پاورپوینت کامل بنیانگذار اخوان المسلمین و اندیشه ی دموکراسی ۴۴ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بنیانگذار اخوان المسلمین و اندیشه ی دموکراسی ۴۴ اسلاید در PowerPoint دارای ۴۴ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بنیانگذار اخوان المسلمین و اندیشه ی دموکراسی ۴۴ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بنیانگذار اخوان المسلمین و اندیشه ی دموکراسی ۴۴ اسلاید در PowerPoint :

اندیش مندان مسلمان قرن نوزدهم ـ که آشکارا تحت تاثیر عمل و اندیشه ی دموکراتیک اروپا قرار داشتند، می کوشیدند میان دموکراسی و مفهوم اسلامی شورا، همسانی پدید آورند. آن ها برای از میان بردن استبداد که رفتار فاسد حاکمان مسلمان آن را تشدید می کرد، تلاش می کردند و اندیشه ی مشروعیت بخشیدن به «جنبه های سازگار با اسلام» حکومت های غربی را در سر می پروراندند. البته این گرایش پس از جنگ جهانی اول و سقوط خلافت عثمانی در سال ۱۹۲۴ تغییر یافت. خلافت، میراثی اداری بود که قرن های متمادی نمایان گر پوسته ای اخلاقی، و هویتی سیاسی به شمار می رفت.۱ پس از فروپاشی خلافت، دیگر استبداد چالش اصلی نبود. مسلمانان سمبل وحدت خود را که در جهت اصلاحش می کوشیدند، از دست داده بودند. دموکراسی های اروپایی که الهام بخش و مورد تحسین مصلحان شرق بودند، بخش گسترده ای از جهان عرب را تحت سیطره ی خود درآوردند. در این موقعیت، تلاش های استعمارگران برای غربی سازی مسلمانان تهدیدی جدی برای هویت اسلامی ـ عربی به شمار می آمد و در نتیجه آزادسازی سرزمین های اسلامی از چنگ استعمارگران از اهمیت خاصی برخوردار شد. از این رو، تقاضای احیا جایگزین تقاضای اصلاح گردید. در این دوران، رشید رضا شاگرد عبده مجله ی المنار را منتشر ساخت و مخاطبان روشنفکر مسلمان را در اطراف خود جمع کرد. آن ها با رشید رضا در خصوص اندیشه های استادانش «افغانی و عبده» ـ به ویژه در مورد نکوهش بدعت در نظر و عبادت، و پذیرش حقانیت عقل و رفاه عمومی در امور مربوط به اخلاق اجتماعی ـ اشتراک نظر داشتند. «حسن البنا» (۱۹۴۹ ـ ۱۹۰۴) یکی از همین روشنفکران بود، او که به محفل رشیدرضا بسیار رفت و آمد می کرد و پیوسته مجله اش را می خواند، پس از مرگ وی کار مجله را پی گرفت.۲ حسن البنا پیش پدرش احمد البنا (فارغ التحصیل الازهر و نویسده ی دایره المعارف حدیث و فقه اسلامی) آموزش دید و «اخوان المسلمین» اولین و گسترده ترین جنبش بین المللی اسلامی در دوران جدید را بنیان نهاد.

این گروه که به عنوان یک محفل مطالعاتی معروف به «مدرسه التهذیب» در سال ۱۹۸۲ در شهربندری اسماعیلیه تاسیس شد، به سرعت رشد کرد و در دیگر بخش های کشور گسترش یافت. رشد این گروه با انعقاد معاهده ی انگلیسی مصری و شورش فلسطینیان علیه بریتانیا و استعمار صهیونیستی شتاب گرفت و به یک هویت سیاسی تبدیل شد. در سال ۱۹۳۹ مجموعه ای از آثار حسن البنا به گردش درآمد و پیام و روش اخوان را تبیین کرد.۳ حسن البنا در اولین مقاله ی خود با عنوان «بین الامس و الیوم» وضعیت جهان اسلام را چنین توضیح می دهد:

قدرت اروپا به یمن اکتشافات، لشکرکشی و مسافرت در سرزمین های بسیار دور و حتی کشورهای اسلامی دوردست مانند هندوستان و برخی دیگر از ایالت های اسلامی افزایش یافت. اروپا برای تجزیه ی دولت قدرتمند و گسترده ی اسلامی به تلاشی جدّی دست یازید. غربی ها با ارایه ی طرح های متعدد برای نیل به این هدف ـ که گاه آن را «مساله ی شرق» و زمانی «تقسیم میراث انسان بیمار اروپا» می خواندند ـ گام برداشتند. دولت ها از کوچک ترین فرصت ها استفاده کردند و به دولت اسلامی آرام و در عین حال غافل یورش بردند و سرزمین های حاشیه اش را به تصرف درآورده یا ویران ساختند.

