالیتی حکومتی است که هدفش استقرار امنیت در کل کشور می باشد، این فعالیت ها شامل کارها و اعمال اجتماعی و مدنی، تنظیم عبور و مرور و… می باشد.

ج) امنیت اجتماعی (تأمین اجتماعی): به دو معنی به کار برده می شود: ۱) مصون بودن و احساس فراغت عموم افراد جامعه از تهدیدات یا اقدامات خلاف قانون اشخاص یا گروه ها؛ ۲) پیش بینی و تدارک کمک های دولت برای تأمین نیازهای مردم به هنگام بیماری، بیکاری، سالمندی و….

د) امنیت ملی: توانایی یک ملت برای حفاظت از خود و ارزش های داخلی در مقابل تهدیدات خارجی.۸ در اندیشه ی امام علی علیه السلام امنیت و تأمین آن، یکی از زمینه های تحقق عدالت اجتماعی معرفی شده است:

«گفتیم بیایید تا با فروکشتن آتش انتقام و آرام ساختن مردم کار را چاره کنیم که چون لهیب آن بالا گیرد چاره اش نتوان نمود، تا کارها به سامان آید و انتظام یابد و بتوانیم حق را در جایگاهش قرار دهیم.»۹

افراد یک جامعه نه تنها نیازمند امنیت ملی و اطمینان خاطر از جانب تهدیدات خارجی هستند، بلکه نسبت به تهدیدات داخلی نیز به امنیت نیاز دارند. مردم باید اطمینان حاصل کنند که تمام اقشار جامعه و دولت به قوانین و مقررات پایبند هستند. امام علی علیه السلام خطاب به یکی از والیان می گوید:

«اگر رعیت بر تو به ستمگری گمان برد عذر خود را آشکارا با آنان در میان نه و با این کار از بدگمانیشان بکاه؛ که چون چنین کنی خود را به عدالت پرورده ای و با رعیت مدارا نموده ای».۱۰

در زمینه ی امنیت ملی و مصونیت از تهدیدات خارجی، توجه علی علیه السلام به لشکریان حائز اهمیت است:

«اما لشکرها، به فرمان خدا دژهای استوار رعیت اند و زینت والیان؛ دین به آنها عزت یابد و راه ها به آن ها امان گردد و کار رعیت جز به آن ها استقامت نپذیرد».۱۱

علی علیه السلام این کار را ضرورت می داند زیرا باید؛ «حق بیت المال گردآورده شود و با دشمن پیکار کنند و راه ها امن گردد و حق ضعیف از قوی بستانند و نیکوکار بیاساید و از شر بدکار آسوده ماند.»۱۲

۲. عدالت فردی:مسئولان و حاکمان جامعه، مجریان عدالت اجتماعی هستند، در صورتی در اجرای این نقش موفق تر خواهند بود که خود عدالت را در درون خود ایجاد و تقویت نموده و سپس به اجرای آن در سطح جامعه روی آورند.۱۳

عدالت علاوه بر اینکه اعتدال فکری و جسمی هیأت حاکمه را به همراه دارد، جمیع محاسن و خوبی ها را نیز در خود جمع (اصطلاح حسن در مجموع)۱۴ کرده است. خواجه نصیر الدین طوسی در اخلاق ناصری دوازده مشخصه را از شرایط عدالت ذکر نموده است که عبارتند از: صداقت، الفت، وفا، شفقت، صله ی رحم، مکافات، حسن شرکت، حسن قضا، تودّد، تسلیم، توکل و عبادت.۱۵

با توجه به نتایجی که عدالت فردی دارد، از حاکمان انتظار می رود، ابعاد و مؤلفه های عدالت اجتماعی را در رابطه با اجتماع به کار ببرند. یعنی حاکمان باید در برخورد با افراد جامعه مساوات را رعایت کنند و همه ی اعضا را به یک چشم بنگرند. امیرالمومنین علیه السلام در نامه ای به یکی از کارگزاران خود می فرماید:

«با رعیت فروت