پاورپوینت کامل بوش و بن لادن، نمایندگان دروغین دو تمدن ۸۷ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل بوش و بن لادن، نمایندگان دروغین دو تمدن ۸۷ اسلاید در PowerPoint دارای ۸۷ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل بوش و بن لادن، نمایندگان دروغین دو تمدن ۸۷ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل بوش و بن لادن، نمایندگان دروغین دو تمدن ۸۷ اسلاید در PowerPoint :

از هر جای لبنان که وارد این کشور شوی، پیش از هر چیز نشانه های عشق عمیق مردم این سرزمین از شیعه و سنی و مسیحی و مارونی به شخصیتی فرشته مآب که به رغم پنهان شدن از دیده ها هیچ گاه از دل ها بیرون نرفته است را مشاهده می کنی. تصاویر گوناگون آن شخصیت محبوب بر در و دیوار سراسر این کشور به چشم می خورد. امام موسی صدر به حق از پیشگامان و منادیان بزرگ گفت وگوی ادیان است که اساسی ترین بخش گفت وگوی تمدن ها به شمار می آید. بله، نمی گویم: بود؛ زیرا در همه ی این بیست و سه سالی که از ربوده شدن او می گذرد ملت ستمدیده ی لبنان هر روز انتظار بازگشت او را می کشد. بنابراین درباره ی او باید قید حال را به کار برد، نه گذشته. امام موسی صدر آموزگار نسلی است که با مقاومت طولانی خویش سخت ترین شکست را به صهیونیست ها تحمیل کرد. این نسل هنوز هم نیازمند و چشم انتظار آن پیشوا است.

مرکز پژوهش ها و مطالعات امام موسی صدر از شش سال پیش کنفرانس سالانه ای را با عنوان «کلمه سواء» (سخن برابر) برگزار می کند که در هر سال به یکی از موضوعات مشترک بین ادیان و مذاهب می پردازد. کنفرانس امسال که در روزهای پنجشنبه و جمعه، ۱۷ و ۱۸ آبان برگزار شد، به مناسبت سال گفت وگوی تمدن ها به همین موضوع اختصاص یافت. در مراسم افتتاحیه که در ساعت ۹ صبح روز پنجشنبه با حضور شخصیت های علمی و فرهنگی و سیاسی لبنان و ایران برگزار شد، خانم «سیده رباب صدر» خواهر و همرزم امام «موسی صدر» با سپاس از حضور حاضران در جلسه، بخش هایی از سخنان امام موسی صدر را درباره ی تعریف و منطق گفت وگو یادآوری کرد و در ادامه چنین گفت: آن گاه که اراده ی خدای سبحان برآن شد که پیشوایی برای هستی برگزیند، «گفت وگو» بر این کار پیشی گرفت. در بین دو قطب که یک قطب آن جهانی منحصر به تسبیح و تقدیس الهی بود و قطب دیگر آن جهانی همراه با فساد و خون ریزی بر روی زمین، اراده ی خدا بر آفرینش عقل، علم و آزادی تعلق گرفت.

پس از آن، پیام آقای خاتمی رییس جمهوری اسلامی ایران قرائت شد. در این پیام با اشاره به پذیرش پیشنهاد ایران از سوی سازمان ملل متحد مبنی بر اعلام سال ۲۰۰۱ به عنوان سال گفت وگوی تمدن ها، آمده است که این اعلام به معنای اختصاص و انحصار گفت وگو به این سال نیست؛ زیرا گفت وگوی فرهنگ ها در تمام سیر تاریخ امتداد داشته است. آقای خاتمی، لبنان را یکی از درخشان ترین صفحات تاریخ گفت وگو دانست که آثار روشن و ملموس آن هنوز هم در جان مردم لبنان پابرجا بوده و اراده و سازمان دهی روابط اقتصادی و سیاسی و اجتماعی لبنان بدون ملاحظه ی این تصویر، چه بسا ناممکن است. وی امام موسی صدر را نماد حکمت و گفت وگو و فرارفتن از سطح حساسیت ها، و خلأ ناشی از غیبت او را در بین امت اسلامی و جوامع عربی محسوس برشمرد و یاد او را گرامی داشت.

پس از قرائت پیام رییس جمهور اسلامی ایران، سفیر واتیکان به نمایندگی از رهبر کاتولیک های جهان، مفتی لبنان «محمدرشید قبانی»، عقل طایفه ی دروز «شیخ بهجت غیث»، «بطریرک نصرالله صفیر»، «بطریرک اغناطیوس چهارم»، «بطریرک گریگوریوس سوم»، «سیدمحمدعلی ابطحی» معاون رییس جمهور ایران و «شیخ عبدالامیر قبلان» نایب رییس مجلس اعلای شیعیان لبنان سخنرانی کردند.