این یورش برای مدتی طولانی ادامه یافت. در این مدت، امپراتور عثمانی بسیاری از سرزمین های اسلامی را از دست داد؛ سرمین هایی مانند آفریقای شمالی و مراکش تحت سلطه ی اروپا قرار گرفت و بسیاری از سرزمین های غیر اسلامی مانند یونان و ایالت های بالکان نیز که پیش تر تحت حاکمیت عثمانی بودند، استقلال یافتند. دورنهایی این حمله، جنگ جهانی اول (از سال ۱۹۱۴ تا ۱۹۱۸) بود که با شکست ترکیه و متحدانش پایان یافت و فرصت خوبی برای کشورهای بزرگ اروپایی فراهم آمد؛ آن ها دستان خود را بر میراث عظیم ملل اسلامی قرار دادند و با عنوان های اشغال، استعمار و قیمومیت، سلطه ی خود را به اشکال مختلف بر آن ها تحمیل کردند. آفریقای شمالی (مراکش، الجزایر و تونس) به همراه سوریه مستعمره ی فرانسه گردیدند. تریپولی و BARCA مستعمره ی ایتالیا شد. ایتالیا نمی خواست حتی اثری از اسلام در این منطقه باقی بماند؛ بدین سبب آن را ایتالیای جنوبی خواند، تابعیت ایتالیایی را بر مردم آن تحمیل کرد و هزاران خانواده ی گرسنه ی ایتالیایی را بدانجا کوچاند. مصر و سودان و عراق تحت اقتدار انگلستان قرار گرفتند، فلسطین نیز مستعمره ی انگلستان شد و آزادی فروش سرزمین های آن به یهودیان را به دست آورد؛ به گونه ای که یهودیان توانستند سرزمینی صهیونیستی ـ ملی برای خود به وجود بیاورند. حجاز (ایالت عربی عربستان) در پناه کمک های ذلت بار و پیمان های باطل و بی ارزش به حکومتی بی ثبات و ضعیف دست یافت، یمن از حکومتی قدیمی و از رونق افتاده، و مردمی گرفتار فقر شدند؛ مردمی که همواره در معرض حمله قرار داشتند…..

ایران و افغانستان از حکومتی لرزان و بی ثبات برخوردار شدند که گرسنگی مردم از هر سو آن ها را تهدید می کرد. این کشورها ممکن بود گاه زیر بال یک کشور و گاه زیر بال کشور دیگری قرار بگیرند. هندوستان مستعمره ی انگلستان گردید. ترکستان و مناطق ضمیمه ی آن مستعمره ی روسیه شده و در معرض بی رحمی شدید مقامات بلشویکی قرار گرفتند.

علاوه بر این اقلیت های مسلمان پراکنده در کشورهایی؛ چون اتیوپی، چین و بالکان هیچ کشوری را نمی شناختند تا به حمایت آن دلخوش باشند. در چنین موقعیتی اروپا در مبارزه ی سیاسی پیروز شد و به هدف تجزیه ی امپراتوری اسلامی و محو کردن نام آن از فهرست کشورهای قدرتمند و زنده دست یافت.۴

حسن البنا یادآور می شود که مفاهیم ملی گرایی محلی ـ نیز به موازات مبارزه ی این کشورها ـ برای به دست آوردن مجدد آزادی و حق زیستن با هویت مستقل پیدا کردند و مردم مسلمان این کشورها عامدانه وحدت اسلامی را فراموش کردند۵ او سپس می نویسد: «اروپایی ها کوشیدند جهان را در ماتریالیسمی با ویژگی های فاسد و مهلک غوطه ور سازند و سرزمین های اسلامی را از پا درآورند. آن ها توانستند اصول اساسی حکومت، عدالت و آموزش را تغییر دهند و نظام های سیاسی، قضایی و فرهنگی مورد نظر خویش را در قدرتمندترین کشورهای اسلامی تزریق کنند. آن ها زنان نیمه برهنه ی خود را با مشروبات الکلی، سینماها، تالارهای رقص، پاساژها، بازارهای تفریحی، داستان ها، روزنامه ها، رمان ها، بوالهوسی ها، بازی های احمقانه و شرارت های ویژه ی غربی وارد این مناطق کردند. آن ها ارتکاب جرایمی را که در کشورهایشان غیر قابل تحمل بود، در این کشورها مجاز شمردند و این جهان پرهیاهو را برای چشمان فریب خورده و ساده لوح مسلمانان و صاحب منصبان آن ها زیبا جلوه دادند. البته این برای آن ها کافی نبود؛ آنان برای پدید آوردن تردید و نفرت در قلب های مردم، مدارس و مؤسساتی تاسیس کردند و در آن ها به مردم آموختند که چگونه خود را تحقیر کرده، مذهب و سرزمین خویش را