پاورپوینت کامل الگوی روابط امینتی در خلیج فارس ۶۳ اسلاید در PowerPoint

توجه : این فایل به صورت فایل power point (پاور پوینت) ارائه میگردد

 پاورپوینت کامل الگوی روابط امینتی در خلیج فارس ۶۳ اسلاید در PowerPoint دارای ۶۳ اسلاید می باشد و دارای تنظیمات کامل در PowerPoint می باشد و آماده ارائه یا چاپ است

شما با استفاده ازاین پاورپوینت میتوانید یک ارائه بسیارعالی و با شکوهی داشته باشید و همه حاضرین با اشتیاق به مطالب شما گوش خواهند داد.

لطفا نگران مطالب داخل پاورپوینت نباشید، مطالب داخل اسلاید ها بسیار ساده و قابل درک برای شما می باشد، ما عالی بودن این فایل رو تضمین می کنیم.

توجه : در صورت  مشاهده  بهم ریختگی احتمالی در متون زیر ،دلیل ان کپی کردن این مطالب از داخل فایل می باشد و در فایل اصلی پاورپوینت کامل الگوی روابط امینتی در خلیج فارس ۶۳ اسلاید در PowerPoint،به هیچ وجه بهم ریختگی وجود ندارد

بخشی از متن پاورپوینت کامل الگوی روابط امینتی در خلیج فارس ۶۳ اسلاید در PowerPoint :

منطقه ی خلیج فارس به سبب داشتن ذخایر عظیم نفت و گاز یکی از قطب های بزرگ اقتصادی جهان به حساب می آید؛ خلیج فارس حدود ۶۵ درصد کل ذخایر نفت و ۳۵ درصد کل ذخایر گاز جهان را دارا است. این مسأله بر اهمیت اقتصادی و تجاری خلیج فارس افزوده و موجب توجه قدرت های بزرگ به این منطقه شده است.

از آن جا که این منطقه تولید کننده ی منابع اقتصادی کم یاب و استراتژیک است و بخش عمده ای از جهان صنعتی به آن وابسته می باشد، امنیت آن نه تنها برای کشورهای منطقه، بلکه برای کشورهای صنعتی و پیشرفته نیز حایز اهمیت است. به هر حال مهم ترین کنش ها و واکنش های این منطقه، طبیعتی اقتصادی دارد و با کشورهای برزگ مصرف کننده ی نفت جهان در ارتباط است. بنابراین مهم ترین پشتوانه ی اقتصادی منطقه امنیت بازرگانی است که مورد توجه ویژه نیز قرار گرفته است.

در این نوشته به بحث محیط امنیتی ایران در ارتباط بااعضای شورای همکاری خلیج فارس پرداخته می شود و تهدیدات فراروی ایران و فرصت های فراهم آمده برای آن مورد بررسی و تحلیل قرار می گیرد. باید توجه داشت که ایران، نسبت به کشورهای عضو شورای همکاری خلیج فارس، از اهمیت بیشتری برخوردار است، زیرا نیمه ی شمالی این خلیج در اختیار ایران می باشد و حساس ترین بخش های استراتژیک آن در کنترل ایران است. هم چنین ایران از نظر جمعیت و منابع اقتصادی، بزرگ ترین کشور منطقه است و صدور نفت و ورود کالا ازخلیج فارس برای آن جنبه ی حیاتی دارد. بنابراین، کنار گذاردن ایران از یک سیستم امنیتی واقعی در منطقه مفهومی ژئوپولیتیک ندارد و یک منبع همیشگی تهدید و ناامنی را درخلیج فارس به وجود خواهد آورد.

شورای همکاری خلیج فارس

«شورای همکاری خلیج فارس» در سال ۱۹۸۱ پس از جلسات متعدد و متوالی کشورهای شش گانه ی حاشیه ی خلیج فارس به طور رسمی تشکیل شد که اعضای آن عبارتند از: «عربستان، کویت، قطر، امارات، عمان و بحرین». شورای همکاری خلیج فارس در غیاب دوکشور بزرگ و مهم منطقه یعنی ایران و عراق تشکیل شد، این درحالی است که ایران بیشترین مزرها، منابع و آب ها را در اختیار دارد.