در جلسه ی نخست کنگره که عصر پنجشنبه و به ریاست «دکتر غسان سلامه» وزیر فرهنگ لبنان برگزار شد، سیدمحمدعلی ابطحی، «مطران گریگور حداد» و «دکتر ایوب حمید» مقالات خود را قرائت کردند. ابطحی با اشاره به ضرورت گفت وگوی تمدن ها و فرهنگ ها و ادیان و دوطرفه یا چندطرفه بودن اصل گفت وگو، مشکلات ایجاد گفت وگو را برشمرد. وی یکی از این مشکلات را عدم تمایل بخش هایی از درون تمدن اسلامی و یا شرقی به شنیدن و یا پذیرش تمدن غرب از یک سو و از سوی دیگر، به کارگیری زبان زور و تکبر از سوی امریکا و غرب دانست.

گریگور حداد در مقاله اش ـ که طولانی ترین مقاله ی قرائت شده در این کنگره بود ـ به تفصیل درباره ی مفهوم «الحوار» (گفت وگو) سخن گفت. سخنان وی بیشتر بر گفت وگوی بین ادیان متمرکز بود. وی گفت وگوی بین اسلام و مسیحیت را به رغم درگیر بودن آن دو در نزاع های دینی، سیاسی و اقتصادی ـ مثل ادعای شمولیت نسبت به ملت ها و زمان ها، و ادعای خطاناپذیری تعابیر و مفاهیم ـ ضروری و ناگزیر دانست و گفت: باید از همه ی این نزاع های دینی، سیاسی و اقتصادی گذشته فراتر رفت، زیرا جهان در حوزه ای خارج از مسیحیت، اسلام، یهودیت و دیگر ادیان گسترش می یابد و وضع چنان شده که گویی ادیان، اموری بی فایده اند و در حاشیه ی تاریخ به سر برده و زمانه ی ما نیازی به رجوع به غنای نهفته در میراث دینی خویش احساس نمی کند. برای جهان سکولارشده و بی اختیار ـ اگر نگوییم کاملاً ملحد و بی اعتنا به دین و ایمان ـ امروز هیچ رغبتی به آنچه که ادیان می گویند نمانده است. اگر برخی مؤمنان به خدا و اطلاق و ضرورت ذات او و معتقدان به نیاز انسان و انسانیت به او، هنوز هم برآنند که جهان، به سوی هلاکت، نابودی و خودکشی روحی گام برمی دارد، بر آنان لازم است که با هم، راهی را برای ارتباط با کسانی که هنوز گوشی برای شنیدن پیام های معنوی و روحانی دارند، بجویند.

وی ادعای بوش رییس جمهور امریکا درباره ی صلیبی بودن درگیری های فعلی را از چند جهت نادرست خواند و گفت: به لحاظ تاریخی، جنگ های صلیبی نه تنها نماینده ی تمدن مسیحی نبود، بلکه انحرافی در آن به شمار می رفت. وانگهی در اندیشه و هدف مسیحیت سرزمین مقدسی وجود ندارد که مسیحیان برای آزادی آن، بسیج شوند. گذشته از این، مسیحیان غرب با مسیحیان شرقی (بیزانس) جنگ کردند و گروهی از آنان را کشتند و کلیساهایشان را ویران کردند. سخنران در پایان، محورهای همکاری و گفت وگوی مسیحیت و اسلام در زمینه ی عقیدتی، سیاسی و اجتماعی را برشمرد.

پس از وی «ایوب حمید» در مقاله اش با عنوان «تمدن ها گفت وگو می کنند نه برخورد»، نزاع و چالش و برخورد را اصطلاحاتی دانست که گویای منافع و سیاست های نهفته ای در ورای برنامه ای ایدئولوژیک و عقیدتی است. وی نگاه حاکم بر سیاست غرب را پس از پایان جنگ سرد، خصومت آمیز خواند و گفت: خلاصه ی اندیشه ای که تفکر غربی با ترویج نظریه ی «پایان تاریخ» منادی آن می باشد این است که تمدن دموکراسی غربی، چکیده ی اندیشه ی انسانی و نظام دموکراسی غربی، نظام بی مانندی است که توانسته قدرت هایی که در مقابل آن مقاومت کرده اند را درهم بشکند. برخی از متفکران غربی، اساس را نزاع های سیاسی و برخورد بین تمدن ها تصویر کرده اند.

