پاورپوینت کامل افت تحصیلی، توهم یا واقعیت؟! ۴۰ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل افت تحصیلی، توهم یا واقعیت؟! ۴۰ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۰ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل افت تحصیلی، توهم یا واقعیت؟! ۴۰ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل افت تحصیلی، توهم یا واقعیت؟! ۴۰ اسلاید در PowerPoint :

گفت وگواز:علی اقلیدی نژاد

در آغاز در مورد دفتر برنامه ریزی آموزشی توضیحات مختصری را بیان کنید. این بخش از چه زمانی و چگونه تشکیل شد و امروزه به چه فعالیت هایی مشغول است؟

همه ی کارهایی که ما انجام دادیم بر تجربیات گذاشته استوار بوده است. در گذشته برای کار برنامه ریزی آموزشی تلاش های زیادی صورت می گرفت. جناب آقای بوشهری به ما دستور دادند این تلاش ها رابه صورت قانون مند در آوریم، ایشان اولین کسی بودند که بخش معاونت طرح و برنامه را در حوزه به وجود آوردند. البته معاون طرح و برنامه وارد تشکیلات کلان حوزه می شد، ولی در خصوص آموزش باید برنامه ریزی هایی را انجام می دادیم که یکی از نمونه های آن، بازنگری عمیق درنظام آموزشی مدارسِ تحت برنامه بود. پس از یک بررسی دقیق متوجه شدیم که مشکلات بسیار زیاد است و به انجام یک کار اساسی احتیاج داریم. اکنون این کار انجام گرفته و هر روز شاهد پیشرفت آن هستیم. البته باید اعتراف کرد که به علت نبود امکانات و نیروی انسانی کارآمد و متخصص نمی توان نتیجه ی لازم در همه ی امور را به دست آورد.

امّا بخشی که تاکنون فعالیت قابل توجهی نداشته و مسئولیت آن نیز بر عهده ی اینجانب می باشد، دفتر برنامه ریزی امور برنامه ای معاونت آموزشی است که وظیفه ی کلی آن قانونمند کردن نظام حوزه است. مساله ای که اکنون بیشترمورد توجه ما قرار دارد، مساله ی ارزیابی است. در نظام آموزش و پرورش در آخر هر سال یا اخر هر ترم نتایج به دست آمده توسط هر دانش آموز، مورد بررسی قرارمی گیرد و دانش آموزانی که کسری واحد داشته باشند مجبور می شوند آن دروس را جبران کنند. اما حوزه این جور نظام مند نبود برای مثال یک طلبه در لمعه، مکاسب، رسایل و کفایه شرکت می کرد و بعضی را قبول می شد یا نمی شد در پایه ودرس بعدی شرکت می کرد. این ضعف از نوپا بودن این برنامه سرچشمه می گرفت. در آن زمان هیچ نهادی وجود نداشت که ادامه ی تحصیل طلبه ها را کنترل کند. تا این که عده ای از دوستان پیشنهاد کردند، بخشی به عنوان بررسی پرونده تشکیل شود. این کار هم بدون برنامه ریزی و توسط کارمندان تشکیل شد.

وقتی مسئولیت این بخش را ما به عهده گرفتیم با کمک افرادی که درگذشته در این بخش کار می کردند نقایص کار را پیدا کردیم، آنگاه متوجه شدیم که بزرگترین مساله عدم ثبت کارهای انجام شده و هدر رفتن کار است؛ یعنی افرادمتعددی برای انجام یک کار گماشته می شدند و کارها به علت اختلاف سلیقه نتایج متفاوتی به همراه داشت. این تفاوت در بیان نتایج، موجب به وجود آمدن مسایلی می شد. به همین دلیل جدول های بزرگی تنظیم کردیم ـ بعضی ازدوستان می گفتند، این بلند پروازی است و ما به این اندازه اطلاعات ریز نیاز نداریم ـ و بالاجبار تمام جزئیات را در آن قرار دادیم. سپس به کارشناسان معدودی که در اختیار داشتیم دستور دادیم تمام اطلاعات خود درباره ی هر طلبه را بنویسند و امضاء کنند. دیگر یک نفر متصدی کارها بود و طلبه طرف خود را می شناخت. وقتی همه ی مطالب نوشته شد تنش هایی به وجود آمد، زیرا بسیاری از دروسی که طلاب گذرانده بودند، ثبت نشده بود و از نظر ما به حساب نمی آمد. به همین دلیل مسایلی به وجود آمد و ما هم چاره ای جز ارایه ی محتویات پرونده نداشتیم.