درباره ی تشکیل شورای همکاری خلیج فارس دلایل و فرضیه های متفاوتی مطرح شده است. اما صرف نظر از این فرضیه ها نمی توان از برخی مؤلفه ها در تشکیل این شورا غفلت ورزید. در این نگاه شکل گیری شورای همکاری ـ که دو سال پس از پیروزی انقلاب اسلامی ایران به وجود آمد ـ ناشی از شرایط خاصی است که در منطقه حاکم گردید؛ خلأ قدرت ناشی از سرنگونی رژیم شاه، اشغال افغانستان توسط ارتش شوروی سابق وشکستن سیاست امریکایی جلوگیری از نفوذ کمونیسم، بروز جنگ میان ایران و عراق، همکاری گسترده ی امریکا و بلوک غرب با عرب ها، وقوع انقلاب اسلامی و خروج ایران از پیمان دفاعی – امنیتی سنتو از مهم ترین عوامل تأسیس شورای همکاری خلیج فارس محسوب می شود.

نکته ی مهم این است که باتشکیل شورای همکاری، نوعی انسجام در تصمیم گیری میان کشورهای متشتّت منطقه به وجود آمد که به این کشورها امکان داد در تصمیم گیری های خود از یک انسجام درونی برخوردار شوند و مانند صف واحدی درمقابل تهدیدها و تهاجمات احتمالی عمل کنند.

به هر تقدیر نمی توان فراموش کرد که شورای همکاری در طول جنگ تحمیلی همواره از عراق حمایت کرد و از انواع واقسام کمک ها به آن دریغ نورزید.

نظام جهانی و امنیت خلیج فارس

پیش از پیروزی انقلاب اسلامی بحث های امنیتی مربوط به خلیج فارس به دلیل سیاست امریکایی مقابله با نفوذ کمونسیم ـ به عنوان استراتژی امریکا در کنترل منطقه ـ مورد توجه بود. در این استراتژی ایران نیز به عنوان حافظ امنیت یا ژاندارم منطقه نقش مهمی را بر عهده داشت. با استقرار نظام جمهوری اسلامی در ایران، تصویر امنیتی منطقه دگرگون شد. این امر تغییر استراتژی دفاعی – امنیتی امریکا را در پی داشت و باعث حضور فیزیکی بیشتر این کشور در منطقه گردید.

امریکا تلاش کرد با تأسیس شورای همکاری خلیج فارس، چارچوب امنیتی جدیدی را در منطقه به وجود بیاورد، زیرا با فروپاشی نظام شاهنشاهی در ایران پیمان سنتو نیز از بین رفته و ایران دیگر ژاندارم منطقه محسوب نمی شد. از سویی جنگ که توسط عراق و هم پیمانانش بر ایران تحمیل شده بود، چار چوب امنیتی منطقه را دگرگون کرد. بدین ترتیب می توان نتیجه گرفت که تشکیل شورای همکاری خلیج فارس به دنبال ترتیبات جدید امنیتی امریکا در منطقه ی خلیج فارس شکل گرفت و عامل اصلی آن نیز برقراری نظام جمهوری اسلامی درایران بود.

بنابراین تأسیس شورای همکاری درراستای سیاست های نظام جهانی بود که در قالب «سیستم» عمل می کرد در این سیستم خلیج فارس به عنوان یک خرده سیستم منطقه ای به شمار می آمد. از این دیدگاه شورای همکاری تهدیدی علیه ایران محسوب می شود.

البته از جهت دیگری نیز می توان مسأله را مورد بررسی قرارداد و آن این که تأسیس شورای همکاری خلیج فارس یک تشکل واحد از کشورهای ضعیف و پاره پاره ی منطقه به وجود آورد. این تشکل واحد به آنان امکان می داد که در تصمیم گیری های خود از یک انسجام درونی برخوردار شوند و به صورت واحد و یکپارچه در مقابل آسیب ها وتهاجمات احتمالی عمل کنند. این جریان توسط امریکا یی ها دنبال می شد و یکی دیگر از اهداف تشکیل این شورا می باشد.

به هرحال نظام جهانی و قدرت های بزرگ صنعتی به خاطر منافع اقتصادی خود همواره در پی نفوذ و کنترل خلیج فارس بودند و استراتژی های خود را در این راستا تنظیم می کردند. اکنون که نظام دوقطبی ازمیان رفته است، امریکا نقش بی بدیلی در منطقه به دست آورده و سیاست های خود را بر آن تحمیل می کند این وضعیت مطابق میل و خواسته ی ایران نیست و ایران خواهان تغییر در وضعیت امنیتی منطقه است.

تهدیدهای متوجه ایران

درباره ی جریان هایی که ایران را مورد تهدید قرار می دهد، می توان به اصل شکل گیری و تأسیس شورای همکاری اشاره کرد.