ایوب حمید ایده ی جهانی شدن را برخاسته از نگرش یک طرفه دانست که هدف آن تأثیر کامل بر فرهنگ های دیگر و قرار دادن آنها در حاشیه ی منظومه ی غرب است. وی با برشمردن اهداف و کارکردهای جهانی شدن در بخش های سیاسی و اقتصادی، بُعد سیاسی این ایده را خطرناک ترین حوزه ی جهانی شدن دانست و گفت: ابزار تبلیغاتی غربی در جهت تثبیت اوهام فرهنگ غالب می کوشد تا دلالت ها و اندیشه های آن را به عنوان محورهای اصلی جلوه داده و طوفانی را در اذهان پدید آورد و با ایجاد حیرت در اذهان انسان ها، ابتدا آنان را به تردید در فرهنگ اصلی بکشاند و سپس ناگزیر به پذیرش مظاهر فرهنگ غربی ـ در خوردن و آشامیدن و پوشیدن و رفتار مصرفی ـ و تن دادن به مبانی معرفتی آن نماید.

وی یادآور شد که امام موسی صدر گفت وگو را به عنوان روش پیشرفته ای در ایجاد روابط بین عقاید و ادیان مختلف و متباین و اندیشه های متنوع در نظر داشت و معتقد بود که هدف از گفت وگو جذب طرف مقابل به اعتقادات خویش و یا حذف مبانی او نیست. وی در بخش پایانی مقاله اش مسایل قابل گفت وگو را در پنج موضوع اصلی ـ حقوق بشر، دموکراسی، فرهنگ دینی، اقتصاد بین المللی و فرهنگ تعدد ـ برشمرد.

در ادامه ی جلسه دکتر «حسین کنعان» مقاله ی خویش را با عنوان «دیگری در گفت وگوی تمدن ها»، قرائت کرد. وی مقاله اش را با این سخن از امام موسی صدر آغاز کرد: «تا وقتی که ادیان در خدمت هدف واحدی بوده اند (یعنی دعوت به خدا و خدمت به انسان) یگانه بوده اند، اما زمانی که به خدمت خویش روی آوردند، اختلاف کردند و اهتمامشان به خویش چندان فزونی یافت که گویی هدف را از یاد برده اند و در نتیجه، اختلاف ها بزرگ تر و محنت انسان و امت بیشتر شد.» وی در ادامه یادآور شد هدفی که امام موسی صدر برای آن تلاش می کرد، دعوت به خدا به لحاظ ایمانی و خدمت به انسان به لحاظ عملی بود. امام صدر دیگران را برادر ایمانی و انسانی و زیستی می شمرد و در گفت وگو با دیگران از اسلوب حکمت و موعظه ی نیک که مورد سفارش قرآن است، پیروی می کرد. اما امروزه متأسفانه می بینیم که برخی تحلیل گران و نظریه پردازان در نوشته هایشان نیت های مغرضانه ی سیاسی ای را پی می گیرند و به تفرقه و تبعیض دینی فرامی خوانند و دین را در خدمت سیاست ـ هرچند ناعادلانه و نابخردانه ـ می آورند.

وی یکی از قطب های این مکتب فکری را «ریمون آرون» دانست که می گوید: اکنون هیچ تمدنی جز تمدن غربی وجود ندارد و هرکس که برخورد بدی با این تمدن داشته باشد باید از میان برداشته شود، زیرا این تمدن از میراث و اخلاقیات دین یهودی و مسیحی است. این تمدن، تمدن اروپایی ـ یونانی ـ اغریقی است که جهان باید بدان تن دردهد، زیرا بر تمدن های دیگر برتری دارد. ریمون آرون اسراییل را امتداد این تمدن می شمارد و دفاع از آن را وظیفه ی امریکا و غرب می داند. آنچه که امثال ریمون آرون می خواهند، بستن باب گفت وگوی تمدن ها و حذف دیگران است.