امروزه با بحثی به نام «افت تحصیلی» مواجه هستیم. شاید افت تحصیلی، به نوعی در کنار برنامه ریزی آموزشی ارزیابی شود؛ به عبارت دیگر به هر اندازه که برنامه ها پویایی و هم خوانی کمتری داشته باشند و نتوانند هم زبانی لازم را با مخاطبین خود برقرار کنند، دچار افت تحصیلی بیشتری خواهند شد. اگر ممکن است توضیحاتی در این زمینه بیان بفرمایید و مشکلات خود را ذکر کنید. چون ظاهرا عقیده ی رایج بین طلاب این است که مسئولین هیچ فکری برای این مشکلات نمی کنند.

البته وجود مسئله ی افت تحصیلی در بعضی از جاها قابل انکار نیست، ولی نباید این مساله را از نظر دور داشت که حوزه ی فعلی با گذشته قابل مقایسه نیست. برای مثال نگوییم که در گذشته علما این طور تربیت می شدند. اگر درگذشته قرار بود علما در همه جای مملکت پراکنده شوند و مسئولیت های بالا تا پایین را به عهده بگیرند، چه تعدادشان در حوزه می ماندند؟ بنابراین می توان گفت ما در حوزه افت تحصیلی نداریم، گسترش مسئولیت های علما موجب افت تحصیلی شده است. اگر روزی همه ی این علما مسئولیت های خود را تحویل داده و در قم جمع شوند و مانند قبل از انقلاب همگی به تدریس و کار علمی مشغول شوند خواهیم دید که همه ی این مسایل از بین می رود. هم چنین نمی توان این مساله را از نظر دور داشت که عده ی زیادی از طلاب به صورت سطحی درس می خوانند، این مساله از عوامل زیادی نشات می گیرد؛ یکی از این عوامل مساله ی پذیرش طلاب است. وقتی استعدادهای پائین را پذیرش می کنیم هرچه فشار بیاوریم نمی توانیم پیشرفت کنیم. حوزه علاوه بر تدین و تقوا، استعداد خوب می خواهد. اگر یک نفر عاشق حوزه باشد، ولی استعداد نداشته باشد، نمی تواند پیشرفت کند. البته برای دلگرم کردن افرادی که استعداد بالایی ندارند افرادی مانند سکاکی را ـ که استعداد کمی داشتند ولی با تلاش به مقاصد خود رسیدند ـ مثال می آوریم، ولی ما نمی توانیم استثنا را ملاک کلی قرار دهیم. قاعده این است که افراد کم استعداد در حوزه پیشرفت نمی کنند. اگر ما افراد کم استعداد را بپذیریم و این ها نتوانند در درس ها پیشرفت کنند، مقصر کیست؟

به علاوه ما هنوز بر روی ماهیت تحصیلات حوزوی دقت نکرده ایم، آیا ماهیتِ این تحصیلات عالی است یا متوسط؟ اگر خوب دقت کنیم می بینیم که ماهیت تحصیلات حوزوی ماهیتی عالی است. بنابراین، اگر ما شخصی را از دوره ی راهنمایی بپذیریم، باید سه تا چهار سال اول او را در یک قرنطینه ی علمی و تحت یک هدایت تحصیلی قرار دهیم، تا آمادگی درک مطالب حوزوی را به دست آورد. اگر ما برنامه ای تدوین کنیم که در آن سیکل، دیپلم، لیسانس و فوق لیسانس در یک کلاس بنشینند، در نتیجه باید سعی کنیم حد متوسط را رعایت کنیم که این مساله افت تحصیلی را در پی خواهد داشت. اگر بخواهیم تحصیل پیشرفت کند، باید گروه های تحصیلی را جدا کنیم و برنامه های متناسب با هر گروه را به آن ها ارایه نماییم. سطح درک طلبه ها متفاوت است؛ طلبه ای درس را دو ماهه تمام