چنانکه ذکر شد، یکی از عوامل تأسیس شورای همکاری خلیج فارس، نقش حمایتی و هدایتی امریکا بوده است. از آن جا که سقوط شاه در بهمن ۱۳۵۷ تمامی معادلات و سیاست های امریکا در منطقه را برهم زد و ضربه ی سختی به منافع آن وارد آورد، این کشور درصدد بر آمد تا کشورهای منطقه را گرد هم جمع کند و به صف واحدی در مقابل کمونیسم و ایران تبدیل کند.

با پیروزی انقلاب اسلامی، ایران از پیمان دفاعی – امنیتی سنتو خارج شد و به «سازمان جنبش عدم تعهد» پیوست. علاوه بر این ایران دیگر ژاندارم منطقه ی خلیج فارس نبود. این امر در سیاست مقابله با نفوذ کمونیسم امریکا ایجاد خلل می کرد. لغو قراردادهای تسلیحاتی و نظامی ایران باامریکا و خروج مستشاران نظامی و غیر نظامی این کشور از ایران را نیز باید بر مجموعه ی این عوامل افزود.

یکی دیگر ازعوامل گسترش ناامنی در منطقه عدم حضور ایران در این شورا است، زیرا این کشور بیشترین مرز جغرافیایی و منافع خلیج فارس را در اختیار دارد.

یکی دیگر از مسایلی که ایران را مورد تهدید قرار می دهد، حضور نیروهای بیگانه ـ به ویژه امریکایی ها ـ در منطقه ی خلیج فارس است. علت حضور این نیروها در خواست کشورهای حوزه ی خلیج فارس و به خصوص اعضای شورای همکاری خلیج فارس می باشد. از آن جا که پس از پیروزی انقلاب اسلامی فضای بی اعتمادی به ایران در روابط متقابل میان این کشورها سایه افکند، هم چنین به خاطر ترسی تاریخی که این کشورها از همسایه ی قدرتمند خود دارند، برای برقراری امنیت در منطقه از نیروهای بیگانه استمداد جسته اند. البته تحریک عراق برای اشغال کویت، فلسفه ی وجودی تشکیل شورای همکاری خلیج فارس را که با اتمام جنگ ایران و عراق تضعیف شده بود، تحکیم و تقویت کرد و حضور مداوم کشورهای اروپایی و امریکا در منطقه را با انعقاد قراردادهای نظامی طولانی مدت با کشورهای حاشیه ی خلیج فارس تثبیت نمود. این مسأله علاوه بر تحقیر کشورهای منطقه به خاطر ناتوانی از تأمین امنیت خود، تهدیدی جدی علیه ایران محسوب می شود، چرا که علت اصلی این حضور ایران است؛ به این معنا که پس از پیروزی انقلاب اسلامی، ایران ـ که خود تأمین کننده ی امنیت منطقه بوده است ـ به کانونی برای ناامنی مبدّل شده است.

مسأله ی دیگری که ایران را تهدید می کند، بحث جزایر سه گانه ی ایرانی «تنب بزرگ، تنب کوچک و ابوموسی» است. به هر حال اختلاف میان ایران و امارات از جمله عوامل کندی روابط وعناصر تنش زا در روابط ایران و شورای همکاری خلیج فارس می باشد.

عوامل و عناصر دیگری نیز ایران را تهدید می کند که می توان به رابطه ی اسرائیل و شورای همکاری خلیج فارس اشاره کرد. از آن جا که برخی از اعضای شورای همکاری به گسترش روابط با اسرائیل گرایش دارند و ایران همواره به نفی این رابطه پرداخته و موجودیت کشوری به نام اسرائیل را نفی کرده است، این عنصر به مانع عمده ای برای گسترش روابط میان ایران و کشورهای عضوشورای همکاری تبدیل شده است. (البته این وضعیت اخیرا اندکی تعدیل شده است.) به هر حال این کشورها بیشتر در راستای صلح عرب ها و اسرائیل گام بر می دارند که ایران مخالف جدّی آن است.

عامل تهدید کننده ی دیگری که می توان نام برد، مواضع شورای همکاری خلیج فارس که در طول جنگ تحمیلی و حمایت از عراق می باشد. اکنون نیز گاه و بی گاه این شورا از موضع امارات در برابر جمهوری اسلامی ایران حمایت می کند.

گرچه عمده ترین زمینه های همکاری کشورهای عضو این شورا مبادله ی اطلاعات در مسایل امنیتی، تشکیل شبکه ی دفاع هوایی، ایجاد نیروهای واکنش سریع، انجام رزمایش های نظامی، گسترش همکاری های تجاری و اقتصادی و… بوده است، اما این مسایل موجب شده است که منطقه همواره از یک محیط نامساعد امنیتی در رنج باشد. مداخله ی قدرت های خارجی و وجود منافع آن