در جلسه ی روز جمعه «سمیر فرنجیه» مقاله اش را با عنوان «گفت وگوی اسلام و مسیحیت در چارچوب گفت وگوی تمدن ها» قرائت کرد. وی قدرت یابی انسان بر انفتاح و تکثر را نتیجه ی روندی تاریخی و طولانی دانست و اصول گرایی منتهی به حذف دیگران را که در همه ی ادیان وجود دارد، منطق و خاستگاهی سطحی و ابتدایی دانسته و راه مقابله با این اصول گرایی نهفته در وجود اهل ادیان را بازگشت به دین به عنوان فلسفه ای برای خودشناسی و دیگرشناسی دانست و گفت: هیچ دینی نیست مگر این که وجود «دیگری» را در ضمیر مؤمن شرط کرده است. دین از تلاش هایی که برای تقلیل و احتکار آن با هدف به کارگیری ایمان مردم در خدمت منافع اختصاصی انجام می شود، مبرا است. وی در پایان یادآور شد که امروزه رویارویی کشورهای شمال و جنوب، جای رویارویی شرق و غرب را گرفته است. این رویارویی برخلاف رویارویی پیشین سرمایه داری با کمونیسم که دارای صبغه ای سیاسی بود، صبغه ای دینی به خود گرفته است و چنین وانمود می شود که رویارویی شمال ـ جنوب، همان مقابله ی مسیحیت با اسلام است. در این جا به سخن امام موسی صدر بازمی گردیم که اگر ما زندگی را تنها برای خود بخواهیم، سزاوار آن نیستیم.

سخنران دیگر «نافذ ابوحسنه» بود که نزاع عرب ها و اسراییل را در چارچوب گفت وگوی تمدن ها بررسی کرد. وی در مقابل عرب ها که یک طرف این نزاع اند و دارای تمدن و میراث انسانی بزرگ و عمیق و فرهنگی کارا و پرتأثیر در تاریخ انسانی هستند، دشمن صهیونیست را فاقد انسجام درونی و هویتی مشخص دانست و گفت: یکی از شروط مهم گفت وگوی تمدن ها، به رسمیت شناختن دیگری و پذیرفتن حق دیگران در حفظ ویژگی هایشان است. اما سؤال این است که چگونه می توان با طرفی که اساسا وجودش زاییده ی برخورد و نزاع است و دیگران را نه تنها صاحب حق که حتی عددی نمی داند، وارد گفت وگو شد.

«ولید نویهض» دیگر سخنران کنگره نیز در همین موضوع سخن گفت. وی مسأله ی نزاع عرب ها و اسراییل را از قاعده ی گفت وگوی تمدن ها مستثنا دانست و گفت: اسراییل در اساس دولتی خلاف کار است، زیرا ادعای مالکیت سرزمینی را دارد که هیچ سند قانونی ای مالکیتش را اثبات نمی کند. اسراییل ادعا می کند که این سرزمین خالی از انسان بوده و متعلق به انسان هایی است که هیچ سرزمینی نداشته اند و این حق را برای خود می بیند که مردمی را به سرزمینی که از آنان نیست فرابخواند و با بازگشت ساکنان اصلی آن سرزمین ـ به بهانه ی این که مساحت آن ظرفیت شمار بیشتری از ساکنان را ندارد ـ مخالفت کند.

نویهض با برشمردن موارد مخالفت های اسراییل با قطعنامه های بین المللی، وضعیت پس از یازدهم سپتامبر را فرصتی برای تداوم و توجیه سیاست های سرکشانه و ماجراجویانه ی اسراییل دانست.

دکتر «برهان غلیون» که بر اساس برنامه ی کنگره، نخستین سخنران جلسه ی عصر جمعه بود، نتوانست در موعد مقرر خود را از پاریس به بیروت برساند، اما مقاله اش را آقای شرف الدین قرائت کرد. در مقاله ی دکتر غلیون، نظریه ی برخورد تمدن ها یا فرهنگ ها همانند نظریه ی خشونت طلبی اسلام را از اختراعات غرب در چارچوب نظری ژئواستراتژیکی برشمرده که غرب می کوشد تا از زاویه ی آن به میدان دفاع خود از مواضع متمایز و منافع مشترک خود ـ به ویژه در مقابل خطرهای بزرگی که از هم اکنون و در آینده بیشتر از این تهدیدش می کند ـ بنگرد. در ادامه ی مقاله آمده است: خطرهایی که غرب را تهدید می کند بر دو دسته است: نخست خطرهای ناشی از خشم ملت ها و کشورهای فقیر و به حاشیه رانده شده که از قطار ترقی، رشد و توسعه به پایین پرتاب شده اند. در رأس این کشورها جهان اسلام است که امروزه در متن ناآرامی اصلی جهان قرار دارد. دوم، خطرهایی کاملاً عکس نوع نخست است؛ یعنی خطرهای ناشی از رشد شگرف برخی کشورهای روبه رشد که نامزد رقابت اقتصادی و استراتژیک هستند. کشور چین در رأس این کشورها است. تصادفی نیست که صاحب نظریه ی «برخ